Σάββατο, 15 Μαρτίου 2008

Η Δανδουλάκη χορεύει μπόσα νόβα με τον Πασχάλη

Σου σουμάρω μερικές πολιτιστικές εξορμήσεις των τελευταίων εβδομάδων μου για να μη νομίζεις ότι έχω γίνει ένα με τον καναπέ και βγαίνω μόνο στο μπαλκόνι. Πήγα κι είδα το «Παρακαλώ ας μείνει μεταξύ μας» που καθόλου κακό δεν θα το πεις. Διότι έχεις έναν Μαρίνο (που αντικειμενικός δεν μπορώ να είμαι: μου άρεσε και στο Ciao Ant1 ακόμα!), μία Δανδουλάκη και μία Μπαλανίκα (χοντρο γέλιο όμως) να δίνουν ρέστα σε κείμενο ψιλογνώριμου ύφους, φοδραρισμένο με τηλεοπτικά αστεία (είναι Ρήγας-Αποστόλου καρδιά μου) και με λιγάκι παλιακό σεναριακό εύρημα που καθόλου όμως δε σε χαλάει. Θανατερά ευχάριστο σε σημείο που προσπερνάς κάθε διάθεση αρνητικής κριτικής και τα σούξου-μούξου περί βάθους και ποιότητας. Έλα μην τρελαινόμαστε με τα δήθεν μας.

Επίσης πήγα στη Bossa Nova στο Εθνικό που πιο εύκολο να έκλεινες για την τελετή έναρξης της Ολυμπιάδας στο Πεκίνο, παρά να έβρισκες εισιτήριο για την παράσταση. Σου μιλάω για το χαμό. Εντάξει δεν ξετρελά, γιατί το ήθελα λίγο πιο ταξιδιάρικο και με περισσότερες αναφορές σε αυτό που υποσχόταν: τη Βραζιλία του ’50 και την ερωτική τρέλα του χορού. Αλλά αν εξαιρέσεις μερικές πρόζες-να σε πάρει-να σε σηκώσει, έναν παλμό τον είχε. Σου μίλαγε κι ας μη σου μιλούσε. Σε κέρδιζε, μετά σε έχανε για λίγο, αλλά σε κέρδιζε και πάλι. Συμπαθητική η Ναυπλιώτη, γοητευτικός ο Φραγκάκης, αχρείαστη η Μπαζάκα. Είχε και μία ξανθιά χορεύτρια που πολύ εντυπωσιάστηκα. Κι έναν άλλο τυπάκο που χόρευε θεϊκά. Παπαϊωάννου δεν ήταν, αλλά καλά πέρασα.

Πήγα και στον Πασχάλη. Όχι τον Τερζή ρε. Τον άλλον, τον ορίτζιναλ, τον τρίτεκνο. Kαι δεν σου κάμω πλάκα. Τραγουδάει με τη Μαντώ, τη Σοφία Αρβανίτη, την πολύπαθη θυγατέρα Ζήνα και έναν ταλαντούχο-νεαρό-ανερχόμενο-κύπριο-καλλιτέχνη που θα σε γελάσω. Η Μαντώ έχει παχύνει, αλλά η φωνή είναι καμπάνα. Βέβαια σου έβγαζε ένα ψιλοβαριέμαι, αλλά παρασυρόσουν από τα τραγουδάκια και το έκαμες γαργάρα. «Αυτό το καλοκαίρι θέλω να γλεντήσω, τίποτα να μη σκεφτώ.» Διαχρονικός ο στίχος. Η Σοφία Αρβανίτη είπε καναδυοτρεις φορές το «Δεν φταίω εγώ, δεν φταις εσύ, μπορεί να φταίει το νησί», ξύπνησε μνήμες με το «σοκολατί, το χρώμα που με φτιάχνει είσαι εσύ» και μετά έκαμε ένα ακατανόητο λαϊκό ξέσπασμα με «γλύκα, γλύκα, γλυκειά μου» και άλλες χασαποσέρβικες επιτυχίες του νεοβλάχικου γάμου, ξεσηκώνοντας το ειδικό κοινό που πάντα γμτ νομίζεις ότι δεν υπάρχει και πάντα σε διαψεύδει πλημμυρίζοντας τη σκηνή για να χορέψει. Η Ζήνα ήταν μία αποκάλυψη, διότι εκτός από το «εγώ ποτέ, ποτέ, ποτέ δεν θέλω να σε χάσω, γιατί σε νιώθω και με νιώθεις κι εσύ», είπε μερικές ελληνικές και ιντερνάσιοναλ επιτυχίες και νομίζω όλοι παραδεχθήκαμε ότι θα μπορούσε να κάμει και καριέρα. Τέλος με το που ανέβηκε ο Πασχάλης και σήκωσε στροφές, σύσσωμο το μαγαζί βρέθηκε να χορεύει, πράγμα που πολλοί υπόσχονται αλλά λίγοι καταφέρνουν. Eightήλα του κερατά θα μου πεις, αλλά το προτιμώ χαλαρά από τα ξενυχτάδικα της λαϊκοκαψούρας ή τις πίστες της μεγαλοδιασκέδασης και γνώμη μου. Τι του έλειπε; Ένα ντουέτο Χαριτοδιπλωμένου – Αλέξιας, ένα πέρασμα του Ρακιντζή ή κάτι σε Πωλίνα.

Τώρα που είπα Πωλίνα, που θα βρω γαμώτι μου την αλησμόνητη επιτυχία «και όταν με παράτησες στα κρύα του λουτρού, δεν πήγα σε ψυχίατρο, δεν πήγα σε χαρτού. Και όταν με παράτησες στα κρύα του λουτρού, ξενύχτησα και έκλαψα στην πολυθρόνα τη μπαμπού»;

1 σχόλιο :

  1. Για την Πωλίνα υπάρχει το: www.polina.biz
    Έχει σχεδόν τα πάντα από τη δισκογραφία της σε mp3!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts