Τετάρτη, 2 Ιανουαρίου 2008

Επιστροφή στα θρανία

Σήμερα επέστρεψα στο γραφείο. Που να με δεις μέσα στ’αγιάζι από τ’αξημέρωτα να περιμένω στη στάση με ύφος Βασιλάκη Καϊλα και να σπαράζεται η ψυχή σου! Το πρώτο πράγμα που έκαμα όταν έφθασα ήταν να βγάλω την ατζέντα του 2008 και να ψάξω μανιωδώς τις επόμενες αργίες, γεγονός που δεν βοήθησε διόλου την ψυχολογία μου διότι η Καθαρά Δευτέρα (που είναι το επόμενο μαξιλαράκι) απέχει δύο μήνες και οκτώ ημέρες ακριβώς. Ως και την περίπτωση εθνικού πένθους σκέφθηκα, αν (χτύπα ξύλο βρε παιδί μου-όλα μέσα στη ζωή είναι!) χάσουμε τον Αρχιεπίσκοπο. Τρεις μέρες διατείνονταν κάποιοι ότι θα μας χαρίσουν, μία μέρα κάποιοι άλλοι, άκρη δεν βρέθηκε και καταλήξαμε όλοι να κοιταζόμαστε γεμάτοι ενοχές και να του ευχόμαστε να ζήσει μέχρι τα τρίσβαθα γεράματά του κι ακόμη πιο πολύ!

Ακολούθως το δόλιο μυαλό μου άρχισε να επεξεργάζεται σενάρια διαφυγής, όπως το να παραστήσω τον άρρωστο από χαλασμένη βασιλόπιτα ή το να θυμηθώ ότι έχω αφήσει τα κινέζικα λαμπάκια του δέντρου μου αναμμένα και πρέπει να προλάβω το σπίτι πριν γίνει της Πάρνηθας ή το να στείλω σε όλους με email την είδηση για τα πολλαπλά κρούσματα της γρίπης των πουλερικών στην Αίγυπτο (τέσσερις πεθάνανε αυτή την εβδομάδα) και αμέσως μετά να ξεκινήσω τα φτερνίσματα (κακαρίζοντας ταυτόχρονα για να λύσουν ευκολότερα το ρέμπους).

Διότι βρε παιδί μου και πρέπει να το παραδεχτείς, είναι άγριο πράγμα να επιστρέφεις στο γκρίζο της καθημερινότητας έτσι απότομα. Θα έπρεπε κανονικά να σου έχουν ένα κλιμακωτό πρόγραμμα προσαρμογής. Πως μπαίνεις στη θάλασσα και βρέχεις πρώτα τα χέρια και τους ώμους, μετά λίγο την κοιλίτσα και εντέλει το παίρνεις απόφαση ότι είναι κρύα και βουτάς; Έτσι κι εδώ, θα έπρεπε να πηγαίνεις την πρώτη μέρα για κάνα μισάωρο –ίσα να πεις τα χρόνια πολλά- τη δεύτερη για κάνα δίωρο κι έχει ο Θεός. Δεν χρειάζεται να πιεστούμε από την αρχή και με τον κουραμπιέ στο στόμα!

Θυμάμαι πάντως ότι το χειρότερό μου ήταν όταν πήγαινα σχολείο και πλησίαζε η αποφράδα ημέρα της επιστροφής στα μαθήματα μετά τις διακοπές των Χριστουγέννων. Με το που έπεφτε η νύχτα και ήξευρα ότι το επόμενο πρωί θα πρέπει να ξυπνήσω, να ζωστώ την τσάντα και να πάω, μ’έπιανε μαύρη απελπισία. Μπουχουχου και κλαψ, κλαψ και τα σχετικά. Δεν μιλιόμουνα σου λέω. Πώς ήταν η Μαντώ όταν ήρθε δέκατη έβδομη στη Γιουροβίζιον; Έτσι! Αφού έβλεπα εκείνη την ταινία με την Αλίκη Βουγιουκλάκη που παντρεύτηκε τον Παπαμιχαήλ ούσα μαθητριούλα και βάλθηκε να επιστρέψει στο σχολείο και ήθελα να τη φτύσω! Εφιάλτης μου είχε γίνει από το προνήπιο και κάθε φορά φώναζα έντρομος προς την τηλεόραση: «ΜΗΝ ΤΟ ΚΑΝΕΙΣ ΑΛΙΚΗ! ΜΕΙΝΕ ΣΠΙΤΙ!». Θρίλερ η ταινία!

Ό,τι και να πω πάντως η αλήθεια είναι πικρή και σερβίρεται κάθε πρωί από Δευτέρα ως Παρασκευή (και ενίοτε στην περίπτωσή μου και σαββατοκύριακα). Αυτό που μου τη σπάει ρε γαμώτο με τις γιορτές είναι ότι τελειώνουν.

Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts