Τετάρτη, 8 Φεβρουαρίου 2012

Μία πατρίδα θέλω που να μην μ' εξαθλιώνει!

Leigh on a Green Sofa του Lucian Freud

Ναι, έχω ακόμα μία δουλειά. Ναι, μπορώ ακόμα να καλύπτω τις βασικές μου ανάγκες. Αλλά η καθημερινότητά μου βυθίζεται ολοένα και πιο βαθιά μέσα σε ένα βούρκο απαξίωσης. Ζω την αγωνία της κρίσης και γύρω μου όλα καταρρέουν. Θυμάμαι πριν μία δεκαετία που έβγαινα το βράδυ από το σπίτι μου και δεν κοίταζα ξωπίσω μου μήπως με ακολουθεί ο Φρέντι Κρούγκερ. Θυμάμαι πως στη γειτονιά μου έμεναν άνθρωποι ευγενικοί με αστικές συνήθειες. Οικογένειες με παιδιά και γιαγιάδες που τα έβγαζαν βόλτα. Είχαν τότες τα μπαλκόνια γλάστρες με λουλούδια και ανεβοκατέβαζαν οι νοικοκυραίοι τις τέντες τους να μην τους κάψει το λιοπύρι. 

Τώρα η γειτονιά μου είναι βομβαρδισμένη. 

Με άστεγους που κοιμούνται στα παγκάκια, με αλλοδαπές που εκδίδονται, με φάτσες που με τρομάζουν, με αλισβερίσια του υποκόσμου, με ασχήμια παντού -στα κτήρια, στα βλέμματα. Οι τέντες τώρα χάσκουνε σκισμένες -το ξεύρω ότι ίσως δεν σου είναι σημαντικό, αλλά εμένα μου έγινε σημαντικό. Γιατί τις κοιτάζω να κουνιούνται με τον αέρα και να με κοροϊδεύουνε κι αυτές. 

Εγκαταλελειμμένος είμαι. Όπως οι σεισμοπαθείς και οι πλημμυροπαθείς, έτσι κι εγώ περιμένω εδώ και χρόνια να 'ρθει κάποια βοήθεια. Να μου σταθεί αυτό το κράτος που πληρώνω αγόγγυστα με φόρους, που υπηρέτησα κάποτες σε κάτι στρατόπεδα, που υποστήριξα με το είναι μου ως συνειδητός πολίτης και ως άνθρωπας σωστός. Να δείξει ότι δε νοιάζεται ν'αποπληρώσει μόνο τα χρέη του στις τράπεζες και τους ξένους δανειστές. Έχει κι απέναντι σε μένα ένα χρέος γαμώτο. Στη δικιά μου την καθημερινότητα.

Κανείς δεν έρχεται για μένα, όμως. Κανείς.

Κι αν έρθει πλέον κάποιος, μόνο για να μου ρίξει κι άλλες κατραπακιές θα είναι. Το ξεύρω. Να μου πάρει κι άλλα και να μη μου δώκει τίποτα. Να με ξεφτιλίσει κι άλλο, θα'ρθει.

Δεν έχει λεφτά πια η κοινωνία για φτιασιδώματα κι αρώματα. Δεν μπορεί να καλύψει πλέον τη δυσωδία της. Μας έχει αφήσει να βουλιάζουμε και κρατιόμαστε (όσοι κρατιόμαστε) ο ένας από τον άλλον στην άκρη του γκρεμού.

Φοβούμαι όμως ότι κι αυτό θα'ρθει η ώρα που θα τελειώσει. Φοβούμαι ότι κοντοζυγώνει το κύμα της ασυγκράτητης βίας. Της ανελέητης βαρβαρότητας. Που αντίς να κρατιόμαστε (όσοι κρατιόμαστε), θα σπρώχνει ο ένας τον άλλον στο κενό. Και με στοιχειώνει εκείνο το σενάριο.

Το σενάριο που βγαίνει ο πρωθυπουργός και ανακοινώνει τη χρεοκοπία. Και τρέχουν όλοι στους Βερόπουλους. Που πασχίζουν οι μανάδες ν' αρπάξουν τα γάλατα και οι γέροι τις κονσέρβες. Που κατεβάζουνε ρολά οι τράπεζες και ξεχαρβαλώνει ο κόσμος τα ATM. Που αφού χτυπήσουν οι λογής λογής κουκουλοφόροι τις βιτρίνες, μετά χτυπάνε εσένα για να σου αρπάξουν το ό,τι κρατάς. Το πορτοφόλι σου, το ρολόι σου, το παλτό σου. Την αξιοπρέπειά σου ακόμα, αν την κρατάς ως τότε και αυτήν.

Δεν θέλω να τη ζήσω αυτήν την εικόνα. Ειλικρινά, δεν θέλω να τη ζήσω. Δεν με νοιάζει για το πορτοφόλι μου, το ρολόι μου και το παλτό μου. Δεν θέλω να ζήσω τη στιγμή που θα μου πάρουνε την αξιοπρέπειά μου.

Κι αν ακόμα από ετούτο εδώ το μπλογκ, σου κάμω πολλές φορές τον καμπόσο ή τον παλιάτσο, μην ξεγελιέσαι. Θλιμμένος είμαι. Σε απόγνωση. Στέκομαι κι εγώ -όπως εσύ- και βλέπω τα μαύρα σύννεφα να μαζεύονται πάνω από το κεφάλι μου. Τι να σου κάμει η ομπρέλα στη θεομηνία που θα ξεσπάσει;

Έρχονται στιγμές που θέλω να βγω στο μπαλκόνι ρε γαμώτο και να φωνάξω να μ'ακούσει όλος ο κόσμος πως δεν την αντέχω πια ετούτη την πατρίδα που δεν με θέλει και μου στερεί τις προοπτικές μου! Μία άλλη πατρίδα δώστε μου γαμώτο, που να με αγαπάει έστω και λίγο και να μην με τυραννά. Μία άλλη πατρίδα που να μην με εξαθλιώνει!

20 σχόλια :

  1. Όσοι μας έχει μείνει ακόμα ζωή και αξιοπρέπεια αναρωτιόμαστε, πόσο θα κρατήσει; Εγώ ελπίζω, ίσως με ελπίδες φρούδες αλλά δεν έχω άλλη επιλογή. Ελπίζω ότι κάτι θα πάει καλά... δεν εμπιστεύομαι κανέναν από αυτούς αλλά βλακωδώς ίσως ελπίζω... καλημέρα πτηνό αγαπημένο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Νομίζω δεν μιλάμε πλέον για πακέτο διάσωσης, αλλά ένα πακέτο εξόντωσης του ελληνικού πληθυσμού χωρίς καμία α-πο-λύ-τως προοπτική οικονομικής ανάκαμψης και εξόδου από την κρίση. Και παρ' όλα αυτά οι 'πολιτικοί αρχηγοί' επιμένουν να παίζουν τα παιχνίδια τους... και ένα 31% των πολιτών σε δημοσκόπηση της Public Issue να δηλώνει ότι θα (ξανα)ψηφίσει Νέα Δημοκρατία (!) όταν γίνουν εκλογές... δεν είναι μόνο να τραβάς τα μαλλιά σου η κατάσταση αυτή, αλλά ολόκληρο το κεφάλι σου...

    υγ: νομίζω ότι όποιος δεν έχει ακόμα ένα Plan B στο κεφάλι του (φυγή στο εξωτερικό, σε κάποια έστω γειτονική χώρα, στην ελληνική επαρχία που την κρίση τη ζει περισσότερο από την τηλεόραση) καλό θα ήταν να αρχίσει να το ετοιμάζει...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. @tremens, μου σωθήκαν και οι ελπίδες γι'αυτόν τον τόπο! Ούτε εγώ εμπιστεύουμαι κανέναν από δαύτους που κυβερνούν. Αλλά έχω και πολλά να προσάψω στην ελληνική κοινωνία. (Καλημέρες στον πρώτο πρωινό!)

    @gerasime, όπως το λες είναι: πακέτο εξόντωσης! Αλλά -όπως φαίνεται και από τα ποσοστά των δημοσκοπήσεων- η ελληνική κοινωνία δεν μαθαίνει από τα λάθη της και έχει πολύ βραχύβια μνήμη. Όντως χρειαζόμαστε Plan B σε προσωπικό επίπεδο, παρότι καθόλου εύκολο δεν είναι ν'αλλάξουμε τις ζωές μας και να μετεγκατασταθούμε.

    Αλλά όπως φαίνεται αυτή η χώρα δεν μας αφήνει και πολλές επιλογές. Δεν μας θέλει, Γεράσιμε. Μας το λέει με τόσους τρόπους ότι δεν μας θέλει. Το κλισέ σλόγκαν ότι "η Ελλάδα τρώει τα παιδιά της" είναι πλέον επιβεβαιωμένο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Καλημέρα Πινγκουίνε, σήμερα σε διαβάζω και νομίζω αυτά που λες ότι τα έχω γράψει εγώ. Έχει σφιχτεί η καρδιά μας από την αγωνία και το φόβο. Είμαι βέβαιη ότι πρόκειται για σχέδιο εξόντωσης, συμφωνώ με το Γεράσιμο. Πρέπει για κάποιο λόγο να λιγοστέψουμε και αριθμητικά και ψυχολογικά, να μείνουν όσοι αντέξουν για να δουλεύουν είλωτες για ένα πιάτο φακή.
    Δεν έχω εμπιστοσύνη στην ελληνική κοινωνία και είμαι σίγουρη ότι θα φαγωθούμε μεταξύ μας, ακόμα μια φορά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. έχει φτάσει το τέλος. Ελπίζω να προλάβουμε να δούμε και την νέα αρχή.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Καλαμιά στον Κάμπο8 Φεβ 2012, 11:57:00 π.μ.

    To χειρότερο απ΄όλα είναι ότι αυτοί που ευθύνονται γι αυτήν την απελπιστική κατάσταση και που συνεχίζουν να μας σπρώχνουν στην εξαθλίωση έχουν τρόπους και θα γλυτώσουν το τομάρι τους.
    ΞΕΡΟΥΝ ότι γλυτώνουν.
    Θα την πληρώσουν αυτοί που φταίνε λιγότερο ή καθόλου. Αυτοί που όπως είπες κι εσύ ήταν πάντα συνεπείς στις υποχρεώσεις τους, που δεν άπλωσαν το χέρι τους σε τίποτε που δεν τους ανήκε και που θα προτιμήσουν να πεθάνουν παρά να χάσουν την τιμή και την αξιοπρέπειά τους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Πολύ όμορφη και συγκινητική η ανάρτησή σου.
    Σε νιώθω...
    Σε νοιάζομαι!
    Εγώ ο συνάνθρωπος οχι το κράτος!
    Εγώ η άγνωστη του ίντερνετ και θα θα σου πω κάτι:
    Μπορούμε να κάνουμε την επανάστασή μας κι όπου βγει...
    Αρκεί να είμαστε ΜΑΖΙ... ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ!
    Αν στις εκλογές πάμε να ψηφίσουμε λευκό και δεν απέχουμε... αν τα λευκά είναι το 51% αυτοί που βάλανε υποψηφιότητα δε θα μπορεσουνε να ξανασυμμετάσχουν!
    Και όχι μόνο αυτό!
    Και εκείνοι οι 300 που δεν προλάβανε να κλείσουνε τετραετία δε θα πάρουνε τη σύνταξη των 4.800 μηνιαίως για να χώσουν τη χωρα πιο βαθιά στη μιζέρια.
    ΠΕΙΤΕ "ΟΧΙ" με λευκό...
    Οι 300 που κάποτε σώσανε αυτή τη χωρα από τους βαρβάρους θα σείονται στους τάφους τους βλέποντας τούτα δω τα 300 ρεμάλια να την καταστρέφουν!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Όλοι τα ίδια νιώθουμε τελικά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Εγώ θα σχολιάσω τον Λούσιαν Φρόυντ που πολύ ωραία μας έβαλες στην αρχή του ποστ. Μας άφησε σχετικά πρόσφατα ο καλλιτέχνης και εκτιμούσα ιδιαίτερα τη δουλειά του...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. ...μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι. Η συνέχεια του τίτλου ;)

    Αυτό δε θέλουμε όλοι μας; :(

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Εκφράζεις και τους δικούς μου φόβους. Αυτή την επόμενη μέρα της αποκτήνωσης φοβάμαι πιό πολύ. Θα έχουμε το θάρρος να συνεχίσουμε να είμαστε άνθρωποι; Ποιοί θα επιβιώσουν και πώς;
    Δυστυχώς απαισιόδοξη κι εγώ γιατί το ξέρουμε το είδαμε ότι θα επικρατήσουν τα ένστικτα.
    Αν με ρωτάς, προσωπικά πείστηκα ότι αυτό θα συμβεί όταν κάηκαν οι άνθρωποι μέσα στην τράπεζα. Από άλλους "ανθρώπους".

    Τί θα κάνουμε; Θα ταμπουρωθούμε; Θα μαζυετούμε με τους φίλους και τους συγγενείς μέχρι να περάσει η μπόρα; Θα φύγουμε; Ίσως όλα αυτά κι άλλα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. @sewsome, συμμερίζομαι απόλυτα και τους φόβους και τις αγωνίες σου. Μακάρι να μας διαψεύσει το μέλλον. Έχω πάψει να ελπίζω, γαμώτο.

    @Τσαλαπετεινέ, αχ και βαχ!

    @mahler76, όπως το λες είναι: έχουν πέσει οι τίτλοι τέλους και η ταινία δεν είχε χάπι εντ.

    @Καλαμιά στον Κάμπο, είδες που καταλήγουμε πάλι στην ατιμωρησία και την ασυδοσία; Κανένας δεν είναι υπόλογος των πράξεων ή των παραλείψεών του. Πρέπει επιτέλους να αποδοθούν και ευθύνες γι'αυτό -και μην ακούσω το επιχείρημα "δεν είναι ώρα για απόδοση ευθυνών, προέχει η σωτηρία της πατρίδος"! Ίσα -ίσα: ΤΩΡΑ είναι η ώρα για απόδοση ευθυνών!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. @ΛΙΑΚΑΔΑ, χαίρομαι πάρα πάρα πολύ που έχω εσένα! Ειλικρινά! :)
    Συμφωνώ επίσης μαζί σου ότι χρειαζόμαστε νέες συλλογικότητες. Να ξαναβρεθούμε σε νέα σχήματα. Να αλλάξουμε το πλαίσιο. Να κινηθούμε πέρα από το πλαίσιο. Μακάρι να βρούμε τον τρόπο να το κάμουμε!

    @Fashionitsa, η κοινότητα αυτή των απόψεων είναι ένα (σημαντικό) πρώτο βήμα προς κάποιου είδους αλλαγή.

    @Antoine, είναι από τους πολύ αγαπημένους μου ζωγράφους. Του είχα αφιερώσει και ένα ποστ, όταν τον εχάσαμε: http://www.pigkouinos.blogspot.com/2011/07/blog-post_26.html

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. @renata, νομίζω όλοι οι σκεπτόμενοι άνθρωποι θέλουνε πάνω-κάτω το ίδιο: μία αξιοπρεπή ζωή γαμώτο. Αλλά κι αυτό μοιάζει πολύ δύσκολο στον τόπο αυτόν.

    @Ιφιμέδεια, εκείνα τα επεισόδια με τη Marfin και τα όσα συνέβησαν το Δεκέμβριο του 2008 με το Γρηγορόπουλο, ήταν το προμήνυμα της τραγωδίας που ζούμε σήμερα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Μου τη μαύρισες την καρδιά βρε Πιγκουινάκο. Το ξέρω, δε φταις εσύ, έτσι είναι πια η αλήθεια μας... Ελπίζω πως δε θα έρθει εκείνη η στιγμή που θα σπρωχνόμαστε στο κενό! Μακάρι αν είναι έτσι...
    Κι αν είναι να πέσει κάποιος στο κενό ας πέσουν και οι 300, μπορεί να δούμε άσπρη μέρα ξανά...

    Καλησπέρα :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Από χθες το βράδυ σκέφτομαι να γράψω αυτά που έγραψες....
    Δε μπόρεσα ούτε σήμερα να γράψω.
    Διαβάζω τα μπλογκς και νιώθω πω όλοι είναι σε μια θλίψη(να μη την πω κατάθλιψη).
    Και φοβάμαι.......
    Φοβάμαι πολύ...
    Θέλω να τελειώνει το μαρτύριο που ζούμε, αλλά τις σκηνές που περιέγραψες, όταν βγει ο πρωθυπουργός και δηλώσει την πτώχευση δε θέλω να τις ζήσω.
    Ελεγα πως η αξιοπρέπεια θα μας κρατήσει ενωμένους.
    Ελεγα πως την αξιοπρέπεια δε θα τη χάσουμε....
    Κάθε φορά όμως που βλέπω άνθρωπο σκυμμένο στα σκουπίδια τρελαίνομαι.......
    Για ποια αξιοπρέπεια μιλάμε;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. Θέλεις μια πατρίδα που να μην σ' εξαθλιώνει;
    Στον πλανήτη Άρη δοκίμασες;


    ΥΓ. Σε καταλαβαίνω πολύ καλά, διότι τις ίδιες άμυνες έχουμε. Κι εγώ φορώ κάθε τρεις και λίγο την κίτρινη στολή με τα κουδουνάκια (ναι για την αμφίεση του γελωτοποιού σου μιλώ...)και γράφω στο βλογ ότι του φανεί του Λολοστεφανή. Αλλά δεν μπορώ να κάνω αλλιώς. Δεν θέλω να κάνω αλλιώς. Είναι οι άμυνές μου...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  19. Αγαπητό πτηνό, ας ελπίσουμε να μη φτάσουμε ποτέ στο σημείο αυτό που περιγράφεις!

    Την αποξένωση την νοιώθω και εγώ. Πλέον το οτιδήποτε έχει γίνει σχεδόν θέμα ταμπού και ο κόσμος αυτολογοκρίνεται όσο δεν πάει. Παλιά αγοράζες έστω κάτι μικρό και ήθελες να μοιραστείς τη χαρά σου με τους γύρω σου, τώρα πλέον όχι μόνο δεν το λες, αλλά το κρύβεις και ελπίζεις και να μην το προσέξει κανείς!!

    Το σημαντικότερο είναι αυτό που λες στην τελευταία παράγραφο! Δυστυχώς εξακολουθώ να πιστεύω ότι οι ικανοί άνθρωποι δεν θέλουν με τίποτα να μπλεχτούν με το σαθρό μας πολιτικό σύστημα, για αυτό εξακολουθούν να μας κυβερνούν όλοι αυτοί οι διεφθαρμένοι και άχρηστοι! . + -

    Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία. Ας ελπίσουμε να δούμε ένα καλύτερο αύριο. Αν όχι για μας, για τις επόμενες γενιές!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts