Τρίτη, 28 Μαΐου 2013

Μένω σε κάποια γειτονιά


Μήτε βορείων προαστίων, μήτε νοτίων. Άνθρωπος του κέντρου ήμουν, άνθρωπος του κέντρου παραμένω. Θυμάμαι τον εαυτό μου στο Μινιόν, Χριστούγεννα του ογδοντατόσο, να με κρατάει από το χεράκι η μαμά μου και να χαζεύω στον τελευταίο όροφο τα παιχνίδια. Θυμάμαι τις διαδρομές με το τρόλεϊ προς την Πλατεία Κάνιγγος για να πάω στο φροντιστήριο, όταν ήμουν δεκαεπτά. Θυμάμαι τις ώρες που πέρασα ως φοιτητής στα αμφιθέατρα στη Σόλωνος και στην Πατησίων, στις βιβλιοθήκες της Ιπποκράτους. Τις τόσες και τόσες φορές που συναντήθηκα με το παρεάκι στην Ακαδημίας και τη Σταδίου. Θυμάμαι την πρώτη μου σοβαρή δουλειά στην Καραγεώργη Σερβίας, δυο βήματα από την Πλατεία Συντάγματος. Τις τυρόπιτες στο Άριστον.

Θυμάμαι τις ταινίες που είδα στο Αττικόν και στον Απόλλωνα, στο Άστυ και στο Ιντεάλ. Θυμάμαι τις φορές που βόλταρα στα Εξάρχεια και στο Κολωνάκι, στη Στουρνάρη για να χαζέψω τους υπολογιστές, στην Πρωτοπορία και την Πολιτεία για να αγοράσω βιβλία. Θυμάμαι τις μικροαστικές οικογένειες στη γειτονιά μου, στα Πατήσια. Τα μαγαζιά, τα θέατρα και τους κινηματογράφους κατά μήκος της Πατησίων. Την κίνηση στα πεζοδρόμια. Θυμάμαι τα σουλάτσα στην Φωκίωνος Νέγρη. Με τις παλιές Αθηναίες της Πλατείας Αγάμων (νυν Πλατείας Αμερικής), να απολαμβάνουν τον καφέ τους στα ζαχαροπλαστεία του δροσερού πεζόδρομου. Θυμάμαι το σταθμό του τρένου στο τέρμα της Πατησίων.

Όχι δεν ήταν ποτές ιδιαίτερα όμορφες αυτές οι γειτονιές. Αλλά ήσαν ζωντανές. Κόσμος με αστικά χαρακτηριστικά, οικογενειάρχες άνθρωποι. Δεν πέταγε κανείς τα σκουπίδια του όπου να'ναι, δεν έβαζε στη διαπασών τη μουσική τις ώρες κοινής ησυχίας, είχε ανοιχτή την πόρτα του στο γείτονα, καλημεριζόταν με τον φούρναρη και τον μπακάλη, έπαιρνε τηλέφωνο την κυρία στον από κάτω όροφο να της πει να κατεβάσει την τέντα διότι θέλει ν'απλώσει τα ρούχα -μην την γιομίσει νερά. Και όλα αυτά δεν τα λέω έτσι δοκιμιακά. Τα θυμάμαι και τα λέγω.

Πριν μερικές εβδομάδες άναψε ένας έντονος διάλογος με αφορμή τις δηλώσεις της Κικής Δημουλά. Ως άνθρωπος που έχω ζήσει ολάκερη τη ζωή μου στο κέντρο της Αθήνας, επέτρεψέ μου να προσθέσω εδώ τη μικρή, ελάχιστη φωνή μου στα όσα ειπώθησαν.



Η καθημερινότητά μου τα τελευταία χρόνια έχει χειροτερέψει δραματικά. Το επίπεδο διαβίωσής μου έχει υποστεί μία τεράστια καθίζηση. Και δεν σου μιλάω μόνο για τον καιρό της κρίσης, αλλά και για τα πιο πριν. Εδώ και κάποια χρόνια, φοβάμαι όταν επιστρέφω τα βράδια σπίτι μου. Έβαλα πόρτα ασφαλείας. Κλειδώνω και την εξώπορτα της πολυκατοικίας. Είναι πολλά τα κρούσματα. Προχθές μόνο, ανοίξανε δύο διαμερίσματα εδώ παραδίπλα. Μιλάγανε σπαστά ελληνικά και ζητάγανε λεφτά. Θα σου το πω ευθαρσώς: οι μετανάστες είναι μεγάλο κομμάτι του προβλήματος.

Πριν πέσεις πάνω μου να με κατηγορήσεις για ρατσισμούς και ξενοφοβίες, για επικίνδυνες γενικεύσεις, για φοβικές και μίζερες απόψεις, άκουσέ με μόνο για λίγο. Η Δροσοπούλου -ένας φιλήσυχος δρόμος που άλλοτε διέθετε μαγαζιά και θερινά σινεμά- έχει μετατραπεί σε ένα ατελείωτο γκέτο. Περνώ δίπλα από ημι-υπόγεια που μοιάζουν με τρώγλες και από τις μισάνοιχτες πόρτες βλέπω δεκάδες στρωσίδια από αφγανούς που ζουν μαζί -δέκα και είκοσι ψυχές σε ένα δυάρι. Τις νύχτες η Πατησίων -ο δρόμος που κάποτες έσφυζε από ζωή και ωραία καταστήματα- μετατρέπεται σε τόπο εργασίας για εκδιδόμενες Νιγηριανές. Κάθε είκοσι-τριάντα μέτρα, στέκεται και μία. Από πίσω τους στο σκοτάδι, παραμονεύουν οι νταβατζήδες. Οι δρόμοι ζέχνουν. Και όλες τις ώρες της ημέρας, μετανάστες με καροτσάκια σούπερμάρκετ ψάχνουν τα σκουπίδια. Στο γηπεδάκι που πάω για να κάμω τζόκινγκ, έχω δει αρκετές φορές συμμορίες να παίζουν ξύλο ή να κάμουνε μαγκιές. Αλβανοί εναντίον αφρικανών. Είναι παιδιά. Κι έχουν περάσει το bulling σε άλλη πίστα.

Ένας νεαρός πακιστανός έχει μετατρέψει τη γκαρσονιέρα απέναντί μου σε αποθήκη για τα χαρτιά που μαζεύει από τους κάδους. Σου μιλάω για βουνά από χαρτί. Μία φωτιά να πάρουμε, θα πάμε άκλαυτοι όλοι. Και δεν ξεύρω για τα δικά σου τα "αυτοδιαχειριζόμενα", αλλά στα δικά μας γίνεται απροκάλυπτη χρήση ναρκωτικών. Οι σύριγγες είναι πεταμένες στο πεζοδρόμιο -έλα να σου τις δείξω. Στο "αυτοδιαχειριζόμενο" παρκάκι επί της Κύπρου -που ήθελε ο πρώην δήμαρχος να μετατρέψει σε υπόγειο γκαράζ, αλλά τον πρόλαβαν οι κάτοικοι που το κατέλαβαν- έχω δει κάμποσες φορές να γίνεται εμπόριο. Ε ναι, δεν κάθονται όλοι αυτοί οι μαντραχαλέοι εκεί από την Ασία, την Αφρική και την Ανατολική Ευρώπη για να ζήσουν το πολυπολιτισμικό αντάμωμά τους. Σόρι αν είσαι τόσο αφελής.



Θα μου πεις δεν φταίνε οι μετανάστες, αλλά το κράτος. Σωστά το λες. Με αυτό τα έχω πρωτίστως. Που επέτρεψε να συμβεί όλο αυτό. Που δεν φρόντισε ούτε στο ελάχιστο. Που με παράτησε -και εμένα και αυτούς- σε μία πραγματικότητα απαξίωσης. Αρχικά, φώναζα κι εγώ για την έλλειψη ανθρωπισμού έναντι αυτών των ανθρώπων. Ύστερα, φώναζα για την έλλειψη ανθρωπισμού έναντι εμού. Τώρα, έχω πάψει πλέον να φωνάζω. Απλώς παρατηρώ.

Είναι δεκάδες, εκατοντάδες, χιλιάδες οι άνθρωποι αυτοί. Που ήλθαν από την Ανατολική Ευρώπη. Και ύστερα από τη Μέση Ανατολή και την Αφρική. Και από το Αφγανιστάν και το Πακιστάν. Και συνεχίζουν να έρχονται (περιμένω τώρα τους Σύρους, φαντάζομαι). Άνθρωποι τελείως διαφορετικοί από εμένα, με καθόλου αστικά βιώματα, που αδυνατούν να ενταχθούν και να προσαρμοστούν στοιχειωδώς στο περιβάλλον που βρήκαν εδώ. Και λόγω του τεράστιου αριθμού τους, επιβάλουν τη δική τους αισθητική: κυκλοφορούν με τσόκαρα στα πεζοδρόμια, κάθονται στις εισόδους των πολυκατοικιών και μεθάνε (ειλικρινά το βράδυ αν είσαι κοπέλα, είναι πολύ φοβιστικό να πρέπει να διασχίσεις μία μεθυσμένη παρέα από έξι-εφτά τύπους για να μπεις στην είσοδο του σπιτιού σου), πετάνε τις σακούλες με τα σκουπίδια από το μπαλκόνι (καλά, δεν μπορείς να διανοηθείς!), αφήνουν τα παπούτσια τους έξω από τα διαμερίσματα, βάζουν στο τέρμα τη μουσική. Είναι όλοι έτσι; Όχι βέβαια. Αλλά είναι οι περισσότεροι έτσι.

Και τα έχω και με τις δύο πλευρές του ιδεολογικού φάσματος. Άκουσέ με κι ας πονέσει αυτό που θα πω: ούτε η δεξιά (καλά για την άκρα δεξιά δεν το συζητώ), ούτε η αριστερά (καλά για την άκρα αριστερά επίσης δεν το συζητώ) δεν μπορεί μήτε να λύσει, μήτε να απαλύνει το πρόβλημα που ζω. Η μεν δεξιά, θα ήθελε να το εξαφανίσει. Η δε αριστερά, κάμει ότι δεν το βλέπει. Αλλά ω ναι, είναι εδώ. Όσο και να θέλει να καμώνεται τον υπεράνω διεθνιστή και τον τάχα-μου ανθρωπιστή ιδεολόγο, ο αριστερός απλώς αρνείται να δει την πραγματικότητα. Τα "είμαστε όλοι μετανάστες" εγώ τα ακούω βερεσέ. Διότι είτε προέρχονται από καλοβολεμένους του Αμαρουσίου και της Νέας Σμύρνης, του Γέρακα και της Ηλιούπολης, του Χαλανδρίου και της Γλυφάδας, που εξετάζουν το θέμα ακαδημαϊκώς και εξ αποστάσεως, είτε προέρχονται από μερικούς -άσε με να το πω, θα σκάσω- θεόζαβους αριστερούς που μένουν στο κέντρο και έχουν σοβαρό πρόβλημα στραβισμού λόγω ιδεολογικών παρωπίδων.

Την Κική Δημουλά δεν την κρίνω ούτε ως ποιήτρια, ούτε ως πνευματικό άνθρωπο. Αλλά τα λεγόμενά της αποτυπώνουν και τη δική μου κραυγή αγωνίας. Τη συναισθάνομαι, γιατί κι εγώ ζω την ίδια πραγματικότητα με εκείνη. Και απαιτώ από αυτό το κράτος, κάτι με το οποίο δεν συμφωνεί ούτε η ακροδεξιά βεβαίως, ούτε (φοβούμαι) και η αριστερά: την επιβολή της νομιμότητας, τον έλεγχο, την επιβολή κανόνων. Δεν μπορεί να αλλάζουν όλα ανεξέλεγκτα γύρω μου εδώ και τόσα χρόνια και ο μόνος που ελέγχομαι, που υποτάσσομαι, που φορολογούμαι να είμαι εγώ. Ας γίνει επιτέλους κατανοητό: δεν είναι τα αντιρατσιστικά νομοσχέδια που θα φρενάρουν την άνοδο της Χρυσής Αυγής. Είναι η σοβαρή διαχείριση και επίλυση του μεταναστευτικού και της εγκληματικότητας. Διότι ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Τα δύο ζητήματα, συνδέονται. Ναι, υπάρχουν και έλληνες κακοποιοί. Αλλά οι μετανάστες στη συντριπτική τους πλειονότητα δεν έχουν δουλειές, δεν μπορούν να ζήσουν, είναι πιο επιρρεπείς επομένως στην παραβατικότητα.

Όπως η Κική Δημουλά, έτσι κι εγώ, θα παραμείνω εδώ. Σε αυτή τη γειτονιά του κέντρου που θυμάμαι. Ακόμα κι αν δεν υπάρχει πια, θα συνεχίσω εγώ να τη ζωντανεύω μέσα στη μνήμη μου. Θα συνεχίσω να κυκλοφορώ ανάμεσα στα ωραία μαγαζιά που είναι πια κλειστά, στα σινεμά της Πατησίων που έχουν κατεβάσει ρολά, στα σπίτια που κάποτες μύριζαν σπιτικό φαγητό και τώρα μυρίζουν βρωμισιά και ανέχεια. Θα συνεχίσω να ελπίζω ότι κάποτες θα μας θυμηθεί κι εμάς κάποιος, κυρία Δημουλά. Και θα ασχοληθεί με το να μας αποκαταστήσει έστω λίγη από την ποιότητα ζωής που μας αποστέρησε. Ως τότε, θα συνεχίσω να δίνω τρόφιμα στο συσσίτιο για όσους (Έλληνες ή αλλοδαπούς -εξυπακούεται!) δεν έχουν να φάνε, θα αφήνω τα παλιά ρούχα μου διπλωμένα και καθαρά δίπλα στον κάδο σε ξεχωριστή σακούλα για όποιον τυχόν μπορεί να τα χρησιμοποιήσει και θα δίνω πάντα ένα κάτι σε εκείνον τον Ιρανό που παρά την αναπηρία του και την ολοήμερη έκθεσή του στον ήλιο, βρίσκει το κουράγιο να μου χαμογελάει στο φανάρι που στρίβω στη στάση Λυσσιατρείο.

Και δεν θα επιτρέψω σε κανέναν -από όπου κι αν προέρχεται- να αμφισβητήσει αυτόν τουλάχιστον τον ανθρωπισμό μου και τη στοιχειώδη αξιοπρέπειά μου. Μόνον αυτό άλλωστε μου έχει μείνει σ'αυτήν εδώ τη γειτονιά.

49 σχόλια :

  1. το καλύτερο κείμενο που έχεις γράψει εδώ.
    όχι γιατί συμφωνούμε σε όλα, απλά γιατί μιλάει μέσα από την καρδιά σου. αποτυπώνει την πραγματικότητα.
    στο μετς που θεωρείται και κυριλέ περιοχή, έχουμε περάσει στην πρώτη φάση που βρισκόσουν εσύ πριν από δέκα ή και περισσότερα χρόνια. σε λιγότερο χρόνο όμως, θα είμαστε σαν την πατησίων!
    φοβάμαι μόλις σκοτεινίάσει να κυκλοφορώ.
    όταν έχει ποδόσφαιρο, πέφτουν πιστολιές. ναι πιστολιές. ο κουμπάρος μου είχε έρθει να του φτιάξω κάτι αναφορές και ξαφνικά ενώ είμασταν στη βεράντα, μου είπε και από τι τύπο όπλου ήταν οι πιστολιές. είναι αστυνομικός.
    τρεις φορές έχουν χτυπήσει εμένα. μια το 1999, μια το 2011 και όλη την πολυκατοικία στις αποθήκες το 2013. η συχνότητα αυξάνει και γίνεται και πιο επικίνδυνη.
    φορολογούμαστε, ψηφίζουμε, αλλά εκεί τελειώνουν τα δικαιώματά μας.
    ρωτώ το βενζινά μου, γιατί δεν παίρνεις τρεις έλληνες και κρατάς τους αφγανούς; αφού τους έχεις νόμιμα το ίδιο θα στοιχίσουν και οι έλληνες. γιατί με απείλησαν ότι θα μου κάψουν το μαγαζί με εμένα μέσα! μου απάντησε. το βενζινάδικο είναι στο ισόγειο πολυκατοικίας και στον τρίτο μένει η οικογένειά του. θα γίνει όλο το τετράγωνο φλαμπέ!

    καλημέρα πιγκουίνε. πίσω από το χιουμορ και τα ταξίδια, σήμερα είδα έναν άνθρωπο που μοιράζεται τις δικές μου ανησυχίες!

    συγνώμη για την κατάχρηση του χώρου σου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αγαπημένη ria, δυστυχώς η πραγματικότητα είναι αυτή που περιγράφεις. Και όσο η συντεταγμένη πολιτεία αδυνατεί ή απαξιεί να ασχοληθεί με το πρόβλημα, η κατάσταση χειροτερεύει. Και εκτρέφει βίαιες ή ακραίες συμπεριφορές και αντιδράσεις. Ακούω όλους αυτούς που θεωρητικολογούν για το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο και αναρωτιέμαι αν έχουν ιδέα περί τίνος πράγματος ομιλούν. Η κατάσταση απαιτεί συνολική λύση. Χωρίς έλεγχο, πρόγραμμα και σχέδιο, δεν γίνεται τίποτα.

      Πίσω από το χιούμορ και τα ταξίδια, παραμένω ένας βαθιά ανήσυχος άνθρωπος για τα όσα ζω και βλέπω γύρω μου. Σε ευχαριστώ (και σήμερα, όπως κάθε μέρα) για το σχόλιό σου.

      Διαγραφή
  2. Πιγκουίνε, respect, τίποτε άλλο...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. :)

      Την καλησπέρα μου και τα χαιρετίσματά μου, Snowball.

      Διαγραφή
  3. Εξαιρετικό το κείμενό σου!!! Λες ΄την αλήθεια, μ΄΄ολο το θάρρος της γνώμης σου!! Κρίμα που οι άνθρωποι μ΄αυτό το θάρρος έχουν εκλείψει και καλύπτονται πίσω απο ιδεολογικά τερτίπια καιεπαναλαμβανόμενες κούφιες , μη πραγματοποιήσιμες προτάσεις! Δεν είναι τυχαίο που φθάσαμε εδώ...όλοι μ΄έναν τρόπο βάλαμε το χεράκι μας, δυστυχώς!! Χαίρομαι που είσαι φίλος μου στο Φ/Β και σε παρακολουθώ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαίρομαι πολύ που σου άρεσε το κείμενο. Προσπάθησα απλώς να περιγράψω την πραγματικότητα που ζω. Πέραν από ιδεολογικές περιχαρακώσεις και πολιτικές φορτίσεις.

      Σε ευχαριστώ που με παρακολουθείς και χαίρομαι που είμαστε φίλοι στο Φ/Β. Είδες που μπορεί να έχει μία χρησιμότητα κι αυτό; Δημιουργεί τις προϋποθέσεις για να συναντηθούν οι απόψεις άγνωστων κατά τα λοιπά ανθρώπων. Ναι, και πτηνών. :)

      Διαγραφή
  4. Μήπως σκέφτηκε κανένας μας από πότε ξεκίνησε το πρόβλημα;
    Μήπως σκέφτηκε κανένας ότι επιτρέψαμε να δημιουργηθούν πολυκατοικίες με υπόγεια τρώγλες, χωρίς ήλιο, χωρίς ανάσα.
    Οι περισσότερες απ' αυτές τις τρώγλες ουδέποτε χρησιμοποιήθηκε από τους οικοπεδούχους που πήραν τα ρετιρέ και κράτησαν και τις τρώγλες που αρχικά τις διέθεταν σε φτωχούς επαρχιώτες που άφησαν το χωριό τους για μια καλύτερη τύχη στην Αθήνα, ή σε θυρωρούς που έκαναν τους υπηρέτες σε όλους τους άλλους των παραπάνω ορόφων.
    Και όταν αυτοί οι άνθρωποι με δουλειά πολλή κατάφεραν να ξεφύγουν απ' τα υπόγεια, αυτά κάπου έπρεπε να διατεθούν για να συνεχίσουν να φέρνουν το εισόδημα που χρειάζονταν οι ιδιοκτήτες.
    Τότε αργά αλλά σταθερά άρχισαν να νοικιάζονται σε μετανάστες κάθε φυλής.
    Το πρόβλημα όμως δεν ήταν η φυλή αλλά η κατάσταση των ανθρώπων αυτών, οι οποίοι στο όνομα του χρήματος, ποτέ δεν εξετάστηκαν από κανέναν ποιό είναι το ποιόν τους.
    Ένας άνθρωπος που απόκτησε με κόπο μεγάλο ένα διαμέρισμα, ακόμη κι αν αυτό είναι υπόγειο, θα έψαχνε τι είναι αυτός που θα μπει μέσα και πως θα το χρησιμοποιήσει.
    Αφέθηκαν λοιπόν τα υπόγεια να γίνουν σκουπιδότοποι, χώροι ενοικίασης κρεβατιών και οι πολυκατοικίες γκέτο.
    Αυτό όμως ανάγκασε τους περισσότερους ιδιοκτήτες των ρετιρέ και των υψηλών ορόφων να φύγουν για άλλες περιοχές, κυρίως για τα Βόρεια Προάστια που ήταν κάποια εποχή πολύ trendy....
    Πουλήθηκαν λοιπόν ή ενοικιάστηκαν και τα διαμερίσματα αυτά σε αλλοδαπούς χωρίς σκέψη ιδιαίτερη. Δεν βαριέσαι έλεγε ο κάθε ένας χωρίς να νοιάζεται αν με αυτόν τον τρόπο η πολυκατοικία υποβαθμιζόταν αφού ο ίδιος δεν έμενε εκεί.
    Αρκεί που έπαιρνε το ενοίκιο που τον βοηθούσε να ζει στα Β.Π.
    Με αυτόν τον τρόπο υποβαθμίστηκε αρχικά η πολυκατοικία, στη συνέχεια οι γειτονιές, οι συνοικίες.... η Αθήνα μας.... η ζωή μας.
    Δεν φταίει λοιπόν κανένας αλλοδαπός που προσπαθεί να βελτιώσει τη φτώχεια του με κάθε τρόπο, αποθηκεύοντας σκουπίδια μέσα στα διαμερίσματα ή μένοντας σε ένα δυάρι με άλλους 30...
    Ας ψάξει το κράτος τους ιδιοκτήτες που επιτρέπουν για ένα ενοίκιο να γίνονται οι πολυκατοικίες σκουπιδότοποι ή άντρο κακοποιών.
    Φταίμε κι εμείς και η πολιτεία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η ευθύνη είναι σίγουρα συλλογική. Και βεβαίως η μεγάλη έξοδος των μικροαστών (!) προς τα προάστεια καταδίκασε το κέντρο της πόλης στην ανέχεια και την υποβάθμιση. Αλλά ευθύνεται και το κράτος. Ο αριθμός των μεταναστών είναι πολλαπλάσιος των αντοχών που έχει η πόλη, η χώρα, η οικονομία και η κοινωνία. Οι μετανάστες -ιδίως αυτοί του δεύτερου και τρίτου κύματος της δεκαετίας του 2000- προέρχονται από χώρες της Ασίας και της Αφρικής με καθόλου αστική κουλτούρα ή στοιχειώδη μόρφωση και επαγγελματικά προσόντα. Με αποτέλεσμα να μην μπορούν να προσαρμοστούν στην εδώ πραγματικότητα.

      Σαφώς και είναι ευθύνη και των όσων νοικιάζουν ή πωλούν τα διαμερίσματά τους σε παράνομους μετανάστες. Αλλά επαναλαμβάνω ότι η ευθύνη βαραίνει κυρίως το κράτος. Που συνεχίζει να σφυρίζει αδιάφορα και να μην προσφέρει καμία απολύτως προοπτική. Ούτε στους μετανάστες, ούτε σε εμένα και στους άλλους εγκλωβισμένους των πρώην αστικών γειτονιών της Αθήνας.

      Και τρέχουν τώρα να προλάβουν την άνοδο της Χρυσής Αυγής με αντιρατσιστικά νομοσχέδια. Απόδειξη πως μήτε τώρα έχουν καταλάβει οι κυβερνώντες, ποιο είναι το πρόβλημα και προς ποια κατεύθυνση πρέπει να αναζητήσουν λύσεις.

      Διαγραφή
  5. Δε θέλω να γράψω τίποτα. Είπες όλα όσα έχω πει κατά καιρούς και τα είπες και πολύ καλύτερα....

    Εξαιρετικό κείμενο...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαίρομαι που σου άρεσε το κείμενο. Προσπάθησα να περιγράψω απλώς την πραγματικότητα, όπως τη ζω και την αντιλαμβάνομαι. Το μόνο βήμα που έχω, είναι ετούτο το μπλογκ.

      Την καλησπέρα μου και τα φιλιά μου.

      Διαγραφή
  6. Καλημέρα, Πιγκουίνε... :-)
    Συγκινητικό και νοσταλγικό το κείμενό σου, από τη μία. Μου θύμισες μια από τις περιοχές του κέντρου της Αθήνας όπου κυκλοφορούσα πολλές φορές, όταν ήμουν φοιτήτρια: ερωτευμένη, μόνη, με φίλες... Για παγωτό στη "Χαρά" (διασχίζοντας πρώτα όοοολη την Πατησίων - τότε μπορούσες τουλάχιστον να το κάνεις αυτό!), στα σινεμά, κοιτάζοντας βιτρίνες... Επέστρεψα χρόνια μετά στα ίδια μέρη και εξεπλάγην, δεν τα γνώρισα: μέσα στη βρωμιά, τη δυσωσμία, την εγκατάλειψη, τους μετανάστες να ξεπροβάλλουν από παντού!
    Από την άλλη, ψύχραιμο κείμενο, ανθρώπινο, από καρδιάς κατάθεση για τη γειτονιά σου - λες και μιλάς σχεδόν για δικό σου άνθρωπο. Πραγματικά χαμογελούσα όσο το διάβαζα, λόγω της ζεστασιάς που ένιωθα να βγαίνει από τις γραμμές...
    Δεν έχω μάθει τι έχει πει η Δημουλά και έπεσαν πολλοί να τη φάνε, ούτε τι προβλέπει το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο, να είμαι ειλικρινής. Είμαι όμως αγανακτισμένη, επειδή το κράτος δεν προστατεύει τους πολίτες του και έχει το απίστευτο θράσσος ακόμη να ζητάει θυσίες από αυτούς και να νομίζει ότι, με τις φανφάρες που χρησιμοποιεί, ο κόσμος για μια ακόμη φορά θα χάψει το παραμύθι της "πραγματικότητας" που του σερβίρουν! Είναι κρίμα να μη βλέπεις κανέναν ποτέ από τους κυβερνώντες να αναλαμβάνουν ευθύνη, να δείχνουν φιλότιμο. Συνήθισαν να κάνουν -και να παραλείπουν να κάνουν-, χωρίς ποτέ να υφίστανται συνέπειες!
    Βλέπεις, είμαι θυμωμένη. Η Αθήνα της νιότης μου, των φοιτητικών μου χρόνων, της ωραίας εκείνης εποχής, έχει χαθεί σε μεγάλο μέρος. Και κατηγορώ την πολιτεία για αυτό, ξεκάθαρα (και κατά κυριότατο λόγο)! Και φαντάσου, δε μένω σε περιοχή που αντιμετωπίζει παρόμοιο πρόβλημα - ακόμη! Αλλά καταλαβαίνω ότι είναι η πολιτεία που αδιαφόρησε, δεν πρόλαβε, δεν μερίμνησε και δεν μεριμνά.
    Δε θα μπορούσα να μένω σε μια τέτοια γειτονιά, όπως εσύ κάνεις. Θα την είχα εγκαταλείψει. Με βαριά καρδιά, ίσως, αλλά θα είχα φύγει. Μπορεί να είναι ο δικός σου τρόπος αντίστασης, ίσως να "κρατάς Θερμοπύλες", δεν ξέρω... Αλλά χρειάζεται σίγουρα κουράγιο, ψυχραιμία και πολλή υπομονή για να παραμένεις στα μέρη που μεγάλωσες, όταν αυτά έχουν υποστεί τέτοια αλλαγή. Υποθέτω ότι το κάνεις επειδή το επιλέγεις, όχι από ανάγκη. Και με κάνει να αισθάνομαι λίγο πιο ασφαλής, το να υπάρχουν άνθρωποι σαν εσένα. :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Για τα λοιπά δεν μπορώ να σε καθησυχάσω, αλλά τουλάχιστον η "Χαρά" υπάρχει ακόμα. Και το παγωτό καϊμάκι συνεχίζει να είναι το ίδιο νόστιμο. :)

      Η Αθήνα που θυμάσαι και θυμάμαι δεν υπάρχει. Οι γειτονιές αυτές έχουν γκετοποιηθεί και οι κάτοικοι που παραμένουν ακόμα εδώ, στενάζουν μέσα σε ένα περιβάλλον διαρκούς απαξίωσης. Επιλέγω να μένω ακόμα εδώ. Γιατί έχω αποφασίσει ότι δεν θα επιτρέψω στην κατάσταση αυτή να με νικήσει. Ακόμα κι αν προς στιγμή, χάνω το κουράγιο μου, γκρινιάζω και διαμαρτύρομαι, παραμένω εδώ.

      Την καλησπέρα μου και τα φιλιά μου!

      Διαγραφή
  7. Τα είπατε όλα Mr Penguin και Κυρία Flora Gia.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Πω πω βρε πουλάκι μου νιώθω να ζω σε άλλη χώρα. Στην επαρχία και ειδικά στην Κρήτη δεν έχουμε πάρει μυρωδιά.Βλέπεις έφυγα από την πρωτεύουσα εδώ και δεκαπέντε χρόνια καιτην άφησα ακόμα ανθρώπινη. Απίστευτα όλα αυτά που περιγράφεις.Καλά κάνεις και ελπίζεις. Έτσι κι αλλιώς όλα θα αλλάξουν αφού πρώτα πετύχουν το σχέδιό τους. Κάποτε το κέντρο θα γίνει τα νέα ΒΠ.Όσο για την Δημουλά τι να πω. Πέσανε να την φάνε γιατί τόλμησε να πει την πραγματικότητα.... τι να πει κανείς για την τόση υποκρισία..... Καλημέρα πτηνούλι μου που και πάλι ΕΓΡΑΨΕΣ !!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευτυχώς δεν ζείτε στην επαρχία, αυτό το χάλι. Η Αθήνα έχει υποστεί μία τεράστια υποβάθμιση. Και η κρίση έχει χτυπήσει την πόλη αδυσώπητα. Οι τοπικές κοινωνίες της περιφέρειας επιδεικνύουν μεγαλύτερες αντοχές. Ειδικά στην Κρήτη, ο τουρισμός και η οικονομία της υπαίθρου προσφέρουν εξαιρετικά πολύτιμες διεξόδους.

      Τις καλησπέρες μου και τα φιλιά μου!

      Διαγραφή
  9. Δε φοβήθηκες μη σε πουν ρατσιστή και σε κατακρεουργήσουν? Οι αλήθειες δε λέγονται έτσι..πρέπει να χρησιμοποιείς σωστές λέξεις και να τις χαϊδεύεις...να τις ντύνεις με "ιδεολογία" και να τις περνάς κι ένα χέρι "politically correct"..
    Θα σε πουν ρατσιστή που είπες πως οι ξένοι πετάνε τα σκουπίδια από τα μπαλκόνια και δεν είπες τίποτα για τον Ελληνάρα τον τεμπέλη με τη φραπεδιά...αχ ρε πτηνό φοβάμαι μη σε μαδήσουν στα καλά καθούμενα...

    Η δική μου άποψη είναι αυτή που είχα και με την Κική Δημουλά...πως όλα είναι αλήθειες...και οι αλήθειες όσο κι αν τις αρωματίσεις με τις κατάλληλες λέξεις από κάτω θα βγει η μπόχα τους..η αλήθεια πονάει..δύσκολα τη δέχονται οι πολίτες του κόσμου, αλλά αυτοί ζουν αλλού, για να μπορούν να κάνουν πως δε βλέπουν για να μπορούν να στέκονται στην επιφάνεια...δεν έχω μεγάλη εμπειρία από το κέντρο, κάτι εικόνες μόνο στα πεταχτά (πολύ φοβιστικές) στις επισκέψεις μου στην Αθήνα...έχω άλλες εικόνες..
    Επειδή όμως δεν αντικρίζω το πρόβλημα καθημερινά δε θα πω πως δεν υπάρχει..
    Έχει δίκιο και η Φλώρα...φταίνε κι αυτοί που ξεπούλησαν το κέντρο έτσι αβίαστα...
    Δεν ξέρω πια πως μπορεί να λυθεί αυτό το πρόβλημα, γιατί είναι πρόβλημα...η πολιτεία μόνο να τρώει και να μας στέλνει το λογαριασμό ξέρει..
    Οι μεν ονειρεύονται στρατόπεδα συγκέντρωσης και σκοτωμούς και οι δε να τα βρίσκουν όλα όμορφα και ουάου και είμαστε πολίτες του κόσμου..ποιου κόσμου ακριβώς?...
    Αργείς μετά να δηλώσεις συμμετοχή για μετοίκηση στον Άρη?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "Οι μεν ονειρεύονται στρατόπεδα συγκέντρωσης και σκοτωμούς και οι δε να τα βρίσκουν όλα όμορφα και ουάου και είμαστε πολίτες του κόσμου..ποιου κόσμου ακριβώς?..." Ακριβώς αυτό.

      Και ναι, πλέον μετράει κανείς και τις λέξεις του. Διότι είναι τόσο -μα τόσο- εύκολο να σου κρεμάσουν μία ταμπέλα και να σε χαρακτηρίσουν. Χωρίς καν να σε ακούσουν ως το τέλος. Και με καμία απολύτως πρόθεση να σε καταλάβουν.

      Τα φιλιά μου, Μαρία. Χαίρομαι που συμφωνείς.

      Διαγραφή
  10. Η Κική Δημουλά είπε μια αλήθεια που πονάει, και αυτό ήταν το "έγκλημά" της. Το πρόβλημα με τους μετανάστες στο κέντρο της Αθήνας όπως πολύ ωραία το εξέθεσες δεν λύνεται ούτε ξορκίζεται με το να κλείνουμε τα μάτια και να στέλνουμε μια στο τόσο στο πυρ το εξώτερο όποιον μιλήσει γι' αυτό. Ούτε με ρητορικά σχήματα και "αντιρατσιστικές" κορώνες. Όταν ενοχλείσαι από τους μικροπωλητές που έχουν κάνει κατάληψη στα πεζοδρόμια της Πατησίων, δεν είσαι ρατσιστής. Είσαι πολίτης μιας χώρας στην οποία δεν υπάρχει μεταναστευτική πολιτική και η πρωτεύουσά της έχει εγκαταλειφθεί στο χάος - μαύρο, κίτρινο, λευκό χάος καμία σημασία δεν έχει. Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο. Γι' αυτό ας συνέλθουμε και ας απαιτήσουμε από την πολιτεία να χαράξει μια κάποια μεταναστευτική πολιτική, όχι άρπα-κόλλα με επιχειρήσεις "σκούπα" ή "φαράσι", αλλά μια πολιτική που να σέβεται τόσο τους πολίτες όσο και τους ταλαίπωρους μετανάστες. Τα άλλα όλα εμπίπτουν στην επικράτεια της (γνωστής) ανοησίας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αυτό ακριβώς απαιτώ/περιμένω/ελπίζω Γεράσιμε: τη συντεταγμένη πολιτεία! Το αυτονόητο ζητώ. Να εφαρμοσθούν κανόνες, να υπάρξουν έλεγχοι, να μην επικρατεί η γνωστή ασυδοσία. Ώστε και εγώ να αισθάνομαι ότι οι άπειροι φόροι που πληρώνω, πιάνουν έναν τόπο. Έχουν ένα αποτέλεσμα.

      Παρότι φύσει αισιόδοξος άνθρωπος, επί του προκειμένου, δεν είμαι καθόλου μα καθόλου οπτιμίστικ.

      Διαγραφή
  11. Η απλότητα, η ουσία και η νηφαλιότητα, με την οποία γράφετε, έχει πολύ μεγαλύτερη αξία από τις περισσότερες απόψεις που, κατά τη γνώμη μου, απερίσκεπτα και σχεδόν μεροληπτικά και απαξιωτικά εκφράστηκαν κατά της Δημουλά.
    Θέτετε τον δάκτυλον επί τον τύπον των ήλων, αλλά προφανώς αυτό δεν αρέσει σε κάποιους που, εσκεμμένα και μη, εθελοτυφλούν.
    (Ουαί υμίν, Γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριτές.)

    Σοφό που ασχοληθήκατε με το θέμα, όταν καταλάγιασε ο (πολύς) θόρυβος.

    κ.κ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ήθελα να τα πω όλα αυτά από καιρό, αλλά πράγματι επέλεξα να περιμένω να καταλαγιάσει λίγο ο θόρυβος! Αυτά τα θέματα αντιμετωπίζονται συνήθως με φανατισμό (και από τις δύο πλευρές του ιδεολογικού φάσματος) και έχω βρεθεί πολλές φορές να υποστηρίζω τα δικαιώματα των μεταναστών έναντι αυτών που εκφράζουν ακροδεξιές θέσεις και αντίστοιχα, να προσπαθώ να περιγράψω την οικτρή κατάσταση που ζω έναντι αυτών που εκφράζουν αριστερές θέσεις. Και σπάνια, βρίσκω κατανόηση για τα όσα περιγράφω.

      Ευχαριστώ για το σχόλιο! Την καλημέρα μου.

      Διαγραφή
  12. φυσικά θα συμφωνήσω και με σένα και με τους εως τώρα σχολιαστές σου. Αν και είμαι αισιόδοξο άτομο ,μέχρι εκεί που δεν πάει άλλο , είμαι σίγουρη πως δε θα γίνει τίποτα ,αντίθετα θα χειροτερέψουν τα πράγματα,αφού βλέπω πως και οι κάτοικοι δεν αντιδρούν μαζικά σε αυτη την κατάσταση!
    ο σώζων εαυτόν σωθήτω ,στο εξής !
    φιλάκια πτηνούλι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μήτε εγώ είμαι αισιόδοξος. Έχει φθάσει σε τέτοιο σημείο η κατάσταση, που απαιτούνται πια εκτεταμένες και πολυδάπανες λύσεις / παρεμβάσεις.

      Τα φιλιά μου και τις καλημέρες μου, Νάσια!

      Διαγραφή
  13. Καλαμιά στην κάμπο28 Μαΐ 2013, 2:48:00 μ.μ.

    Στις ίδιες περίπου γειτονιές μεγαλώσαμε. Εγώ αρχικά στον ΄Αγιο Παντελεήμονα και μετά στην πλατεία Κυψέλης (Φωκίωνος Νέγρη, Δροσοπούλου, Σπετσών, Κύπρου, Αγ.Ζώνης, Πατησίων, Μουσείο κλπ. αγαπημένοι δρόμοι όπου ήταν το σχολείο μου, τα αγγλικά μου, τα σπίτια των φίλων μου). Αλλά μάλλον ήμουν από τους τυχερούς αφ΄ενός μεν γιατί οι γονείς μου μετακινήθηκαν βορείως αφ΄ετέρου εγώ γιατί εγκατέλειψα την Αθήνα αρκετά νωρίς και στην επαρχία αυτά που περιγράφεις πιο πάνω γίνονται γνωστά από την τηλεόραση και τις εφημερίδες. Εικόνες και καταστάσεις που δεν τις ζούμε όπως εσείς.
    Παρ΄όλα αυτά, καταλαβαίνω απόλυτα τι είπε και πώς το είπε η Δημουλά και αισθάνομαι βαθειά την απελπισία σου, το άγχος σου και τον θυμό σου. Κι εκείνο που με εξοργίζει περισσότερο - και φαντάζομαι κι εσένα- είναι το πόσο τελείως ανίσχυρους, αδύναμους και μάλλον αναλώσιμους μας έχουν κάνει. Να νοιώθουμε μειονότητα στη χώρα που γεννηθήκαμε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Φωκίωνος Νέγρη, Δροσοπούλου, Σπετσών, Κύπρου, Αγ. Ζώνης, Πατησίων, Μουσείο. Εκεί ακριβώς. Δυστυχώς η περιοχή που ήξευρες και θυμάσαι, δεν υπάρχει πια. Στη θέση της, η ανέχεια και η υποβάθμιση.
      Έχεις απόλυτο δίκιο: αυτή η αίσθηση της αδυναμίας αντίδρασης είναι που με εξοργίζει. Που παρότι βλέπω τριγύρω μου τα πάντα να καταρρέουν, δεν μπορώ να κάμω τίποτα για να το αναστρέψω, να το σταματήσω. Απελπισία!

      Την καλημέρα μου, αγαπημένη Καλαμιά!

      Διαγραφή
  14. ΣΥΜΦΩΝΩ!!!
    Ενα θα σου πω κάποιοι "καλοί" βουλευτές έχουν αγοράσει το μισό κέντρο της Αθήνας και όταν θα αγοράσουν και το υπόλοιπο θα λυθεί το πρόβλημα ως δια μαγείας πτηνούλι.
    Και εννοείται και με την βοήθεια του κου δημάρχου!
    Θα το δεις!
    Μέσα σε μία νύχτα θα γίνει αγνώριστη η Αθήνα!
    Φιλιά πολλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αχ Έλενα, τι να πω; Έχω φθάσει στο σημείο να λέω "ας ευσταθούν αυτές οι φήμες κι ας γίνει αγνώριστο το κέντρο, έστω και εξυπηρετώντας συμφέροντα"! Αν ο σκοπός ήταν να κάμψουν το ηθικό μας, τον έχουν ήδη επιτύχει εδώ και πολλά χρόνια.
      Τα φιλιά μου και την καλημέρα μου.

      Διαγραφή
  15. Δεν εχω τιποτα παραπανω να πω!Τα ειπες ολα και με τον καλυτερο τροπο που ακομα και ενας που φορα παρωπιδες ισως δει επιτελους την αληθεια!
    Τα σεβη μου αγαπητε πιγκουινε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαίρομαι που συμφωνείς, Γάτε! Είναι δυστυχώς αβίωτη πια η κατάσταση στις γειτονιές του κέντρου της Αθήνας. Και όσο δεν κάνει κανείς τίποτα, τόσο στενεύει ο κλοιός και χειροτερεύουν οι συνθήκες διαβίωσης.

      Τις καλημέρες μου!

      Διαγραφή
  16. Πιγκου μου σε παρακαλω...μη ξαναγραψεις αυτο που σκεφτεσαι υπαρχει,το ξερεις,
    thought police!!Θα σου κανουν συρραφη ραμφους!!
    Κι εγω φοβαμαι να σεργιανισω στη γειτονια της εφηβειας μου!Γιατι αλλο ο ρατσισμος με την εννοια της προκαταληψης εναντιον των αλλοδαπων πριν καν δωσουν αφορμη,αλλο η παραδοχη οτι ο εξαθλιωμενος θα στραφει στο εγκλημα προκειμενου να επιβιωσει κι αλλο ο φοβος του να βιωνεις τη παραβατικοτητα καθε μερα!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Άχου, λες να με φιμώσουν κι εμένα το πτηνό; Μπα, φοβούμαι ότι η ιδική μου η φωνή είναι βέρι βέρι ασήμαντη και ετούτο το μπλογκ είναι βέρι βέρι μικρό για να αποτελέσει απειλή για τον οποιονδήποτε.

      Στα κανονικά μου -όπως καλά με ξεύρεις- είμαι αλέγκρος και οπτιμίστικ. Αλλά καμιά φορά, με πιάνει κι εμένα το παράπονο.

      Τις καλημέρες μου και τα φιλιά μου!

      Διαγραφή
  17. Τζόνσον ο αλογόμυγας28 Μαΐ 2013, 5:54:00 μ.μ.

    Πτηνό, είναι ώρα για μετακίνηση! Σήκω και φύγε από το μαχαλά. Απεγκλωβίσου από συναισθηματικές νοσταλγίες και κοπάνα την από εκεί όσο είναι καιρός.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Φίλε Τζόνσον (καιρό έχω να σε ιδώ), δεν είναι εύκολο. Για διάφορους λόγους.
      Αν κέρδιζα ένα λαχείο, ένα τζόκερ, ένα κίνο και έλυνα με ένα μαγικό τρόπο το βιοποριστικό μου, θα ήθελα να αλλάξω όχι γειτονιά, αλλά πόλη. Μη σου πω, χώρα.

      Είναι τόσο θλιβερή πια η κατάσταση που... τέλοσπάντων, ας μην μιζεριάζω.

      Τις καλημέρες μου!

      Διαγραφή
  18. Ως Πατησσιώτης δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω 200%. Θέλω μόνο να προσθέσω ότι για αυτή την κατάσταση φέρουν μεγάλη ευθύνη και διάφοροι ιδιοκτήτες σπιτιών και διαμερισμάτων που προτιμούν να τα νοικιάζουν επιλεκτικά σε "ύποπτους" τύπους, έναντι υψηλότερης του αναμενόμενου τιμής και χωρίς απόδειξη, ενώ οι ίδιοι (οι ιδιοκτήτες) την έχουν προ πολλού κάνει για τα προάστια.

    Είναι επίσης απαράδεκτο το φαινόμενο του "αστικού ρατσισμού", δηλαδή από κατοίκους άλλων περιοχών της ευρύτερης πρωτεύουσας προς τους κατοίκους του κέντρου ("Μα πως μπορείτε και ζείτε εσείς εκεί πέρα;") τη στιγμή που η μισή Ελλάδα το διασχίζει (και το βρωμίζει) καθημερινά.

    Πάντως ελπίζω για το καλύτερο. Το κέντρο έχει μία σφραγίδα πολιτισμού, ένα χρώμα που δεν συναντάς πουθενά αλλού. Ακόμα και μετά από τόσες δεκαετίες φυγόκεντρης ανάπτυξης του αστικού ιστού, καμμία άλλη περιοχή δεν μπορεί να καυχηθεί για τόση συσσώρευση μουσείων, θεάτρων, περιοχών με ιστορική βαρύτητα. Μπορούν βέβαια να καυχηθούν για τα διάφορα mall τους. Αλλά αυτό είναι μία άλλη ιστορία...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αγαπητέ γείτονα, φίλτατε Δρ. Doom (!). Θύμα τέτοιου "αστικού ρατσισμού" πέφτω σχεδόν μόνιμα τα τελευταία χρόνια. Όταν με ρωτάνε πού μένω και τους απαντώ στα Πατήσια, άλλοι με κοιτούν με απαξιωτικό ύφος Μαντάμ Σουσού και άλλοι σχεδόν με οίκτο τύπου "πώς ξέμεινες εσύ εκεί;" και "φαντάζομαι δεν βγαίνεις από το σπίτι σου μετά τις επτά, καημένε μου!".

      Σε καμία άλλη πρωτεύουσα της Ευρώπης, δεν έχω δει εγώ τόσο παρηκμασμένο κέντρο. Οι κεντρικοί δρόμοι της Αθήνας (η Πανεπιστημίου, η Σταδίου, η Ακαδημίας, η Πατησίων) είναι πλέον σε μεγάλο μέρος τους ακατοίκητοι. Το βράδυ δεν κυκλοφορεί ψυχή στα πεζοδρόμια -παραμόνο άστεγοι και ναρκομανείς.

      Κράτα γερά, γείτονα! :)

      Διαγραφή
  19. Όχι δε θα φύγουμε. Εδώ είναι η ζωή μας, οι μνήμες μας, οι ζωντανοί και οι νεκροί μας. Καμία περιοχή δεν έχει την ομορφιά του κέντρου που θυμάμαι κι ακόμα ελπίζω ότι μπορεί κάτι να γίνει όταν όλοι αυτοί που το εγκατέλειψαν θα αναγκαστούν να αφήσουν τις υποθηκευμένες μεζονέτες στα προάστια και θα γυρίσουν στην ταπεινή καταγωγή τους. Μέχρι τότε, εύχομαι να έχουμε αντέξει πουλάκι μου.

    p.s. η έλλειψη προτάσεων για το θέμα από την αριστερά είναι απογοητευτική

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η Αριστερά φοβούμαι ότι δεν έχει προτάσεις για τίποτα. Και το λέγω με ειλικρινή θλίψη. Ειδικά για αυτά τα θέματα που είναι μείζονος σημασίας για την κοινωνική συνοχή, σφυρίζει αδιάφορα, στήνει ανόητες διαδηλώσεις και κάμει αντάρτικο με αυτοδιαχειριζόμενα στέκια και άλλες αφελείς δράσεις. Αντί να αξιώνει από τη συντεταγμένη πολιτεία, να εκπληρώσει επιτέλους το ρόλο της.

      Για να δούμε πόσο θα αντέξουμε. Τα φιλιά μου και την καλημέρα μου!

      Διαγραφή
  20. Πέρασα τα πρωτα χρόνια της ζωής μου στην περιοχή Δροσοπούλου. Η μητέρα μου μου έδινε λεφτά στη χούφτα για να πάω απέναντι στο Ζαχ/στη, στο φούρνο στο μανάβικο. Μονη μου,μόλις 6 χρονων. Πέρασα τη φοιτ. μου ζωή αμεριμνη στο κέντρο της ΑΘηνας. Στα καφέ της Σόλωνος και στα ρεμπεταδικα των Εξαρχείων.....τι έμεινε απο αυτή την πόλη λοιπόν..ΤΙΠΟΤΑ μια παρακμή και άνθρωποι χωρίς μέλλον... Τσίου....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τίποτα δεν έμεινε. Μόνο τα κουφάρια των πολυκατοικιών και οι μετανάστες που βολοδέρνουν με τα καροτσάκια στα σκουπίδια. Εγκατάλειψη και παρακμή.

      Την καλημέρα μου, Penny. Πολλά πολλά τσίου!

      Διαγραφή
  21. Μου θύμισες τα παιδικάκαι εφηβικά μου βιώματα σε Φωκίονος Νέγρη, Πατησίων, Δροσοπούλου και συγκινήθηκα...πιο πολύ όμως στεναχωρήθηκα για το πώς έχουν αλλάξει τα πράγματα και πώς καταντήσαμε έτσι...Υπέροχη ανάρτηση!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είναι εντυπωσιακό να βλέπει κανείς ότι αυτές εδώ οι γειτονιές έχουν υπάρξει σημαντικές για τόσους πολλούς από εμάς. Και τώρα έχουν αφεθεί σε αυτήν την κατάσταση -που φαίνεται μη-αναστρέψιμη! Δεν ξεύρω αν ποτέ θα γίνουμε σαξες-στόρι όπως ελπίζουν οι αισιόδοξοι κυβερνώντες, αλλά εδώ μπροστά στα μάτια μου εγώ αντικρίζω καθημερινά μία παταγώδη αποτυχία του ελληνικού κράτους και της ελληνικής κοινωνίας.

      Τις καλημέρες μου!

      Διαγραφή
  22. Είναι συγκλονιστικά τα όσα γράφεις, πέρα από υποκριτικές πολιτικές ορθότητες, πέρα από το ο,τιδήποτε ψεύτικο. Νομίζω ότι όλοι μας που βιώνουμε την κατάντια του πάλαι ποτέ όμορφου κέντρου, όσοι αγαπήσαμε και συνεχίζουμε να αγαπούμε αυτήν την έρμη πόλη, όσο προοδευτικοί κι αν είμαστε δεν μπορούμε παρά να έχουμε αυτά τα λόγια στη σκέψη μας.

    Καλημερίζω!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαίρομαι πολύ που συμφωνείς Tremens! Είναι ξεύρεις αρκετοί που βολεύονται με αυτήν την κατάσταση. Είτε γιατί αναβαθμίζεται η δικιά τους γειτονιά και το δικό τους προάστιο, είτε γιατί πλειοδοτούν οικονομικά ή ιδεολογικά εκμεταλλευόμενοι τη μιζέρια του αθηναϊκού κέντρου. Και όσο παραμένει άλυτο, το πρόβλημα γιγαντώνεται...

      Καλημέρες!

      Διαγραφή
  23. Καλημέρα,
    Είναι η πρώτη φορά που έρχομαι στο blog σου και με οδήγησε εδώ η κοινοποίηση του κειμένου σου από τον γάτο.
    Συγχαρητήρια για την ανάρτηση σου. Το κείμενο σου ήταν εξαιρετικό, αληθινό και όμορφα δοσμένο.
    Ένιωσα καθώς το διάβαζα την νοσταλγία σου, την πικρία σου, την αγανάκτηση σου, την αλήθεια που ήθελες κάθε γραμμή του κειμένου σου να απεικονίσει.
    Δεν είμαι ρατσίστρια, δεν θέλω κανείς να πάθει κακό, μα καταλαβαίνω όλα αυτά που λες, γιατί τα ζω και εγώ. Καταλαβαίνω απ' την καθημερινότητα μου ότι αυτό που φταίει τελικά είναι ότι το μέτρο χάθηκε και γι αυτό η κατάσταση χειροτέρεψε. Δεν με νοιάζει να αποδώσω ευθύνες, σε αυτήν την χώρα έτσι και αλλιώς είναι άσκοπο, μα με νοιάζει που τα πράγματα δύσκολα θα αλλάξουν και κάποια μέρα, όταν θα κάνω παιδιά θα κληθώ να τα φέρω αντιμέτωπα με μια τέτοια κοινωνία, με μια τέτοια πραγματικότητα.
    Να έχεις μια όμορφη ημέρα γεμάτη χρώματα, χαμόγελα και όμορφες στιγμές!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  24. Ψαχνοντας για παλιες φωτογραφιες στο διαδικτυο μπηκα τυχαια στο ενδιαφερον ιστολογιο σου. Εξυπνη, αν και απολιτικη, η περιγραφη σου για το καταντημα του κεντρου της Αθηνας αλλα αγαπητε μου εβαλαν το χερακι τους ολοι οι πολιτικοι, δημοσιογραφοι και συνδικαλιστες ολων των αποχρωσεων αφου το εσκασαν νωρις για Χαλανδρι και Ανω Βουλα. Κατεστρεψαν πρωτα κατοπιν εντολων και μετα λογω ανικανοτητας τα παντα. Ναρκωτικα, πορνεια, ολα τα σπιτια εχασαν την οπια εστω και μικρη αξια τους, βρωμια, αρρωστιες κλπ-κλπ.Και φυσικα επαναφορα στο '60-'70-'80 δεν γινεται αλλα η ιστορια με τους αλλοδαπους δεν προκειται ποτε να λυθει με δημοκρατικες διαδικασιες, ειναι στρατος κατοχης πλεον και αριθμητικα. Και τα λαμογιο-βολεμενα 'προοδευτικα' προαστεια ας τσυριξουν και ας σκουξουν οσο θελουν. Και δυστυχως μενουμε ακομα κεντρο. Ευχαριστω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  25. εμενα παλι μου αρεσει αυτη η α-πολιτικη αποψη της παρουσιασης των πραγματων, γιατι ειναι η ουσια.
    Ζουσα στα πετραλωνα και δουλευα στην Βαρβακειο απο τα παιδικα μου, πενηντα κατι .
    αυτη λοιπον την νοσταλγια που ειναι ριζωμενη μεσα μου ,την καταλαβαινω εδω και πολυ καιρο οταν για καποιους λογους επισκεφτηκα την αθηνα, αφου η τυχη με εσπρωξε μακρυα για σπουδες .
    λοιπον , περνω απο τα ιδια στεκια , καθομαι λιγο , κλεινω τα ματια μου και "βλεπω" το καρο με τα εμπορευματα που μας εφερνε τα λαχανικα απο του ρεντη ,ολή εκεινη την οχλοβοη που γινονταν απο τις 6.00 το πρωι μεχρι τις 7.00 , μια ωρα μετα ,μεχρι να ξεφορτωθουν ολα κα να τα στολισουμε στο μαγαζι,1.00Χ2.00 μπροστα στην οδο αθηνας ,απεναντι απο τα ψαραδικα, για να ζησει μια πολυτεκνη οικογενεια με πεντε μικρα παιδια . Μετα ανοιγω τα ματια μου και φευγω τρεχοντας μακρυα .......ρουφωντας με την μνημη μου την μυρωδια του φρεσκοκομενου καφε απο το καφεκοπτειο στην γωνια πριν μπεις στα κρεοπωλεια αριστερα. Ηταν το καφε ΜΠΡΑΒΟ............................

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts