Τετάρτη, 23 Οκτωβρίου 2013

Χάνι



Το 'χεις πια καταλάβει καλά πόσο πολύ την αγαπώ την Κωνσταντινούπολη. Γι'αυτό και πάντοτε επιστρέφω και θα επιστρέφω κοντά της. Γι'αυτό και πάντοτε συζητώ και θα συζητώ για εκείνη. Είναι μία διαρκής αναφορά μου, ένα στοιχείο της ιδικής μου ταυτότητας.



Πεποίθησή μου είναι πως για να καταλάβεις ένα μέρος και να το κάμεις οικείο, πρέπει να το περπατήσεις. Να το ζήσεις. Να ανακατευθείς με τους ανθρώπους του και να συντονιστείς με τους ρυθμούς του. Κι επειδής την Πόλη πλέον μπορώ να πω πως την γνωρίζω καλά, σήμερις θα σε πάω σε ένα μέρος μυστικό.



Βρισκόμαστε στo Εμίνονου, στην περιοχή που ορίζεται ανάμεσα στην Αγορά των Μπαχαρικών, το Καπαλί Τσαρσί και το Σουλεϊμανιγιέ. Στους μυριάδες στενούς δρόμους, ξεδιπλώνεται καθημερινά ένα εκτεταμένο θορυβώδες παζάρι με κάθε είδους προϊόντα και ένα μέγα πλήθος εμπόρων και καταναλωτών που εδώ και αιώνες συναλλάσσεται και διαπραγματεύεται τις τιμές.


Εδώ θα βρεις φθηνά ρούχα και παπούτσια. Και μαντίλες. Και πλαστικά παιδικά παιχνίδια. Και είδη καθαριότητας. Και έπιπλα και κουζινικά. Ό,τι πάρεις, δυοτρία ευρώ. Εντάξει, αφού παζαρέψεις λίγο την αρχική τιμή.


Όμως για να ιδείς την αλήθεια ετούτης της γειτονιάς, πρέπει να χαθείς στους δρόμους πίσω από τα καταστήματα. Να ανεβείς τις σκάλες, να περιπλανηθείς στις στοές, να τρυπώσεις θαρραλέα μέσα από πόρτες.



Και να εντοπίσεις τις εσωτερικές αυλές. Διότι εδώ αναγνώστα, θα βρεις τα χάνια. Έναν λαβύρινθο που δεν γνωρίζουν εύκολα οι τουρίστες αυτής της πόλης και που ακόμα και πολλοί κάτοικοί της τείνουν να αγνοούν -ειδικά οι λεγόμενοι "λευκοί Τούρκοι" -οι δυτικότροποι αστοί της Πόλης- μήτε που καταδέχονται να πατήσουν σε ετούτες τις περιοχές.


Όμως εγώ θα σου αποκαλύψω πως ετούτο είναι ένα από τα πιο αγαπημένα μου μέρη στον κόσμο. Όμορφο; Όχι δεν είναι όμορφο με την κυριολεκτική έννοια της λέξης. Είναι όμως γοητευτικό. Και εξαιρετικά ενδιαφέρον. Έλα κάτω από την ομπρέλα μου γιατί θα γίνεις παπί με τη φθινοπωρινή μπόρα.


Τα περισσότερα από τα κτήρια που βλέπεις είναι οι εξωτερικές πλευρές από χάνια. Και για να σου το εξηγήσω παραπάνω, πρέπει να σου πω ότι το χάνι είναι ένα σύμπλεγμα από δωμάτια ή κελιά που στη μέση του έχει μία εσωτερική αυλή. Επί Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, αλλά και πιο παλιά επί Βυζαντίου, τα χάνια προσέφεραν κατάλυμα για τους εμπόρους των καραβανιών και η κεντρική αυλή τους λειτουργούσε ως χώρος σταβλισμού για τις καμήλες ή τα άλογα. Τα χάνια, γειτνιάζουν με τα παζάρια. Για πρακτικούς λόγους. Διότι εδώ έρχονταν οι έμποροι από την Ασία και την Αφρική και αποθήκευαν τα προϊόντα τους πριν τα διαθέσουν προς πώληση. Εδώ ερχόντουσαν και οι λιανέμποροι του παζαριού για να προμηθευτούν τα αγαθά που θα κοτσάριζαν στους πάγκους τους.


Κάθε χάνι ειδικευόταν σε συγκεκριμένο είδος προϊόντων. Άλλο για μπαχαρικά, άλλο για υφάσματα και άλλο για χάντρες και χαϊμαλιά. Διέθετε μάλιστα και κουζίνα, αλλά και μία κρήνη στη μέση της αυλής, ώστε οι έμποροι να έχουν όλα τα απαραίτητα για τη διαμονή τους. Τα κελιά διέθεταν και τζάκια που καταλήγουν σε κομψές καμινάδες απάνου στις σκεπές.


Τα χάνια διαθέτουν συνήθως δύο ή τρεις ορόφους, που συνδέονται με παμπάλαιες πέτρινες σκάλες που σκαρφαλώνουν ανάμεσα σε τοίχους και αψίδες.


Βεβαίως, με την πρόοδο των μεταφορών και την εμφάνιση του σιδηρόδρομου, τα χαρακτηριστικά του εμπορίου άλλαξαν άρδην: τα καραβάνια εξαφανίστηκαν και οι έμποροι δεν χρειαζόταν να διαμένουν για μέρες μαζί με την πραμάτεια τους για να κλείσουν συμφωνίες. Κάπως έτσι, μία οικονομική και εμπορική δομή αιώνων, απλώς εξαφανίστηκε.


Αλλά τα χάνια παρέμειναν. Και μετατράπηκαν σε αποθήκες, βιοτεχνίες, καταστήματα και επαγγελματικά εργαστήρια. Αν τυχόν βρεθείς κατά δω, να πας στο Ζιντζιρλί Χαν ή το Μπουγιούκ Γενί Χαν. Που είναι αρκετά καλά διατηρημένα. Αλλά εγώ θα σε πάω αλλού.



Στο Σαγκίρ Χαν. Για να πάρεις μία ιδέα από μία διαφορετική πραγματικότητα. Μία πόλη πίσω από την πόλη.


Βουαλά! Γύρω από ετούτες τις αυλές υπάρχει ένα δίκτυο από διαδρόμους. Σκοτεινούς και υγρούς. Όπου διασταυρώνεσαι με χαμάληδες που πηγαινοέρχονται νευρικά κουβαλώντας κούτες με εμπορεύματα. 


Πρόσεχε πού πατάς. Και μην γελιέσαι πως το μέρος είναι έρημο και εγκαταλελειμμένο. Κάθε πόρτα κρύβει μέσα της, κόσμο. Που δουλεύει σκληρά, μέσα σε αίθουσες που τις λες και καταγώγιο. Βλέπεις σκιές να ξεπροβάλλουν πίσω από τις γωνίες, ακούς ομιλίες ή το θόρυβο μηχανών μέσα στα χαλάσματα. Στιλβωτές, μάστορες, μικροτεχνίτες. Δουλεύουν από τ'αξημέρωτα για ένα κομμάτι ψωμί. Κάτω από μία λάμπα.


Νιώθεις την υγρασία να διαπερνά τα σωθικά σου. Τους κρύους τοίχους να σε πλακώνουν. Τον αέρα να μυρίζει χημικά από την επεξεργασία των προϊόντων. Και τα πάντα μοιάζουν να είναι σκεπασμένα από ένα παχύ στρώμα σκόνης. Εύλογα θα με ρωτήξεις "και τί βρίσκεις βρε πτηνό σε αυτό το γκρίζο και άσχημο μέρος ν'αγαπήσεις;" Το μόχθο, αναγνώστα. Με τον οποίο είναι ποτισμένο αυτό το μέρος. Τη βιωματική αίσθηση, της παραδοσιακής οικονομίας. Τα βήματα των καραβανιών, την ανάμνηση των εμπόρων, την οσμή των μπαχαρικών, τους θορύβους των εργατών. Οι πόλεις δεν είναι μόνο τα μνημεία τους. Δεν είναι οι μεγάλοι λεωφόροι και τα πάρκα. Δεν είναι τα λαμπρά τους αξιοθέατα. Οι πόλεις είναι οι ανθρώπινες ζωές που κινούνται αδιάκοπα μέσα στους υπόγειους ιστούς της καθημερινότητας. Μίας καθημερινότητας που αλλάζει ποιότητες και χαρακτηριστικά μέσα στους αιώνες, αλλά και παραμένει απελπιστικά ίδια στη δυσκολία και τον κάματό της.

26 σχόλια :

  1. μα κάθε πόλη έχει μια πόλη πίσω από την πόλη ,ακόμα και οι πιο πλούσιες ,αλλά για τους τουρίστες είναι λίγο τρομακτική η επίσκεψη εκεί ,αν δεν εχουν μαζί έναν ντόπιο....αρκετές φωτογραφίες θυμίζουν παλιές γειτονιές του τόπου μας...κι αν οι πόλεις δεν ειναι μόνο τα μνημεία τους ,να επισκεφτούμε και τα καταγώγια ,να γνωρίσουμε και τους ανθρώπους -εγκληματίες της πόλης.....με κόβεις εμένα να γυρνώ σε τέτοια σοκάκια;;; μην πεις ναι ,μην πεις ναι !
    θελω να πω ,πως ειναι πολυ δυσκολο για εναν τουρίστα να πηγαίνει σε τέτοια μέρη μόνος του....
    τα ψώνια σου δεν μας έδειξες!
    καλημέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αχ στα καλύτερα θα σεμ πάμε εσένα μικρή, στα πιο σκοτεινά καταγώγια, τόσο σκοτεινά και ύποπτα που τα χάνια θα σου μοιάζουν ατραξιόν τουριστίκ με χανουμάκια! Χα!

      Διαγραφή
    2. Με εσένα και στο φεγγάρι!!!!!! με το πτηνό και στον Κρόνο για πατινάζ!

      Διαγραφή
    3. Νάσια μου, σιγά μην σε τρέχω εγώ στα καταγώγια και τους μπίθουλες! Αφού με ξεύρεις, μόνο στα καλύτερα θα σε πάω. Ειδικά για την περίσταση, σου έχω κλείσει δωματιάκι στο Ciragan (παραπέμπω εδώ, που είναι ποστ τσίλικο ΚΑΙ δεν το έχεις διαβάσει / σχολιάσει: http://pigkouinos.blogspot.gr/2012/01/ciragan.html). Το πεντάστερο ντε! Να τρώμε τα χαβιάρια μας και τα φουα γκρα και να βολοδέρνουμε ανάμεσα στα σπα και στις σοκολατοθεραπείες (όχι αυτές που τυλίγεσαι με τόνους σοκολάτας, αλλά αυτές που καταβροχθίζεις τόνους σοκολάτας).

      Διαγραφή
    4. Tremens, εννοείται ότι θα μένεις κι εσύ στη διπλανή σουίτα.
      (διότι χελόου, πρέπει και κάποιος να πληρώσει)

      Διαγραφή
  2. Οι ανακαλύψεις-αποκαλύψεις σου, ξεπερνούν τα τετριμένα και τα μημειακά. Αυτή ακριβώς είναι και η μαγεία που μας παρουσιάζεις, μια μαγεία, μια αλήθεια που σπάνια και δύσκολα εμείς θα μπορέσουμε να βιώσουμε, κι αυτό γιατί δεν είσαι τουρίστας, είσαι ταξιδευτής. Η διαφορά τεράστια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Από τα πιο ωραία πράγματα που έχουν ειπωθεί ως σχόλια σε αυτό το μπλογκ. Προσπαθώ όντως να είμαι ταξιδευτής -όχι μόνο στα μακρινά, αλλά και στα απολύτως κοντινά. Όμως χαίρομαι πραγματικά πολύ που έχω μαζί μου τέτοια παρέα και μοιράζομαι τις σκέψεις μου και τις εντυπώσεις μου μαζί σας.

      Τα φιλιά μου!

      Διαγραφή
  3. Καλημέρα :)) επειδή ο άνθρωπος πάντα ό,τι δει προσπαθεί να το ταιριάξει σε κάποια ήδη κατασκευασμένη κατηγορία στο μυαλουδάκι του κι εγώ σκέφτηκα αμέσως ότι το μέρος είναι σαν το Καπάνι της Θεσσαλονίκης! Κι επειδής ταυτίζομαι φύση και θέση με τους βιοπαλαιστές και τους αγωνιστές της ζωής και όχι με τη high society με άρεσε η βολτίτσα πτηνούλι! Έχει κάτι το πολύ οικείο που έχει χαραχτεί πριν από δεκαετίες βαθιά στο υποσυνείδητο μου :)) Φχαριστώ! Αν με πας και κάπου για καφέ και κέρασμα θα χαρώ ακόμα περισσότερο!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μοιάζει όντως πολύ με το Καπάνι της Θεσσαλονίκης. Οι παλιές γειτονιές, τα παζάρια και οι αγορές σε πολλές πόλεις της Ελλάδας, θυμίζουν αρκετά την περιοχή με τα χάνια. Το Μοναστηράκι και του Ψυρή π.χ. στην Αθήνα έχουν χαρακτηριστικά που παραπέμπουν εκεί.

      Λοιπόν, όσο για τον καφέ και το κέρασμα, έχω να σε πάω εκεί κοντά σε ένα καφενείο με κάτι σιροπιαστά, που έχουν έρθει απευθείας ντελίβερι από τον παράδεισο! :)

      Τα φιλιά μου!

      Διαγραφή
  4. Πραγματικά οι ομοιότητες με διάφορα κομμάτια της Αθήνας, αλλά και γενικότερα της Ελλάδας, είναι πολλές...όπως και να το κάνεις έχουμε κοινές ρίζες..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έχουμε κοινές ρίζες, κοινά ιστορικά βιώματα, κοινό τρόπο σκέψης σε πολλά πράγματα. Νομίζω ότι περπατώντας την Πόλη, καταλαβαίνει κανείς τον εαυτό του καλύτερα. Γι'αυτό μου αρέσει τόσο.

      Την καλησπέρα μου.

      Διαγραφή
  5. Στον επίλογο της ανάρτησή σας βρίσκω κάθε φορά αυτό που μονολογώ, από την αρχή που ξεκινώ να σας διαβάζω. "Οι πόλεις δεν είναι μόνο τα μνημεία τους. Δεν είναι οι μεγάλοι λεωφόροι και τα πάρκα. Δεν είναι τα λαμπρά τους αξιοθέατα. Οι πόλεις είναι οι ανθρώπινες ζωές που κινούνται αδιάκοπα μέσα στους υπόγειους ιστούς της καθημερινότητας". Ναι, αυτό είναι οι πόλεις. Και αυτό το ανακαλύπτει μόνο ένας ταξιδευτής (όπως ειπώθηκε παραπάνω), όπως ακριβώς είστε εσείς. Καλημέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευχαριστώ για τα ιδιαιτέρως θερμά λόγια. Χαίρομαι που ο επίλογος της ανάρτησης δεν σας απογοητεύει, διότι είναι πάντα το πιο δύσκολο κομμάτι του κειμένου.

      Και παρότι εκτιμώ αφάνταστα τον πληθυντικό (και τον χρησιμοποιώ ευλαβικά πάντοτε, στην "πραγματική" ζωή μου), θα σας παρακαλέσω θερμά να μου μιλάτε εδώ στον ενικό. Μεταξύ μας τα λέμε και η επί της ουσίας εκτίμηση είναι εδώ δεδομένη.

      Την καλησπέρα μου!

      Διαγραφή
  6. Μπράβο πτηνό μου. Πολύ μου αρέσει η Πόλη άν και ακόμα δεν έχω πάει. Ψυχοπλακόθηκα λίγο να σου πώ γιατι ήσουν σοβαρός σ'αυτό το άρθρο. Αναρωτιόμουν τι έιναι το χάνι αλλα μετά είδα ότι μας κατατόπισες δεόντως.Και γω στην Αθήνα σε χάνι μένω. Βέβαια στην αυλή δεν βάζουμε καμήλες και άλογα αλλα μηχανάκια (ένα παπί (άρα ένα ζώο το έχουμε χιχιχ) και ένα σκούτερ να το πώ η βέσπα, δεν ξέρω ακριβώς):)Εξέλιξη έτσι??

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Άσε, με πιάνουν κατά καιρούς τα σοβαρά μου και δεν ξεύρω τί να γίνω! Μη μου ανησυχείς όμως, επανακάμπτω γρήγορα. Να μου πεις σε ποια γειτονιά μένεις, να έρθω να κάμω επιτόπιο ινβεστιγκέισον και να γράψω ανάρτηση για το χάνι σου! Όχι να κάμουμε αφιερώματα στα ξένα τα χάνια και να αφήνουμε τα δικά μας! Νοτ αξέπταμπολ!

      Την καλησπέρα μου!

      Διαγραφή
  7. Οι πόλεις δεν είναι μόνο τα μνημεία τους! Πόσο δίκιο έχεις πτηνούλι μου!
    Σε ευχαριστούμε για το διαφορετικό ταξίδι σήμερα!
    Φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η αλήθεια είναι ότι όταν επισκέπτομαι ένα μέρος, πασχίζω να τελειώσω γρήγορα με τα αξιοθέατα για να ιδώ και το παρακάτω. Το πιο κει. Το επέκεινα! Χαίρομαι λοιπόν που σου άρεσε κι αυτή η βόλτα.

      Τα φιλιά μου, airis!

      Διαγραφή
  8. Χαααα !!! Έχω μπει εγώ σ' αυτά τα χάνια, έχω σκαρφαλώσει στους τοίχους τους, έχω μπει στα κρυφά τους κελιά (κι ας μην έχω πατήσει ποτέ το πόδι μου στην Πόλη !!!) Πώς ;;; Παίζοντας Uncharted 3 στο PS3 (ένα του κεφαλαιο διαδραματίζεται στην Πόλη και δη στα χάνια αυτά που περιγράφεις - χεχεχεχεχεχεχεεεε !!!) ;-p Πολύ ωραίο παιχνίδι, παρεμπιπτόντως, αν είσαι φαν του είδους, πτηνό μου, στο κάνω ρεκομέντ. Για να μην πω για την ταινία ΤΑΚΕΝ 2 με τον Λίαμ Νήσσον της οποίας μεγάλο μέρος είναι γυρισμένο εκεί στα χάνια.

    Πάντως δεν ξέρω αν θα με γοήτευε εμένα ένα τέτοιο μέρος. Υποπτεύομαι πως εκτός από το μόχθο και το μεροκάματο πιθανόν να κρύβει κακοποίηση κι εκμετάλλευση και παρανομία και ως τέτοιο δεν θα μου προκαλούσε καμία συμπάθεια.

    Φιλιά και καλησπέρες

    Πι. Εσ.: Έλεγξε, αν υπάρχει τρόπος, το Atom feed σου, γιατί - για κάποιο λόγο - δεν ανανεώνεται το blogroll μου με τις τελευταίες σου αναρτήσεις (έχει κολλήσει στην Tung Chung)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευτυχώς, τη φάση με τα παιχνίδια την έχω αφήσει πίσω μου. Και λέω ευτυχώς, διότι μπορώ να εθιστώ ρίλι μπαντ, να ξημεροβραδιαστώ μπροστά στην οθόνη, να εξαφανιστώ από προσώπου γής και να με ψάχνουν οι φίλοι μου με το σίλβερ αλερτ και τη Νικολούλη. Αν δεις πολυήμερο κενό αναρτήσεων, θα έχω πιάσει το Uncharted 3.

      Πι Εσ 1: Ναι, τα χάνια κρύβουν εκμετάλλευση και παρανομία.
      Πι Εσ 2: Το έχω ελέγξει, όντως δεν λειτουργεί, έχω στείλει εμαιλ στο Βλογκερ και περιμένω! Εντωμεταξύ μπορείτε όλοι να διαβάζετε καθημερινώς το Tung Chung και να το αποστηθίσετε! (χεχεχε!)

      Διαγραφή
  9. Καλαμιά στον κάμπο23 Οκτ 2013, 3:47:00 μ.μ.

    Εμένα εξακολουθεί να προκαλεί τον θαυμασμό μου η τόλμη σου και να με εντυπωσιάζει η περιέργεια και η επιμονή σου για εξερεύνηση των κρυφών, περιθωριακών, παραμελημένων και μάλλον επικίνδυνων περιοχών μιας πόλης.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Και δεν σου έχω πει ακόμα για τις πιο επικίνδυνες βόλτες μου! Ντοντ γουόρι, λαμβάνω τα μέτρα μου και είμαι αρκετά προσεκτικός. Αν βέβαια υπάρξει πολυήμερο κενό στις αναρτήσεις, μπορείς και να γουόρι: ή που θα έχω μπλέξει με κάποιο βίντεο γκέιμ (βλ. συζήτηση με Αγγελική από πάνω) ή που θα με κρατάνε όμηρο τίποτις γκάγκστερς σε κάποια γειτονιά της Σαγκάης.

      Τα φιλιά μου! :)

      Διαγραφή
  10. Tι αποκάλυψη και η σημερινή βρε πτηνούλι!
    Να θυμόμαστε ότι τα πράγματα καμιά φορά δεν είναι έτσι όπως τα φαίνονται!
    Φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έχει πολλές εκδοχές η πραγματικότητα, Έλενα!
      Σε αυτές τις γειτονιές της Πόλης, περνάς απέξω και ούτε που φαντάζεσαι αν είσαι ανυποψίαστος ότι πίσω από τους πέτρινους τοίχους, υπάρχει ένας ολόκληρος κόσμος που εργάζεται μέσα σε εσωτερικές αυλές. Βέρι βέρι ιμπρέσινγκ!

      Τα φιλιά μου!

      Διαγραφή
  11. Σκεφτηκα ο,τι και ο φιλος σου Delirium Tremens. Εισαι ταξιδευτης και οχι τουριστας. Και ποσο χαιρομαι που μας μεταφερεις ολα αυτα, που ακομη κι αν ειχα επισκεφτει την Πολη, κατα πασα πιθανοτητα δεν θα τα ειχα δει.

    Ο μοχθος που αναφερεις αρχικα προκαλει ενα σφιξιμο στο στομαχι (σαν απο μπουνια ενα πραμα). Ειδς ποσο αχαριστη ειμαι. Μεχρι πριν λιγο στενοχωριομουν για κατι, που τωρα μου φαινεται αστειο :)

    Καλο απογευμα πιγκουινε

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πράγματι, Dee Dee, αυτά τα μέρη μάς υπενθυμίζουν καμιά φορά πόσο τυχεροί είμαστε (ακόμα και μέσα στη μιζέρια των τελευταίων χρόνων) και πόσο προνομιούχοι. Βλέπεις τα τρισχειρότερα και έρχεσαι και μακαρίζεις τη δική σου τύχη!

      Τα φιλιά μου και τις καλησπέρες μου!

      Διαγραφή
  12. Πράγματι (ειδικά η "πρώτη αγορά" -τόσο κοντά στα τουριστικά, αλλά τόσο άδεια από τουρίστες- και τα χάνια... στο ερείπιο μάλλον δεν έχω πάει, νομίζω) η Πόλη έχει τόσες κρυφές γωνιές που χρειάζεται σχετική τόλμη (δεν είναι τόσο τραγικά όσο φαίνεται) για να την ανακαλύψεις. Συνήθως δε βοηθά η παρέα, που θέλει πιο λουσάτες επιλογές. Η Πόλη έχει και απαιτεί, όμως, μια μελαγχολία, μια γλυκιά μοναξιά (το hu:zu:n όπως παραδέχονται και οι "έποικοι" της περιοχής). Σταματώ εδώ συγκινησιακά φορτισμένη. Ε.
    (βάζεις και καμμιά ημερομηνία στα της Πόλης, έτσι για να βλέπω; Έχω να πάω τρία χρόνια).

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts