Κυριακή, 28 Οκτωβρίου 2007

Βάζει ο Ντούτσε τη στολή του

Τι κάμεις για να την ετιμήσεις την εθνική επέτειο; Κρεμάς στο μπαλκόνι τη γαλανόλευκη, βάζεις στη διαπασών τη Σοφία Βέμπο, μαγειρεύεις φασουλάδα και στο καπάκι, αφού έχεις κάμει κεφάλι με δυοτρία ποτηράκια κρασί αράζεις στην τηλεόραση και απολαμβάνεις τον Πρέκα να αλαλάζει στο μέτωπο ανακαταλαμβάνοντας το Δυρράχιο.

Αλλά για μία στιγμή: για να συμβούν τα ως άνω, η 28η Οκτωβρίου οφείλει να είναι καθημερινή. Μία Δευτέρα, μία Τρίτη, μία Τετάρτη. Άντε, μία Πέμπτη αλλά ως εκεί. Διότι θέλω εγώ τη ρέγουλά μου για να την εορτάσω την ημέρα, δεν μπορώ να πιέζομαι μέσα στο σαββατοκύριακο έτσι στα όρθια. Δεν της πρέπει της επετείου μία ιδιαίτερη αργία; Μία περισυλλογή και ένας ανα-στοχασμός;

Όπως καταλαβαίνεις στραβοξύπνησα.

Κι αντίς για τη σημαία (που δεν διαθέτω έτσι κι αλλιώς), το μόνο που θα δεις αναρτημένο στο μπαλκόνι μου είναι δύο κατωσέντονα, ένα πουκάμισο και μία πετσέτα χρώματος πορτοκαλί. Το ότι έβαλα πλυντήριο με κάμει λιγότερο Έλληνα; Όχι ρωτάω, για να ξεύρω! Διότι εντάξει καλό το Τεπελένι, αλλά έχω και σιδέρωμα το απόγευμα.

Μετά το άπλωμα, άνοιξα την τηλεόραση για να δω κατά το συνήθειο (Κυριακή γαρ!) το Αρχονταρίκι και το Μπομπ τον Σφουγγαράκη, κι έπεσα πάνω στην εγγονή του Μεταξά που υμνούσε το πατριωτικό σθένος του παππού, τον Λιακόπουλο που μιλούσε για το τιμημένο συμπαντικό πεπρωμένο του γένους και την Έφη Θώδη να τραγουδάει ιταλικά τραγούδια, ως ένδειξη ελληνικής μεγαθυμίας έναντι του ταπεινωμένου οχτρού. Θα μου πεις είναι λόγος να περιφρονήσει κανείς την εθνική επέτειο επειδή η Αλιμπέρτη έστησε χορό με τους Κονιτοπουλέους, λες και είναι η 28η Οκτωβρίου θεματική αφορμή για πάρτι; Σαφώς και όχι.

Όμως με έβαλε σε σκέψεις το όλο πράγμα. Ήρθα βρε παιδί μου κι αναρωτήθηκα αν σήμερις λόγου χάρη γινόταν κάτι παρόμοιο -χτύπα ξύλα και κουνήσου από τη θέση σου- πώς θα αντιδρούσαμε ως κοινωνία στο ενδεχόμενο πολέμου; Θα παίρναμε τα όπλα ή θα κατεβάζαμε τα ράφια στο Carrefour; Θα πλέκανε οι μαμάδες πουλόβερ και κάλτσες ή θα οργανώναμε μία μεγάλη παραγγελία από τα Zara; Αλλά τι να το κάμεις που έχουν αλλάξει οι καιροί: τότες το πήραμε το Τεπελένι, τώρα ήρθε το Τεπελένι εδώ, κουλουβάχατα θα την επείς την ιστορία.

Εν πάσει περιπτώσει έχει η ημέρα το νόημά της. Κι ας είναι Κυριακή. Κι ας ζούμε σε άλλες εποχές. Κι ας αντιλαμβανόμαστε διαφορετικά ο καθείς την έννοια «πατρίδα». Το βέβαιο είναι ότι το συλλογικό μας υποσυνείδητο στηρίζεται αναγκαστικά σε κάτι τέτοιες ιστορικές μνήμες για να μπορεί να κουτσοπορεύεται στο τραγελαφικό παρόν μας. Παιδιά, της Ελλάδος παιδιά.

Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts