Τετάρτη, 22 Μαΐου 2013

Ζεϊτενλίκ


Είχα κάπου διαβάσει γι'αυτό. Άλλο όμως να το διαβάζεις και άλλο να το βλέπεις με τα ίδια σου τα μάτια. Και σε διαβεβαιώνω ότι όχι μόνο αξίζει να το επισκεφθεί κανείς -επιβάλλεται να το ιδεί! Σήμερα θα σε πάω στη μεγαλύτερη στρατιωτική νεκρόπολη της Ελλάδας. Στο περίφημο Ζεϊτενλίκ. Ενάμισι χιλιόμετρο βορειότερα από την Πλατεία Βαρδαρίου. Στη Θεσσαλονίκη. Σε περιμένουν εκπλήξεις.


Το πρώτο πράγμα που συναντάς όταν εισέρχεσαι στο νεκροταφείο, είναι ένα μνημειώδες κτήριο με τρούλο και σταυρό απάνου του. Από τα όσα κατάλαβα στις επιγραφές, πρόκειται για σερβικό κοινοτάφιο -εξού και οι βυζαντινές εικόνες αγίων.


Το κτήριο φαινόταν συμπαγές, χωρίς μεγάλα ανοίγματα και χωρίς είσοδο στην μπροστινή ή τις πλαϊνές του πλευρές. Εντούτοις στο πίσω μέρος εντόπισα μία μικρή πόρτα, δυστυχώς κλειδαμπαρωμένη. Δίπλα της υπήρχε ένα τραπεζάκι και απάνου του μερικά κρασοπότηρα, μπουκάλια, πλαστικά ποτήρια και ένα κουτί από μπισκότα με λουλούδια και εικόνες της Παναγίας.


Πίσω από το κτήριο ανοίγονται μπροστά σου, μεγάλες εκτάσεις γιομάτες σταυρούς, συμμετρικά τοποθετημένους. Διέσχισα το σέρβικο και το ρώσικο τομέα, χαζεύοντας τα ονόματα και διαβάζοντας από μέσα μου.


Ατελείωτες σειρές από σταυρούς -είναι τόσοι πολλοί που μπερδεύεται το μάτι σου. Για την ακρίβεια είκοσι χιλιάδες πεντακόσιοι νεκροί. Τόσοι είναι θαμμένοι σε ετούτο το μέρος. Μία ολάκερη σειρά από ανθρώπους που έπεσαν στα πεδία των μαχών του Α' Παγκόσμιου Πολέμου.


Κάποιοι εξ αυτών αναφέρουν μόνο το όνομα, κάποιοι άλλοι τη στρατιωτική μονάδα στην οποία ανήκε ο στρατιώτης ή την ηλικία του. Νέοι άνθρωποι ήταν. Εικοσάρηδες και εικοσιπεντάρηδες. Που θα μπορούσαν να έχουν γίνει δάσκαλοι και πυροσβέστες και επιστήμονες και καλλιτέχνες και υπάλληλοι και εργάτες και αρχιτέκτονες. Και να έχουν παιδιά. Και τα παιδιά των παιδιών τους να ήταν φίλοι μας. Ή να ήμασταν κι εμείς οι ίδιοι.


Δεν σε έφερα εδώ για να σου κάμω μάθημα ιστορίας μη-χειρότερα. Απλώς να σου πω ότι οι νεκροί αυτοί ανήκουν όλοι στα συμμαχικά στρατεύματα της Αντάντ που έπεσαν μαχόμενα στο Βαλκανικό Μέτωπο. Άγγλοι, Γάλλοι, Σέρβοι, Ρώσοι και Ιταλοί. Στο πλευρό τους τάχθηκε και η Ελλάδα του Βενιζέλου. Και διευκρινίζω "του Βενιζέλου", διότι όπως πολύ καλά γνωρίζεις η άλλη Ελλάδα, η βασιλική, υποστήριζε την απέναντι πλευρά του μετώπου. Τους Γερμανούς ντε, τους Αυστριακούς, τους Βούλγαρους και τους Τούρκους.


Στη μέση του "ρωσικού τομέα" του νεκροταφείου, υπάρχει μία μικρή εκκλησία. Κεραμυδοκόκκινη με λευκά τελειώματα.



Σου κάμει εντύπωση που είναι όλα φροντισμένα και καθαρά; Που είναι βαμμένοι οι τοίχοι; Που δεν υπάρχει πουθενά φθορά να σου βγάζει το μάτι; Σε ένα μέρος μάλιστα που θα φανταζόσουν ότι είναι μάλλον ξεχασμένο απ'όλους -ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος άλλωστε είναι σχεδόν έναν αιώνα πίσω. Τρεις γενιές τουλάχιστον. 



Κι όμως καθόλου ξεχασμένο δεν είναι. Μπορεί ο μέσος Θεσσαλονικιός να μην το πολυ-ξεύρει και ο μέσος Έλληνας να μην το έχει ματακούσει, αλλά το κοιμητήριο του Ζέιτενλικ αποτελεί σπουδαίο τόπο προσκυνήματος και μνήμης για τους Ρώσους και ιδίως για τους Σέρβους.


Και στο ερώτημά σου ποιος κουρεύει το γκαζόν, η απάντηση είναι οι ξένες κυβερνήσεις. Βλέπεις, το νεκροταφείο φτιάχτηκε εδώ με αγορά των εκτάσεων αυτών από την ελληνική κυβέρνηση (σκόπιμα σε αυτό το σημείο της πόλης, διότι γειτνίαζε με τα κτήρια των Λαζαριστών που είχαν μετατραπεί τότες σε νοσοκομείο), αλλά η επικαρπία παραχωρήθηκε στα ξένα κράτη και τα έξοδα βαραίνουν μέχρις και σήμερα εκείνους και όχι εμάς. Ευτυχώς -όχι για το έξοδο που γλιτώσαμε, αλλά για το καλό του κοιμητηρίου διότι αν είχαμε εμείς την ευθύνη του, μάλλον ρημαδιό θα ήτανε.


Όπως κατάλαβες από τις φωτογραφίες, περάσαμε σε άλλον τομέα. Εγγλέζοι. Με λιτές ταφόπλακες και λουλούδια.



Τυχαία επιλέγω. Private G.A. Taylor. South Nottinghamshire Hussars. Το κοίταξα να ιδώ τι σημαίνει. Ήταν ένα έφιππο τάγμα που συμμετείχε στη Μάχη της Καλλίπολης και κατέφθασε στη Θεσσαλονίκη το 1916. Τότε σκοτώθηκε και ο Taylor. Ετών δεκαεννιά.


Ανάμεσα στις σχεδόν πανομοιότυπες ταφόπλακες, ξεχωρίζει ένας πιο μεγάλος τάφος. Σου διαβάζω, σε περίπτωση που δεν έχεις μαζί τα γυαλιά σου. "To the victim of the Great War, the Generous English Lady and Great Benefactress of the Serbian People, Madame Harlay" και συνεχίζει "A Great Lady. On your tomb instead of flowers the gratitude of the Serbs shall blossom here. For your wonderful acts, your name shall be known from generation to generation".


Επειδής με ξεύρεις πόσο επίμονος γίνομαι όταν με πιάσει η περιέργεια, τις επόμενες ημέρες το έψαξα. Και έμαθα (από τις ελάχιστες αναφορές που εντόπισα) ότι η κα Harlay ήταν μία θαρραλέα γυναίκα που οργάνωνε βοήθεια υπέρ των Σέρβων, κάτω από εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες. Σκοτώθηκε όταν εξερράγη δίπλα της μία οβίδα. Η έρευνά μου, απέδωσε και μία -νομίζω συγκινητική- φωτογραφία που σου παραθέτω. Τη βρήκα στο Πολεμικό Μουσείο του Λονδίνου και πήρα ειδική άδεια για να σου την κοτσάρω εδώ. Πρόκειται για την κηδεία της κυρίας Harlay. Το φέρετρο συνοδεύουν μικροί Σέρβοι πρόσφυγες που ευεργετούνταν από εκείνη. 


Συνεχίζω την περιήγηση στο γαλλικό τομέα. Σου μεταφράζω τον τύμβο (τι τα έχουμε τα σορμπόν;) "Στους ιπτάμενους ήρωες που σκοτώθηκαν για τη Γαλλία".


Παραπέρα, έτερο μνημείο. "Στους 8.089 Γάλλους στρατιώτες αυτής της νεκρόπολης, που σκοτώθηκαν για τη Γαλλία". Αφού περπάτησα πολύ και σχημάτισα μία αρκετά πλήρη εικόνα του μέρους, άρχισα να κατευθύνομαι προς την έξοδο. Για καλή μου τύχη όμως εκείνη την ώρα κατέφθανε ένα μεγάλο γκρουπ με Σέρβους επισκέπτες. Ήταν όλοι σοβαροί και σκυθρωποί καθώς άκουγαν με ενδιαφέρον την ξεναγό τους. Εκείνη, τους οδήγησε στο Σερβικό κοινοτάφειο και ξεκλείδωσε την πόρτα στην οποία είχα σταθεί λίγα λεπτά νωρίτερα. 


Τρύπωσα κι εγώ μαζί τους λάθρα. Κατεβήκαμε μία σκάλα και εισήλθαμε σε έναν ανέλπιστα μεγάλο χώρο. Κοίταζα τριγύρω μου εντυπωσιασμένος. Ένα υπόγειο αποθετήριο, γιομάτο αντικείμενα των νεκρών στρατιωτών, αλλά και λάβαρα και σημαίες και αφιερώματα των συγγενών τους.


Σιωπηλός, έγινα ένα με την ομάδα των Σέρβων που κοίταζαν θλιμμένοι τα αντικείμενα στους τοίχους και τα τραπέζια.


Φωτογραφίες, παράσημα, χειροτεχνίες, ρολόγια. Υλικό για να γιομίσει ένα μουσείο ολάκερο, βρισκόταν αραδιασμένο μπροστά μας.


Παρότι η μέρα ήταν πολύ ζεστή, εδώ κάτω, αρκετά χαμηλότερα από την επιφάνεια της γης, βρισκόσουν σε ένα δροσερό και άχρονο χώρο. 


Κρεμασμένα σε έναν τοίχο, τα πηλήκια κάποιων Σέρβων στρατιωτών.



Ακριβώς κάτω από τον τρούλο που σου έδειχνα στην αρχή της περιήγησης, βρίσκεται μία αίθουσα με ένα μεγάλο κόκκινο λάβαρο με δικέφαλο αετό. 


Από πάνω, ένας εντυπωσιακός πολυέλαιος. Στο ταβάνι σταυροί. 


Δεξιά και αριστερά από την αίθουσα αυτή, ξεκινούσαν μεγάλοι διάδρομοι που οδηγούσαν σε ένα μικρό λαβύρινθο από υπόγειες στοές. Στα τοιχώματά τους, τάφοι και ονόματα. Ειλικρινά στο λέω, από τα πιο εντυπωσιακά πράγματα που έχω δει.


Σε κάποια ονόματα, είχαν κολλήσει ασπρόμαυρες φωτογραφίες του νεκρού με σελοτέιπ. Ή μικρά αφιερώματα. Ή χάρτινες εικόνες της Παναγίας. 


Ανάμεσα σε αυτά που είχαν κολλήσει ήταν κι αυτή η φωτοτυπία μίας φωτογραφίας. Δεν ξεύρω ποιος είναι αυτός που εικονίζεται. Απλώς μου έκαμε εντύπωση και σου την παραθέτω. 


Βγαίνοντας παρατήρησα και πάλι τα μπουκάλια. Οι συγγενείς που έρχονται ακόμα και σήμερα εδώ, πίνουν στη μνήμη των νεκρών τους.


Ξανακοίταξα για τελευταία φορά το κοινοτάφειο. Απέξω ούτε που φαίνεται τι μπορεί να κρύβει στα σπλάχνα του. Εντυπωσιασμένος και αρκετά συγκινημένος για ετούτο το ανέλπιστο φλασμπάκ σε μία ιστορία εν πολλοίς ξεχασμένη, έφθασα στην έξοδο του κοιμητηρίου. Και χάθηκα πάλι μέσα στην πολύβουη καθημερινότητα της πόλης.

62 σχόλια :

  1. πτηνό μου, πρώτη φορά ακούω για αυτό το νεκροταφείο...
    και πράγματι συγκλονιστική η εικόνα με το γέρο δίπλα από τον τάφο

    πραγματικά, ευχαριστώ για αυτήν την ανάρτηση!
    να που θα πάω το σαββατοκύριακο τα ανηψούδια...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν είναι εντυπωσιακό; Κι εμένα, μου έκαμε τρομερή εντύπωση!
      Αν τα ανηψούδια δεν είναι πολύ μικρά και βρίσκονται σε ηλικία που μπορεί να γίνει μαζί τους συζήτηση (π.χ. για τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο), να τα πας οπωσδήποτε!

      Φιλιά ria!

      Διαγραφή
  2. ένα θέμα που έβαλα χτες ήταν για την Αντάντ,τώρα θα τα διορθώσω...αν ήμουνα Θεσσαλονίκη θα πήγαινα σίγουρα τα παιδιά εκεί!θα ενδιαφέρονταν περισσότερο να μάθουν για τον Α'Παγκόσμιο πόλεμο νομίζω....
    καλημέραααααα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Θα ήταν εξαιρετικό να συνδυαζόταν το μάθημα της Ιστορίας με τέτοιες επισκέψεις. Σίγουρα θα ενδιαφέρονταν περισσότερο τα παιδιά να μάθουν λεπτομέρειες, γιατί είναι τόσο εντυπωσιακό το θέαμα των αμέτρητων σταυρών που δεν μπορεί παρά να σου εξιτάρει την περιέργεια και το ενδιαφέρον.

      Καλημέρες Nasia!

      Διαγραφή
  3. Πολύ ωραίο post ρε Πιγκουίνε!

    Καλημέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Φχαριστώ! Χαίρομαι που σου άρεσε!

      Την καλημέρα μου!

      Διαγραφή
  4. Καλημέρα,

    Πρώτη φορά ακούω και εγώ για αυτό το νεκροταφείο. Αι εμ ιμπρεστ! Μέχρι τώρα ήξερα μόνο το "δικό" μας, στο Μάλεμε.

    Εκπληκτική ανάρτηση, όπως πάντα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κι εγώ εντυπωσιάστηκα. Και από το μέγεθος και από τη σημασία που έχει αυτό το κοιμητήριο για λαούς όπως οι Σέρβοι.

      Αν βρεθείς κατά κει, αξίζει τον κόπο μία επίσκεψη.

      Τα φιλιά μου!

      Διαγραφή
  5. Δεν θα μπορούσα να διαβάσω καλύτερο ανάγνωσμα πρωινιάτικα!
    Τετοιους χώρους με τέτοια ξενάγηση σαν την δική σου εδώ πρέπει να διδάσκονται στα σχολεία. Για να μαθαίνουμε ιστορία. Να μην ξανακάνουμε τα ίδια λάθη. Να συνειδητοποιήσουμε ότι μπορούμε οι λαοί να μονιάσουμε επιτέλους!

    Καλή σου ημέρα! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαίρομαι ειλικρινά που σου άρεσε! Κατά την επίσκεψή μου, είχα πραγματικά εντυπωσιαστεί από το πόσο φροντισμένο είναι! Μετά που το έψαξα, συνειδητοποίησα ότι ο λόγος που είναι φροντισμένο σε μία εν πολλοίς αφημένη πόλη όπως η Θεσσαλονίκη (με οθωμανικά μνημεία κλειστά, με ελλειπή σήμανση για τους επισκέπτες, με μηδέν αξιοποίηση του Επταπυργίου κ.λπ., κ.λπ.), είναι διότι ΔΕΝ ανήκει σε εμάς, αλλά χρηματοδοτείται και διοικείται από ξένους. Διότι ναι, αποδεικνύεται και πάλι περίτρανα, ότι είμαστε παντελώς άχρηστοι.

      Την καλημέρα μου και συμπάθα-με που γκρινιάζω πάλι... :)

      Διαγραφή
  6. Ωραία ξεκινήσαμε τη μέρα, δεν πρόλαβα να ανοίξω το μάτι μου κι έπεσα σε τάφους ;)
    Πολύ ενδιαφέρον το ποστ πτηνό, δεν το είχα ξαναματακούσει το νεκροταφείο. Βαριά η ιστορία του, λυπηρά τα χαμένα νιάτα, αλλά λυπηρή -και απόλυτα ακριβής- και η διαπίστωση ότι αν ήταν σε ελληνικά χέρια, θα είχε ρημάξει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είναι βέβαιο ότι θα είχε ρημάξει. Εδώ έχουν ρημάξει άλλα κι άλλα: αρχαιολογικοί χώροι, βυζαντινά μνημεία, ιστορικά κτήρια με ιδιαίτερη σημασία για τη σύγχρονη ιστορία μας! Φαντάσου τι θα είχε πάθει ένα συμμαχικό κοιμητήριο που δεν μας "αφορά" και άμεσα! Μη σου πω ότι θα είχε απαλλοτριωθεί και θα είχε πολυκατοικίες απάνου του!

      Διαγραφή
  7. Συμμαχικά νεκροταφεία... οάσεις ευταξίας στο νεοελληνικό χάος.:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το λέω και το ξαναλέω gerasime: τα νεκροταφεία λένε πολλά για τους τόπους και τους λαούς. Από τα new age κοιμητήρια / αποτεφρωτήρια της Δανίας και της Σουηδίας έως τις τεράστιες (κατοικημένες) νεκροπόλεις του Καϊρου, μπορεί κανείς να καταλάβει πολλά για την κουλτούρα και την ιδεοσυγκρασία της κάθε κοινωνίας.
      Το συμμαχικό νεκροταφείο πάντως -πέραν και πάνω από όλα αυτά- αποτελεί τόπο με ειδικό βάρος για την ιστορική μνήμη της Θεσσαλονίκης και της Μακεδονίας. Και παραμένει βεβαίως άγνωστο στους πολλούς...

      Διαγραφή
  8. Ανατρίχιασα, συγκινήθηκα, σε θαύμασα για την παρουσίαση αυτού του θέματος!
    Μα πράγματι δεν είχα ιδέα! Μπράβο σου!
    Καλημέρα αγαπημένο πτηνό :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαίρομαι που βρήκες το τόπικ ενδιαφέρον. Κι εμένα με εξέπληξε. Και με συγκίνησε.
      Μήτε το είχα φανταστεί τι θα συναντήσω εκεί.

      Την καλησπέρα μου και τα φιλιά μου.

      Διαγραφή
  9. Πρώτη φορά για αυτό το νεκροταφείο άκουσα πριν ένα μήνα που είχα πάει Σερβία. Είχαμε πιάσει κουβένα για την Ελλάδα και τους έλεγα για τις υπέροχες παραλίες της Χαλκιδική και τότε οι Σέρβοι μου μίλησαν για αυτό το νεκροταφείο και με ρώτησαν που ακριβώς βρίσκεται. Οταν τους είπα πως δεν το ήξερα και ούτε το είχα ξανακούσει με κοίταξαν λες και τους είπα ότι δε ξέρω που είναι η Ακρόπολη. Για αυτούς είναι πολύ σημαντικό μνημείο. Ερχονται εκδρομή με τα σχολεία τους και το επισκέπτονται.

    Ισως θα ήταν καιρός να δώσουμε και εμείς λίγη σημασία στη νεότερη μας ιστορία.

    Φιλιά πτηνό που συνεχώς μας ταξιδεύεις και μας μαθαίνεις νέα μέρη!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ρώτησα κι εγώ από περιέργεια τον ιδιοκτήτη ενός παρακείμενου περιπτέρου και μου είπε ότι έρχονται πάρα πολλά γκρουπς τουριστών ή και μεμονωμένοι από Σερβία, Ρωσία αλλά και Γαλλία, Αγγλία και Ιταλία. Το μέρος θεωρείται ιδιαίτερα σπουδαίος τόπος ιστορικής μνήμης. Από όλους. Εκτός από εμάς τους αμνήμονες.

      Και ερωτώ: αυτός ο Δήμος Θεσσαλονίκης που και καλά ποντάρει στα έσοδα από τουριστική κίνηση, δεν θα μπορούσε να έχει εκδώσει οδηγούς, φυλλάδια και τουριστικούς χάρτες που να υποδεικνύουν μέρη σαν το Ζεϊτενλίκ. Μα τόσο δύσκολο είναι πια;

      Ουφ, φούντωσα πάλι το έρμο πτηνό!

      Διαγραφή
  10. Θέλω να γυρίιισω στα παλιάααα (εδώ και τώρα)
    Θέλω την παλιά μου γειτονιάαα (για μια ώρα)

    Δεν μ' αρέσει ο Μαζωνάκης, αλλά αυτό το τραγούδι μου ήρθε στο μυαλό μ' αυτή σου την ανάρτηση, Πίγκου μου. Τριγύριζες στα λημέρια μου, το ξέρεις ;;; Η πλειοψηφία των Ελλήνων - ακόμα κι ο μέσος Θεσσαλονικιός - δεν το ξέρει το Ζέιτενλικ έχεις δίκιο (αφού κι εγώ να φανταστείς, όταν διάβασα τον τίτλο της ανάρτησής σου, δεν μου είπε τίποτα), αλλά για μας που μεγαλώσαμε στις φτωχές πλην τίμιες Δυτ. Συνοικίες Θεσ/νίκης - κι ακόμα πιο συγκεκριμένα στους Αμπελόκηπους :-), τα Συμμαχικά (όπως είναι γνωστά στους περίοικους - εκ του "Συμμαχικά μνήματα"), μαζί με τις Καλόγριες (όπως λεγόταν τότε η Μονή Λαζαριστών) ήταν τα στέκια που μαζευόμασταν και παίζαμε ή πηγαίναμε περιπάτους με το σχολείο. Είχε και μια παιδική χαρά μ' ένα περίπτερο εκεί παραδίπλα (δεν ξέρω αν υπάρχουν ακόμα), όπου - όταν πηγαίναμε εκδρομή με το σχολείο - μετά την περιήγηση στα ήσυχα μονοπάτια του νεκροταφείου (μα δεν είναι πολύ όμορφο για νεκροταφείο ;;;), μας ξαμολούσαν να παίξουμε και να πάρουμε παγωτά απ' το περίπτερο.

    Είναι και τα Εβραϊκά κοιμητήρια ακριβώς παραδίπλα. Δεν πήγες από κει ; Αν όχι, να πας την επόμενη φορά που θ' ανεβείς Θεσσαλονίκη. Είναι κι εκείνα γεμάτα ιστορία !!! Κι αν σου 'ρθει καμιά λιγούρα, θες κανέναν καφέ κτλ., η μαμά μου μένει 2χλμ από κει, στα Μετέωρα της Πολίχνης. Να πας να σε φιλέψει !!! :-)

    Σε φιλώ πολύ και σε λατρεύω !!! xxx

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ώστε στα λημέρια σου λοιπόν! Χε χε χε! Έναν-έναν, σας χαρτογραφώ!

      Παρότι οι Δυτικές Συνοικίες της Θεσσαλονίκης, δεν μου είναι τόσο οικείες (μια ζωή τριγυρνώ στην αντίπερα άκρη της πόλης, στην Καλαμαριά), τις βρίσκω πολύ ενδιαφέρουσες. Και τώρα που έμαθα και για τη μανούλα, έτοιμος είμαι να της χτυπήσω την πόρτα να κεραστώ έναν καφέ και να της πω και τα καλά τα λόγια για την κόρη της (αν και τα ξεύρει).

      Τα φιλιά μου και την καλησπέρα μου!

      Διαγραφή
    2. Την είχα χάσει αυτή την ανάρτηση! Κι εγώ το ξέρω το κοιμητήριο και το έχω επισκεφτεί και είχα πάθει δυνατό σοκ για τη φροντίδα και όχι την παραμέληση που είδα! Δεν ήξερα βέβαια πως το χρωστούμε κι αυτό σε ξένες δυνάμεις και θεωρούσα πως ο Δήμος Σταυρούπολης είναι αξιόλογος...μέχρι τώρα! Έμενα 2 χρόνια στην οδό Ζάκκα κάθετη στη Λαγκαδά σχεδόν απέναντι από το κοιμητήριο και τη Μονή Λαζαριστών. Η πόλη μας έχει τόσα μνημεία πολιτισμού να αναδείξει και τα αφήνει απλά να καταστρέφονται και να παρακμάζουν. Είναι τραγική η κατάσταση.

      Διαγραφή
  11. Ούτε εγώ ήξερα τίποτα γι΄αυτό..
    Πάρα πολύ ωραία ανάρτηση!
    Φιλιά πολλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σχεδόν όλοι αδιάβαστοι ήμασταν στο συγκεκριμένο τόπικ.
      Εξού και η έκπληξη για το πόσο μεγάλο και σημαντικό είναι αυτό το μέρος.

      Τα φιλιά μου Μαρία!

      Διαγραφή
  12. Εχω επισκεφθει το γερμανικο νεκροταφειο στο Διονυσο και το αντιστοιχο στο Μαλεμε.Το Ζέιτελινκ δε το ειχα ακουστα(οντως φροντισμενο ,οπως επεσημανες)!
    Συγκλονιστικο το γεματο μνημες σερβικο κοινοταφειο !Εντοιχισμενες λειψανοθηκες εχω δει στο Εσκοριαλ της Μαδριτης,απο χρυσοποικιλτες ,εργα τεχνης,για βασιλεις μεχρι και απλες σαν αυτες που φωτογραφισες για απλες μοναχες!Αν και τωρα που κοιταω μπορει να ειναι απλες εντοιχισμενες πλακες,γιατι δε βλεπω λαβές!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Λοιπόν, είχα κι εγώ αυτήν την απορία. Αν είναι εντοιχισμένες πλάκες ή λειψανοθήκες. Νομίζω το δεύτερο, αλλά δεν είμαι και βέβαιος. Δυστυχώς δεν είχα πολύ χρόνο να παρατηρήσω και να καταλάβω, διότι (α) ήμουν λάθρος ανάμεσα στο γκρουπ, (β) προσπάθησα να πάρω μερικές φωτογραφίες και (γ) είχα εντυπωσιαστεί τόσο πολύ από την ανέλπιστη έκπληξη που με περίμενε κάτω από την επιφάνεια της γης, που είχα σαστίσει.

      (η παρατηρητικότητά σου όμως, εξαιρετική!)

      Διαγραφή
  13. Καλαμιά στην κάμπο22 Μαΐ 2013, 2:59:00 μ.μ.

    Μπράβο, μπράβο, μπράβο. Έχω μείνει άφωνη. Για πολλούς λόγους, ο κυριότερος των οποίων είναι το πώς "ανακάλυψες", ενδιαφέρθηκες, επισκέφτηκες και φυσικά παρουσίασες και σχολίασες. Και, ως συνήθως, κάνεις την αρχή, μου εξάπτεις τη φαντασία και την περιέργεια για να διαβάσω στο ίντερνετ τα συμπληρωματικά και τις λεπτομέρειες. (΄Εχει η Wiki ένα καλό άρθρο, το αγγλικό εννοείται, γιατί το ελληνικό είναι δυο γραμμές.)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ήμουν βέβαιος ότι θα το βρεις ενδιαφέρον! Και χαίρομαι πραγματικά αν σου δίνω αφορμή για αναζήτηση και για μια-δυο πληροφορίες παραπάνω. Εγώ εντόπισα και ένα βιβλίο που λέγεται "Η Μοναξιά του Ζέιτενλικ" (http://www.ianos.gr/eshop/biblia/thessaloniki/i-monaxia-tou-zeitenlik/0276750pp/) που αναφέρεται στην ιστορία των δυτικών συνοικιών της Θεσσαλονίκης από τις αρχές του 20ου αιώνα και φαίνεται εξαιρετικά ίντρεστινγκ. Στην επόμενη βιβλιότσαρκα του σαββατοκύριακου, θα το πάρω!

      Διαγραφή
  14. Φοβερό δεν το ήξερα.
    Θα ήθελα πάρα πολύ να πάω.
    Ωραία ξενάγηση πτηνούλι.
    Φιλιά!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αμ μήτε κι εγώ το πολυ-ήξευρα.
      Κι όταν εντέλει πήγα, είχα σαστίσει από όλο ετούτο το πράμα!
      Τα φιλιά και τις καλημέρες μου, Έλενα!

      Διαγραφή
  15. και γω έχω περάσει άπειρες φορές από κει ...πάντα αναρωτιόμουν πώς είναι μέσα..να που εσύ πιγκουινάκι αν και μη-σαλονικιός μας ανοίγεις τα μάτια...σ'ευχαριστούμε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είναι φοβούμαι, από αυτά που προσπερνάμε στις καθημερινές μας διαδρομές.
      Και όντως, σαλονικιός δεν είμαι -αλλά θα μου επιτρέψετε να αισθάνομαι και σαλονικιός. Σε αυτήν την πόλη επανέρχομαι συνέχεια από την παιδική μου ηλικία, έχω ανθρώπους που αγαπάω εκεί, έχω μνήμες και αναφορές, έχω περπατήσει την πόλη από απάνου ως κάτου. Και την αγαπώ, με τα καλά της και τα κακά της.
      Τα φιλιά και τις καλημέρες μου!

      Διαγραφή
  16. Άλλη μία αδιάβαστη που εντυπωσιάστηκε!
    Μη σου πω πιο πολύ από όλα από την καθαριότητα!
    Καλό βράδυ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Iris μου, όλοι αδιάβαστοι βρεθήκαμε σε ετούτο το τόπικ.
      Η καθαριότητα και η ευταξία πραγματικά εντυπωσιακές -σε σημείο που μοιάζει το μέρος εξώκοσμο σε σχέση με την ενγένει εικόνα της Ελλάδας.
      Καλημέρες!

      Διαγραφή
  17. Δεν ήξερα για το κοιμητήριο. Ούτε και για τον Πιγκουίνο ! Πέρα από την ωραία ξενάγηση κρατώ και μια δική σου παρατήρηση :
    "για το καλό του κοιμητηρίου διότι αν είχαμε εμείς την ευθύνη του, μάλλον ρημαδιό θα ήτανε". Θα μου πεις τώρα, βρε κοπελιά, αυτό είναι που σου ΄μεινε ;;; Τί να πω, θα το συζητήσω με τον ψυχαναλυτή μου ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Fotini μου, πτηνούλι πολύ μεγάλος εξερευνητής! Που με χάνεις, που με βρίσκεις, να σουλατσάρω δεξιά κι αριστερά! Όσο για την παρατήρηση περί καθαριότητας και ευταξίας, εντέλει αυτό είναι που κάμει τη μεγαλύτερη εντύπωση. Καταμεσίς της Θεσσαλονίκης, ο μόνος πραγματικά φροντισμένος και καθαρός χώρος είναι ένα κοιμητήριο. Που ανήκει σε ξένους.

      Θλιβερό.

      Διαγραφή
  18. Μένω στη θεσσαλονικη χρόνια αλλά πρώτη φορά ακούω για αυτό το κοιμητήριο. Μπράβο πιγκουινακι . μου για τις πληροφορίες και τις φωτογραφίες. Θα πάω με την πρώτη ευκαιρία.
    Φιλια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χε χε χε! Εξού και η γνωστή παροιμία "Έλα πτηνούλι να μου δείξεις τ'αμπελοχώραφά μου!" Αλλά ας κρύβω λόγια, διότι μπορεί να ξεύρεις για την Αθήνα εσύ πολύ περισσότερα από εμένα και να μου τη βγεις!

      Τα φιλιά μου και τις καλημέρες μου, Μαρία!

      Διαγραφή
  19. Εντυπωσιακό το κείμενο και οι φωτογραφίες. Είμαι ο συγγραφέας του βιβλίου που αναφέρεις σε σχόλιό σου και, φυσικά, έχει πολλές πληροφορίες και για τα κοιμητήρια του Ζέιτενλικ. Γράφω όμως αυτό το σχόλιο πιο πολύ για να υποδείξω ένα κείμενο το οποίο θα μπορούσε (το επιχείρησα κάποτε χωρίς αποτέλεσμα) να είναι (μεταφρασμένο) μια συνεισφορά των δήμων της γειτονιάς στους τουρίστες-προσκυνητές

    http://tsalimi.blogspot.gr/2007/10/blog-post.html

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ειλικρινά είναι μεγάλη μου τιμή που κάποιος που έχει ασχοληθεί τόσο συστηματικά με το μέρος αυτό, βρίσκει ενδιαφέρουσα μία εν πολλοίς πρόχειρη ανάρτησή μου για το Ζέιτενλικ. Το κείμενο που υποδεικνύετε είναι όντως εξαιρετικό και θα έπρεπε να έχει μεταφραστεί και να μοιράζεται στους επισκέπτες του χώρου σε διάφορες γλώσσες. Αλλά ξεύρετε και ξεύρω πόσο κοντόφθαλμα και απαξιωτικά αντιμετωπίζονται εδώ στην Ελλάδα όλα ετούτα.

      Τα συγχαρητήριά μου για την προσπάθεια που έχετε κάμει να συλλέξετε υλικό και να βγάλετε αυτό το -τόσο χρήσιμο- βιβλίο. Και ευχαριστώ για το σχόλιο.

      Διαγραφή
  20. ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ !!!!
    "για το καλό του κοιμητηρίου διότι αν είχαμε εμείς την ευθύνη του, μάλλον ρημαδιό θα ήτανε". Κι' εμένα αυτό μου έμεινε...διότι με εξέπληξε η τοση τάξη και καθαριότητα !!! Μπράβο σας για την ανάρτηση !!!
    I am impressed !!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαίρομαι πολύ που βρήκατε ενδιαφέρουσα την ανάρτηση. Το μέρος ήταν και για μένα μία αποκάλυψη.
      Πολύ καλή σας ημέρα!

      Διαγραφή
  21. Πολεμικό Κοιμητήριο Στρούμας

    Το Ανατολικό τμήμα του Βρετανικού Τομέα της μετωπικής γραμμής, γνωστό ως το Μέτωπο της Στρούμας, βρίσκονταν κατά μήκος της νότιας όχθης ομώνυμου ποταμού. Μέχρι την τελική προέλαση τον Σεπτέμβρη του 1918, οι μάχες εδώ ήταν ζήτημα προφυλάκισης, επιδρομών και περίπολων. Οι κύριες θέσεις των Βρετανικών και Βουλγαρικών αρχών, χωριζόμενες δι αποστάσεως 7 ΚΜ βρισκόταν στους λόφους αμφοτέρων των πλευρών της ελώδους κοιλάδας του Ποταμού Στρυμόνα. Το κοιμητήριο χρησιμοποιήθηκε από τον 40ο Σταθμό Αναγνωρίσεως Θυμάτων (ΣΑΘ), κατά τη διάρκεια όλης της μάχης και σ' αυτό αργότερα μεταφέρθηκαν οι τάφοι, απ' τα πεδία των μαχών στη Στρούμα. Στο κοιμητήριο, έχουν ενταφιαστεί 933 Βρετανοί, 2 Ινδοί, 1 Βρετανός Δυτικής Ινδίας. 1 Μαλτέζος, 9 Έλληνες, 5 Βούλγαροι και 4 Τούρκοι στρατιώτες.
    Βρεττανικό Κοιμητήριο Καλοκάστρου Σερρών ----Πολεμικό Κοιμητήριο Στρούμας
    http://kalokastro.blogspot.gr/2013/03/blog-post_6624.html
    Απόψεις του Βρεττανικού Κοιμητηρίου Καλοκάστρου
    http://kalokastro.blogspot.gr/2013/03/blog-post_8082.html

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εξαιρετικές οι πληροφορίες! Στην πρώτη ευκαιρία, θα ήθελα πολύ να επισκεφθώ το Βρετανικό Κοιμητήριο Καλοκάστρου. Είναι πράγματι εντυπωσιακό ότι η ιστορία φροντίζει να αφήσει το αποτύπωμά της δίπλα μας. Και είναι πάντοτε διδακτική και ενδιαφέρουσα.

      Πολύ καλημέρα σας!

      Διαγραφή
  22. Περνάω κάθε μέρα απ'έξω και ρίχνω κλεφτές ματιές μόνο στο ψηλό κτίριο που διακρίνεται από τη Λαγκαδά. Ήξερα ότι είναι τα "συμμαχικά νεκροταφεία" αλλά πρώτη φορά βλέπω τι υπάρχει εκεί μέσα. Πολύ ενδιαφέρον άρθρο-έρευνα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είναι από αυτά που περνάμε και προσπερνάμε, μέσα στην καθημερινότητά μας. Έμεινα λοιπόν σχεδόν άφωνος όταν εντέλει μπήκα και περιηγήθηκα στους χώρους του νεκροταφείου. Δεν ξεύρω αν κατάφερα να το αποτυπώσω στο κείμενο, αλλά την έκπληξή μου διαδέχθηκε η συγκίνηση. Για έναν χώρο που καλά-καλά δεν ήξευρα ότι υπάρχει.

      Τις καλημέρες μου.

      Διαγραφή
  23. Βρε παιδιά τι ακόμα μπορεί να "κρύβει" η Ελλάδα. Χαίρομαι που ζω στην χώρα που με εκπλήσσει, άλλες φορές θετικά και άλλες αρνητικά αλλά ΠΑΝΤΑ με εκπλήσσει. Πολύ ενδιαφέρουσες οι πληροφορίες, που μάλλον κανείς δεν θα ήξερε αν δεν είχαν αναφερθεί εδώ. Το να γράψω συγχαρητήρια μάλλον θα ακούγεται τυπική επιβράβευσή όμως πραγματικά τα αξίζει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευχαριστώ θερμά για τα καλά λόγια. Το νεκροταφείο του Ζεϊτενλικ ήταν πράγματι μία μεγάλη έκπληξη. Όχι μόνο γιατί δεν περίμενα να ιδώ εκεί όλα όσα είδα. Αλλά και γιατί δεν περίμενα ετούτο εδώ το ποστ να έχει τόσο μεγάλη ανταπόκριση και να ενδιαφέρει τόσους πολλούς ανθρώπους.

      Τις καλημέρες μου.

      Διαγραφή
  24. Το εξαιρετικό αυτό κείμενο με τις καταπληκτικές φωτογραφίες, μου ήρθε με e-mail χωρίς να αναφέρεται από που προέρχεται.
    Επειδή το βρήκα να έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον το δημοσίευσα ολόκληρο γράφοντας βέβαια ότι δεν έιναι δικό μου.
    http://atheofobos2.blogspot.gr/2013/07/blog-post_23.html#comment-form
    Ευτυχώς ο Γεράσιμος με ενημέρωσε για την προέλευση του και έτσι σε προσθήκη έγραψα πως είναι δικό σου.
    Το ωραίο έιναι ότι διαβάζοντας το είχα την αίσθηση ότι από κάπου ξερω αυτό τον τύπο γραφής που έχει το κείμενο!
    Έλπίζω να μην σε ενοχλεί η αναδημοσίευση του στο μπλόγκ μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαίρομαι που σου άρεσε αυτό το κείμενο και που το βρήκες ενδιαφέρον. Εννοείται ότι δεν με ενοχλεί η αναδημοσίευση -ίσα ίσα που με τιμά! Το αστείο είναι ότι μου έχει έρθει κι εμένα η ανάρτηση αυτή με email (και με την ένδειξη "Διάβασέ το-είναι καταπληκτικό!!!") από κάποιον φίλο που βεβαίως δεν ήξευρε ότι το έχω γράψει εγώ. :)

      Τις καλημέρες μου, αθεόφοβε!

      Διαγραφή
  25. Τα γνώριζα από πολλά Χρόνια τα συμμαχικα νεκροταφεία στην οδό Λαγκαδά στην πόλη μου.... Είναι σαν να εισέρχεσαι μέσα σε μια άλλη πόλη ενός άλλου κόσμου!!!
    Καλά έκανες και τα έβγαλες, γιατί όλοι μας δεν έχουμε τις ίδιες ικανότητες με την τεχνολογία!
    Νάσαι πάντα καλά και αυτά τα ξέρουν οι ειδήμονες άλλα κρατάνε σιγή ασυρμάτου γιατί δεν τους συμφέρει να τα προωθούνε! Πόσοι Δήμαρχοι και Νομάρχες Βουλευτές και Υπουργοί ( όλοι τους μέσα σε εισαγωγικα ), περάσανε αλλά τίποτα. Λυπάμαι!

    Καλό μεσημέρι

    Παναγιώτης ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗΣ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είναι πράγματι εντυπωσιακό το μέρος! Και σου εξάπτει την περιέργεια να διαβάσεις και να μάθεις περισσότερα γι αυτό. Χαίρομαι που γενικά άρεσε αυτό το κείμενο (έχει μεγάλη επισκεψιμότητα και το είδα να αναδημοσιεύεται σε αρκετά sites), παρότι αναφέρεται σε κάτι που φαινομενικά δεν μας ¨αφορά¨.
      Την καλησπέρα μου και τα χαιρετίσματά μου.

      Διαγραφή
  26. Πιγκουϊνε, χίλια ευχαριστώ για τη μεστή και διαφωτιστική σου ανάρτηση.

    Για χρόνια αναρωτιόμουνα τι ήταν αυτό το νεκροταφείο έχοντας περάσει δύο φορές απέξω με αυτοκίνητο/λεωφορείο και μη έχοντας το χρόνο να σταματήσω. Τώρα όμως ξέρω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Την επόμενη φορά που θα περάσεις, κάνε λοιπόν και μία στάση εκεί! Το μέρος είναι ζούπερ εντυπωσιακό και πράγματι έχει πολλά πράματα να διηγηθεί!
      Χαίρομαι ειλικρινά που σου άρεσε ετούτη η ανάρτηση!
      Φιλιά και καλησπέρες!

      Διαγραφή
  27. Γεια σου Πιγκουίνε. Πριν από καιρό (13 – 06 – 2013) είχα αναδημοσιεύσει την ανάρτησή σου αυτή στο ιστολόγιό μου (Ιστορία Κατεύθυνσης, blog χρήσιμο , πιστεύω, για τη διδασκαλία του ομώνυμου μαθήματος) με την εξής επισήμανση: "Μου ήρθε ως μήνυμα στο ηλεκτρονικό μου ταχυδρομείο, χωρίς δυστυχώς το όνομα του δημιουργού του (αν κάποιος τον γνωρίζει ας μου τον αποκαλύψει να προσθέσω το όνομά του). Αφορά την τοπική ιστορία, την περίοδο του Α΄Παγκοσμίου πολέμου και ένα μνημείο της πόλης μας".

    Μόλις σήμερα (10 -09 -2013) φίλη αναγνώστρια με πληροφόρησε για την πατρότητά της. Την ευχαριστώ και σε ευχαριστώ για το δώρο που μας έκανες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πολύ χαίρομαι που σου άρεσε αυτό το κείμενο! Και ευχαριστώ για την απόδοση της πατρότητάς του και το ρέφερενς στο ιστολόγιό σου! Ήταν πράγματι μία αποκάλυψη η επίσκεχη στο Ζέιτενλικ και βλέπω με έκπληξη και χαρά ότι το κείμενο αυτό που έγραψα πριν αρκετούς μήνες, έχει ταξιδέψει στο ίντερνετ και έχει βρει μεγάλη ανταπόκριση, με σχόλια, αναπαραγωγή σε sites και άρθρα που έχουν γραφτεί εξ αφορμής της ανάρτησής μου.

      Και πάλι ευχαριστώ για τα καλά λόγια! Την καλησπέρα μου και τα φιλιά μου!

      Διαγραφή
  28. [Πότε]
    Κυριακή, 15 Δεκεμβρίου 2013
    [Ώρα]
    11:00 π.μ.

    [Πού]
    ΕΙΣΟΔΟΣ ΚΟΙΜΗΤΗΡΙΟΥ.Λεωφορεία 27 Σταυρούπολης,29 Πολίχνης,στάση Συμμαχικά
    [Περιγραφή]
    ΣΥΜΜΑΧΙΚΑ ΝΕΚΡΟΤΑΦΕΙΑ ΖΕΙΤΕΝΛΙΚ,Ιδιαίτερη ξενάγηση από τον Γ.Μιχαήλοβιτς,ακοίμητο φύλακα εκεί καί συνεπώνυμο θείο του συνδιαχειριστή μας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  29. [Πότε]
    Κυριακή, 15 Δεκεμβρίου 2013
    [Ώρα]
    11:00 π.μ.

    [Πού]
    ΕΙΣΟΔΟΣ ΚΟΙΜΗΤΗΡΙΟΥ.Λεωφορεία 27 Σταυρούπολης,29 Πολίχνης,στάση Συμμαχικά
    [Περιγραφή]
    ΣΥΜΜΑΧΙΚΑ ΝΕΚΡΟΤΑΦΕΙΑ ΖΕΙΤΕΝΛΙΚ,Ιδιαίτερη ξενάγηση από τον Γ.Μιχαήλοβιτς,ακοίμητο φύλακα εκεί καί συνεπώνυμο θείο του συνδιαχειριστή μας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  30. Πολύ ωραία φωτογραφική δουλειά, αλλά τα χαλάει όλα η αναφορά σου στην Ελλάδα του βενιζέλου. Το γιατί πολεμήσαμε, το πώς εξαναγκαστήκαμε και πως το πληρώσαμε, μπορείς κάλλιστα να το μάθεις αν διαβάσεις τα υπέρ των 30 επιστολών που αντήλλαξαν μέσω των εφημερίδων της εποχής ο βενιζέλος με τον πρώην υπασπιστή του Ι. Μεταξά. Αδικής κατάφορα την υπόλοιπη Ελλάδα, καθώς το μόνο που ζήταγε για να μπεί στο σφαγείο του Α΄ΠΠ, ήταν η γραπτή δέσμευση των συμμάχων για την εδαφική ακεραιότητα της Ελλάδος και σε περίπτωση νίκης ποιά τα εδαφικά κέρδη της, όπως δηλαδή έγινε με τη Ρουμανία, Ιταλία, παζάρευε η Τουρκία και η Βουλγαρία μέχρι τελευταία στιγμή, πρίν καταλήξουν στο άλλο στρατόπεδο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  31. Συγχαρητήρια για το άρθρο σου. Το βρήκα σε άλλη ιστοσελίδα και αποτέλεσε την αφορμή για να γράψω ένα κείμενο στο ιστολόγιο http://belisarius21.wordpress.com/, για τους Έλληνες μαχητές που έπεσαν κατά τον Ε-Ι πόλεμο 1940-41 και παραμένουν μέχρι σήμερα ατίμητοι από την Ελληνική πολιτεία.
    Διάβασα και το άρθρο που ανάρτησες χθες με τίτλο "Οι νεκροί δεδικαίωνται;". Εξαιρετικό.
    Σίγουρα στους πολέμους, διαπράττονται αίσχη εναντίον των αμάχων, αλλά και των αιχμαλώτων. Σε όλους τους πολέμους και απ' όλους τους στρατούς. Το ζήτημα είναι αν αυτά είναι κατόπιν εντολής των πολιτικών και στρατιωτικών αρχηγών, ή διαπράττονται από απείθαρχους στρατιώτες με την ανοχή των διοικητών τους.
    Στη δεύτερη περίπτωση θα πρέπει οι υπεύθυνοι να λογοδοτούν, στη στρατιωτική δικαιοσύνη της χώρας τους, η οποία θα πρέπει να τα καταδικάζει δημόσια και έντονα και να παίρνει όλα εκείνα τα μέτρα που θα εμποδίζουν τη διάπραξη τέτοιων εγκλημάτων.
    Όμως τα εγκλήματα που διαπράχθηκαν στη χώρα μας από τα στρατεύματα κατοχής της Γερμανίας Ιταλίας και Βουλγαρίας, ειδικά τα Γερμανικά, εκτελέστηκαν με διαταγές της ναζιστικής κυβέρνησης του Βερολίνου και των στρατιωτικών αρχηγών του Γερμανικού στρατού. Και ήταν όλα εγκλήματα γενοκτονίας. Φρικαλέα εγκλήματα.
    Προσωπικά. μέχρι σήμερα, έχω διαπιστώσει ότι η Γερμανία σε όλες τις τις εκφάνσεις, κυβερνητική στρατιωτική δημοσιογραφική επιστημονική και λαού, δεν έχει αντιληφθεί ακόμη το μέγεθος των εγκλημάτων που διέπραξαν εναντίον της Ελλάδας, του λαού της, της οικονομίας της και του πολιτισμού της. Και το κυριότερο δεν έχει μεταμεληθεί έμπρακτα.
    Και πάλι συγχαρητήρια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  32. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  33. Είχα ακούσει παλιά από έναν παππού, ότι ένα γαλλικό στρατιωτικό απόσπασμα στρατοπέδευσε βράδυ στην κοίτη του Γαλλικού ποταμού που ήταν στεγνή και χωρίς νερό. Το ίδιο βράδυ όμως έκανε μια μπόρα, κατέβασε πολύ νερό το ποτάμι και τους έπνιξε όλους. Από τότε ονομάστηκε το ποτάμι Γαλλικός. Παλιότερα λεγόταν Γαϊδουροπνίχτης. Πρέπει να συγκαταλέγονται και αυτοί στον κατάλογο των νεκρών του Ζεϊτενλίκ. (Ζεϊτίν btw είναι η ελιά στα τουρκικά).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  34. Πιγκουίνε, τι καλή ανάρτηση ήταν αυτή, που αποδίδει τιμή και σεβασμό στους νεκρούς - νεαρούς στην πλειοψηφία τους - από τον πρώτο μεγάλο και τόσο ξεχασμένο πια, πόλεμο. Η μνήμη είναι ένας διανοητικός σεβασμός κι όσοι τιμούμε τους νεκρούς με την σκέψη μας, τους κρατούμε ζωντανούς στο μυαλό μας...
    Με την ανάρτησή σου αυτή, μας έδειξες μια νεκρόπολη που αγνοούσαμε, που η μεγαλούπολη που (από σπόντα) τον φιλοξενεί, έστελνε τα παιδιά των σχολείων όχι να περιηγηθούν και να εκπαιδευθούν (να μάθουν, να βιώσουν), αλλά να "παίξουν" ανάμεσα στους τάφους χθεσινών (τότε) παιδιών!
    Προσωπικά, δεν μπορώ να αφήσω ασχολίαστο και να προσπεράσω τον συγκλονιστικό γέρο πλάι στον τάφο, η φωτογραφία του με καθήλωσε... Ο γέρος με το σκαμμένο μέχρι θανάτου πρόσωπο και την περήφανη θλίψη ανάγλυφη στην μορφή του, δεν μπορεί να είναι άλλος παρά μόνο (ο) πατέρας, που άφησε την εικόνα του, φωτογραφία της ψυχής του, να συντροφεύει τον γιό του στην ασυντρόφευτη μοναξιά του θανάτου...
    Για όσους άγγιξε ουσιαστικά αυτή η ανάρτησή σου, συνιστώ ένα υπέροχο βιβλίο που αναφέρεται στους νεκρούς στρατιώτες του Α΄Παγκοσμίου Πολέμου, από την πλευρά της Γερμανίας (ναι αυτής ακριβώς):
    Το "Ουδέν νεώτερον από το Δυτικό Μέτωπο" του ΄Εριχ Μαρία Ρεμάρκ, ένα έξοχο βιβλίο ενός σπουδαίου αντιμιλιταριστή συγγραφέα (το βιβλίο έχει γίνει και ταινία, προ αρκετών δεκαετιών, από επίσης σπουδαίο σκηνοθέτη).
    Εξαιρετικά ενδιαφέρουσα και η ανταλλαγή πληροφοριών ανάμεσα στα σχόλια των αναγνωστών - ακολούθων σου, ειδικά σε αυτή την ανάρτηση. Μπράβο σε όλους, ειλικρινώς.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts