Τρίτη, 15 Οκτωβρίου 2013

Καντονέζικη κουζίνα



Προειδοποίηση: το κείμενο που ακολουθεί, καθώς και το συνοδευτικό φωτογραφικό υλικό αναφέρονται σε ακραίες διατροφικές συνήθειες της Άπω Ανατολής. Αν θεωρείς πως δεν θα το αντέξεις αγαπημένε αναγνώστα, πληζ μην προχωρήσεις παρακάτω, τα λέμε νέξτ τάιμ, νόου χάρντ φίλινγκς. Αν πάλι θέλεις ντε και καλά να συνεχίσεις, εγώ μια φορά σε προειδοποίησα!



Η Καντόνα είναι η τρίτη μεγαλύτερη πόλη της Κίνας -τον συνωστισμό τον νιώθεις, την κοσμοπλημμύρα τη βλέπεις, τη λαοθάλασσα την αντιμετωπίζεις. Καθόλου τυχαίο που στα κινέζικα τη λένε Γκουάνγκ Τσου. Που σημαίνει "Μεγάλη Πόλη".



Ούσα το σημαντικότερο αστικό και εμπορικό κέντρο της Νότιας Κίνας, η Καντόνα έχει μία ειδική θέση στην ιστορία της χώρας.



Μιλάει τη δική της γλώσσα (τα καντονέζικα), είναι οργανωμένη με το δικό της τρόπο (διαθέτει μία σύνθετη εμπορική δομή) και έχει διαμορφώσει τη δική της κουζίνα.



Όταν κατέφθασαν οι πρώτοι δυτικοί εδώ, έμειναν σπίτσλες με το τι έτρωγαν οι Καντονέζοι: από έντομα μέχρι πουλερικά και από ρίζες μέχρι ερπετά! Μπορείς με ασφάλεια να πεις πως η καντονέζικη κουζίνα είναι η πιο εξτένσιβ κουζίνα του κόσμου, καθώς περιλαμβάνει απλώς τα πάντα! Εξού και έχει μείνει ονομαστή, η περίφημη φράση πως ¨οι Καντονέζοι τρώνε ό,τι έχει πόδια εκτός από το τραπέζι και ό,τι πετάει εκτός από το αεροπλάνο¨! Βεβαίως αν τους πετύχεις σε μεγάλες πείνες, είμαι βέβαιος ότι και για ένα μπόινγκ ή ένα ερμπάς, όχι δεν θα έλεγαν!



Με είκοσι εκατομμύρια πληθυσμό και μία ιστορία δεκάδων αιώνων, η πόλη έχει τεράστιο ενδιαφέρον από πολλές απόψεις. Και παρά το γεγονός ότι το μεγαλύτερο τμήμα της αποτελείται από χαμόσπιτα, φτωχογειτονιές και βρώμικα στενά δρομάκια, αν αφεθείς στους ρυθμούς της θα εντυπωσιαστείς με το πόσα πράγματα μπορείς να ανακαλύψεις σε αυτήν.



Αναμφίβολα, η πιο αυθεντική πλευρά της πόλης βρίσκεται σε ετούτα τα δρομάκια που περπατάμε εδώ και ώρα. 



Καλωσήρθες στην αγορά της Καντόνας, αναγνώστα. Σε ένα από τα μεγαλύτερα και πιο εκτεταμένα παζάρια τροφίμων στον πλανήτη! Σε θέλω γενναίο.



Εδώ δεν θα βρεις μεγάλα σουπερμάρκετς, μήτε φάνσι πολυκαταστήματα! Μονάχα δεκάδες, εκατοντάδες, χιλιάδες μικροπωλητές.



Άλλοι πουλάνε την πραμάτεια τους στο δρόμο, πάνω σε πάγκους. Οι περισσότεροι όμως διαθέτουν μικροσκοπικά καταστήματα. Η διαμόρφωση των οποίων είναι παντού ίδια: μπροστά οι πάγκοι με την πραμάτεια και από πίσω μία καρέκλα με τον πωλητή ή την πωλήτρια που καραδοκεί μπας και του σκάσει κάνας πελάτης.



Επειδής εδώ είμαστε Κίνα και τα ωράρια είναι απλώς νον-στοπ, όλοι αυτοί οι έμποροι ξημεροβραδιάζονται σε αυτές τις καρέκλες. Θα τους δεις να διαβάζουν περιοδικά, να μιλάνε στο κινητό, να κοιτάζουν το ταβάνι, να τρώνε από το ταπεράκι (τρώνε πολύ και συνέχεια), να κοιμούνται όρθιοι (κυριολεκτικά).



Κάποια από τα καταστηματάκια βρίσκονται συγκεντρωμένα σε θεμάτικ κλειστές αγορές. Μη φανταστείς τίποτις φαντεζί και γουάου -ατελείωτοι αδιάφοροι διάδρομοι με άπειρη πραμάτεια.



Όπου μπορείς να ψωνίσεις ωραιότατα μπαχαρικά.



Αλλά και καύκαλα χελώνας, να τα κάμεις σούπα.



Και αποξηραμένους ιππόκαμπους -εγώ τους προτιμώ λεμονάτους, αλλά αν εσύ είσαι της σαλτσούλας, κάντους και γιαχνί.



Και φίδια. Αποξηραμένα κι αυτά. Για να διατηρούνται ντε. Το φρέσκο φίδι είναι βέβαια πιο νόστιμο, αλλά έχει σύντομη ημερομηνία λήξης (είσαι ακόμα εδώ ή έχεις λιποθυμήσει;)!



Ναι, έχομεν μεγάλη ποικιλία από φίδια. Μπορείς να κόψεις και κάνα κολοκύθι μέσα, καμιά πατατούλα και να τα κάμεις μπριάμ.



Εδώ η μικρή Τσε, σκοτώνει την ώρα της παίζοντας το φιδάκι στο κινητό. Δίπλα της, μερικά σακιά φίδια που περιμένουν εσένα τον πελάτη. (και από πίσω η μαμά της Τσε, παραμονεύει)



Στην Καντόνα είπαμε ότι τρώμε τα πάντα. Πάρε ένα σακουλάκι και γιόμισέ το έντομα -έχει αγώνα σήμερα το βράδυ και θα ήθελα να΄χω κάνα σνακ να μουσαλάω.



Και επειδής το ξεύρω ότι δεν το μιλάς το καντονέζικο, εδώ έχουμε ακρίδες και σκαθάρια. Έρχεται ο σκαθαροζούμης και αποκτά μία πιο γκουρμέ διάθεση.



Σταματάω τις περιγραφές γιατί έχω κι εγώ τα μη-παρέκει μου. Και να σκεφτείς πως έχω κάμει και αυστηρή επιλογή των φωτογραφιών, για να μην μετατρέψω τη βόλτα μας σε εντελώς μακάβρια εμπειρία! Ανασκουμπώσου, συνεχίζουμε.



Η καθημερινότητα στην αγορά της πόλης θα μπορούσε να εμπνεύσει συγγραφείς να γράψουν μυθιστορήματα, φωτογράφους να αποτυπώσουν πόζες, καλλιτέχνες να σιάξουν πίνακες, ποιητάδες να σκαρώσουν στίχους. Εκατομμύρια ανθρώπινες ιστορίες. Εκατομμύρια ψυχές που βολοδέρνουν σε ένα διαρκή αγώνα για επιβίωση.



Ξεύρεις, παρά τη φτώχεια, παρά τη μιζέρια και την εξαθλίωση, παρά τις δυσάρεστες μυρουδιές και την ακατάπαυστη βοή της αγοράς, παρά το γκραν-γκινιόλ σε αρκετούς πάγκους, εγώ απολαμβάνω τις βόλτες μου εδώ. Έχουν μία αλήθεια να σου διηγηθούν αυτοί οι δρόμοι.



Τα χαμόσπιτα με τα καλώδια να κρέμονται απάνου από το κεφάλι σου, τα κρεμασμένα ρούχα στα κάγκελα των παραθύρων, τα ανοιχτά παράθυρα που επιτρέπουν στο βλέμμα σου να τρυπώσει στα ενδότερα της φτωχικής ζωής των ανθρώπων αυτών.



Να και η γειτόνισσα που ξεκρεμάει το ροζουλί φορεματάκι της μικρής Τσι Σά Κι.



Δεν θα βρεις μεγάλες λεωφόρους σε αυτό το μέρος της πόλης. Μόνο αναρίθμητα μικρά δρομάκια. Που μοιάζουν με λαβύρινθο. Μη μου αγχώνεσαι, έχεις εμένα, δεν χανόμαστε. Κοίταξε προσεκτικά τριγύρω σου. Αν θέλεις να κάμουμε εκείνη τη συζήτηση περί κρίσης και φτώχειας στην Ελλάδα, ίσως σε βοηθήσουν αυτές εδώ οι εικόνες. Γιατί όλα είναι σχετικά, αναγνώστα.



Αφού τα κατάφερες μέχρις εδώ, πρώτον είμαι πράουντ για εσένα και δεύτερον, ήρθε η ώρα για την απόλυτη δοκιμασία των αντοχών σου. Προχωράς με δική σου ευθύνη.



Όταν λέμε πως οι Καντονέζοι τρώνε τα πάντα, εννοούμε τα πάντα (ναι, και το πάντα, που το κάμουνε στιφάδο).



Σε ετούτα τα κλουβιά, θα ιδείς γάτες και σκύλους. Για να διαλέξεις. Δεν σου λέω κάτι παραπάνω γιατί φαντάζεσαι.



Λίγο πιο δίπλα, θα βρεις το τμήμα της αγοράς με τα ζώα που προορίζονται για κατοικίδια (που θα τα πεις και εντελώς τυχερά με όλα όσα συμβαίνουν τριγύρω τους).



Διάφορα πτηνά, παπαγαλάκια, καναρίνια, αλλά και εξότικ πτερωτά που δεν έχεις ξαναματαδεί. Ξεύρεις, οι ηλικιωμένοι Κινέζοι αγαπούν πολύ τα πτηνά (κυρίως τα καναρίνια, αλλά κι εμείς οι πιγκουίνοι είμαστε ευπρόσδεκτοι). Μην ξαφνιαστείς λοιπόν αν δεις στα πάρκα αρκετούς παπούδες να κρατούν κλουβιά με τα πτηνά τους: τα βγάζουν βόλτα!



Και οι χελώνες είναι αγαπητές. Αν και αποτελούν διαλεχτό έδεσμα, απαντώνται και ως πετς. Σε γυάλες, σε πλαστικές λεκάνες, σε δεξαμενές.



Σιγά σιγά ολοκληρώνουμε τη βόλτα μας. Σήμερις δεν περιπατήσαμε απλώς σε ένα μέρος μακρινό και -νομίζω- άγνωστο στους περισσότερους: περιγηθήκαμε μία εντελώς διαφορετική πραγματικότητα.



Τα όσα βλέπεις εδώ -ακόμα και τα πιο απεχθή- είναι αποτέλεσμα μίας μακραίωνης κοινωνικής εμπειρίας στερήσεων και απελπιστικής φτώχειας. Είναι το απότοκο κοινωνικής αναγκαιότητας. Σε μία περιοχή που ανέκαθεν ήταν από τις πιο πυκνοκατοικημένες στον πλανήτη.



Η ζωή ήταν πάντοτε σκληρή για τους Καντονέζους. Και η επιβίωση ένας διαρκής αγώνας. Από το ξημέρωμα ως τη δύση. Και από την αρχή μέχρι το τέλος.



Αυτό ίσως είναι και το μεγαλύτερο μάθημα από ετούτη την παράξενη και αλλόκοτη αγορά. Το μάθημα της επιβίωσης.



 Λοιπόν, κερνάω. Λέγε τι θέλεις να σου πάρω. Τί εννοείς δεν πολυπεινάς πια; 

20 σχόλια :

  1. Καλημέρα :) Όπως βλέπεις I made it μέχρι το τέλος της βόλτας, δεν θα την έχανα τη βόλτα στην άλλη άκρη του κόσμου να δω ανθρώπους που αγωνίζονται για την επιβίωση... Γλίτωσες και το κέρασμα!! :))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν ντρέπεσαι να υπονοείς ότι όλο αυτό το έκαμα για να μην κεράσω; Όχι αν σου βαστάει, έλα να φάμε: προτείνω ακρίδες αλά κρέμ ή ιππόκαμπους τηγανιτούς, διαλέγεις και ο λογαριασμός σε μένα!

      Πάντως έχω να το λέω: έρχεσαι σε όλες τις βόλτες και μπράβο! Και αφού άντεξες και εδώ, ο πήχης ανεβαίνει πιο ψηλά -το δαιμόνιο πτηνό έχει πολλά και περίεργα ακόμα να σου δείξει!

      Την καλημέρα μου και τα φιλιά μου!

      Διαγραφή
    2. Όχι χρυσέ μου, δε μου βαστάει!!! Όσο για τον πήχυ και την πορεία του, σου είπα είμαι πολύ περίεργη οπότε αυτές οι 'απειλητικές υποσχέσεις' σου μόνο να με ενθουσιάζουν μπορούν!!
      Και θα έρθει και η ώρα που θα κεράσεις!! Φιλιά :)

      Διαγραφή
  2. ..........μου 'κατσε το κουλούρι στο λαιμο...........
    εντάξει ,υποθέτω σε μεγάλες πείνες , τύπου Πολιορκημένου Μεσολλογγίου ,θα τα φάω κι εγω.....
    επίσης πτηνό ,δεν υπάρχει μεγαλύτερη φαν ντοκιμαντέρ απο εμένα ,εδω και χρόνια ! έχω δει τα πάντα για όλη τη χώρα ,ακόμα και εκπομπές (ξένες πάντα) μαγειρικής που τα έχουν δείξει αυτά...βέβαια ,όπως και με τα θρίλερ ,τα έβλεπα με κλειστά τα μάτια ,έτσι και τωρα τις πέρασα στο γρήγορο τις φωτό σου........
    νηστική θα μείνω σήμερα................καλημέρα δε θα σου πω ,θα τη φάω!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Επίσης, η ανάρτηση αυτή λειτουργεί και ως δίαιτα. Τη βλέπεις, σου κόβεται η όρεξη, χάνεις κιλά!
      Μία κοινωνική προσφορά του πτηνού στους αναγνώστες.

      Πάντως σου ομολογώ ότι ο περίπατος στην αγορά της Καντόνας είναι πάντα ιδιαίτερα τσάλεντζινγκ, διότι (α) αυτοί τρώνε ό,τι περπατάει και (β) εγώ είμαι νοστιμούλης. Καταλαβαίνεις...

      Την καλημέρα μου και τα φιλιά μου!

      Διαγραφή
  3. Καλαμιά στην κάμπο15 Οκτ 2013, 9:29:00 π.μ.

    ΄Οταν διάβασα τον τίτλο, είπα "όπα, εδώ είμαστε, κουζίνα κινέζικη η αδυναμία μου, θα φάμε πάπια κλπ.κλπ. και μετά ....ξύπνησα.
    Δεν είμαι από εκείνους που καταλαβαίνουν και ανέχονται τις διατροφικές ιδιαιτερότητες των άλλων, παρ΄όλ΄αυτά μπορώ να δεχτώ το να τρώει κανείς φίδια, χελώνες και σκαθάρια ή κροκόδειλους αλλά το να τρώει γάτες και σκύλους ή άλογα, δηλαδή ζώα με τα οποία μπορεί να επικοινωνήσει, μου είναι το ίδιο σαν να τρώει ανθρώπους.

    Αναρωτιέμαι όμως :
    1)΄Οταν περιδιαβαίνεις σε τέτοιες φτωχικές, απόμερες και πιθανόν αφιλόξενες συνοικίες... μεταμφιέζεσαι για να μην δείχνεις Ευρωπαίος και αν ναι σε τί;
    2)Στην φωτογραφία όπου σταμάτησες την περιγραφή των εδώδιμων προϊόντων, τι ακριβώς βλέπουμε ροζουλί, μακρύ και με δαχτυλάκια;
    3)Είσαι αρκετά γενναίος για να τρως από τους πωλητές των δρόμων ή απλώς κοιτάς και φωτογραφίζεις;

    Υ.Γ.Γενικώς,πάντως, δείχνεις πολύ γενναίος γιατί συχνά βρίσκεσαι σε περίεργα μέρη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έχεις δίκιο. Παρότι έχω μεγάλη κατανόηση και σεβασμό στην πολιτιστική διαφορετικότητα, ζώα όπως ο σκύλος και η γάτα (καλώς το έθεσες: με τα οποία "μπορείς να επικοινωνήσεις") μού φαίνεται αδιανόητο να μπαίνουν με τέτοια ευκολία στο μενού. Πάντως τα τελευταία χρόνια και λόγω του "ανοίγματος" της Κίνας στη διεθνή κοινότητα (και της έλευσης κάποιων τουριστών στην Καντόνα), η κυβέρνηση εδώ έχει προσπαθήσει να περιορίσει κάπως τις γαστρονομικές ακρότητες των Καντονέζων.

      Στις ερωτήσεις σου, τώρα:
      (1) Δυστυχώς παραμένω αρκετά διακριτός μέσα στο πλήθος. Είμαι αψηλός και αρκετά ξανθωπός, γεγονός που καθιστά τις βόλτες μου σε φτωχικές γειτονιές ή χώρους λατρείας, έξτρα τσάλεντζινγκ. Εξού και μηχανεύομαι διάφορους τρόπους για να βγάζω φωτογραφίες.
      (2) Ροζουλί, μακρύ και με δαχτυλάκια; Είναι πόδια. Από διάφορα ζώα. Τα γδέρνουν και τα χρησιμοποιούν ποικιλοτρόπως -πολλά από αυτά τα υλικά χρησιμοποιούνται και στην κινέζικη ιατρική. Το μαντζούνι πάει σύννεφο.
      (3) Δοκιμάζω διάφορα πράγματα, αλλά από πωλητές των δρόμων το αποφεύγω. Όχι ότι δεν τους εμπιστεύομαι κατ'ανάγκη, απλώς το στομάχι μας δεν είναι καθόλου συνηθισμένο σε τέτοιες γεύσεις και φοβάμαι πως ένα ανακάτωμα ή μία γαστρεντερίτιδα, θα μου δημιουργήσει μεγάλο πρόβλημα σε ένα αρκετά σύνθετο περιβάλλον (με ελάχιστη ή και καθόλου γνώση των αγγλικών τριγύρω μου).

      Και ναι, θα έλεγε κανείς ότι είμαι κάπως γενναίος. Δεδομένου ότι σε όλα αυτά τα μέρη τριγυρίζω μόνος (εννοώ χωρίς κάποιο οργανωμένο γκρουπ ή άλλη βοήθεια) και προσπαθώ να γνωρίσω όλες τις πλευρές τους. Σε κάλυψα;

      Διαγραφή
    2. Καλαμιά στην κάμπο15 Οκτ 2013, 2:06:00 μ.μ.

      Με υπερκάλυψες. Τι να κάνεις, έχεις μπλέξει με πολύ περίεργη αναγνώστρια.
      Αλλά για να έρθουμε στα ίσια μας, βάλε κάποια στιγμή και καμμιά λαχταριστή φωτό από κινέζικο ή ινδονησιακό ή ταϊλανδέζικο ή ινδικό, ας είναι και μεξικάνικο. -:)

      ( ΄Ενας ξεχωριστός πιγκουίνος και όχι μόνο ύψους και χρώματος, έτσι;)

      Διαγραφή
    3. Το υπόσχομαι. Δεν χαλάω εγώ χατίρια σε περίεργες (και αγαπημένες) αναγνώστριες!
      Πολύ σύντομα λοιπόν, γκουρμέ αναρτήσεις -είναι καλύτερος ο Σκαρμούτσος;

      Διαγραφή
  4. Φανταστική βόλτα.... Εντάξει τα αποξηραμένα δεν μου έκαναν και πάρα πολύ θρίλερ αλλά στα κλουβιά λύγισα... Μπορείς σε παρακαλώ να μου πεις τι στο καλό είναι αυτά στη φωτογραφία μετά τις ακρίδες και τα σκαθάρια???
    Καλημέρα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μίκα, στα κλουβιά κι εγώ λυγίζω. Νομίζω, μας υπερβαίνει.
      Αυτά που σου προκάλεσαν την περιέργεια (ή και την απέχθεια) είναι ποδαράκια!
      Αν έχει κανείς το κουράγιο να εστιάσει, θα ιδεί και τα νυχάκια (θε-μου τί λέω!).
      Όπως εξηγούσα και στην Καλαμιά πριν λίγο, όλα αυτά χρησιμοποιούνται στη διατροφή αλλά και για την παρασκευή ιατρικών σκευασμάτων.

      Την καλημέρα μου και τα φιλιά μου!

      Διαγραφή
  5. Δεν μας είπες τι έφαγες εσύ και πως ήταν....??? Το ότι τρώνε τα σκυλιά, το ζήσαμε και εδώ στην Αθήνα σε όλο του το "μεγαλείο"...
    Ωραία και σήμερα η βόλτα σου, καλημέρα!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Irene, όχι, έντομα δεν τρώω (παρότι πτηνός). Στην Καντόνα, τρώω πολύ ρύζι (βραστό ή τηγανητό), κοτόπουλο με κάρι και βρίσκω επίσης διάφορα έθνικ εστιατόρια με άλλες κουζίνες που αγαπώ (π.χ. ινδική, φιλιππινέζικη, ταϊλανδική). Ενίοτε χτυπάω και καμία Pizza Hut, γιατί και πόσο μπαχαρικό να αντέξω;

      Την καλημέρα μου και τα φιλιά μου!

      Διαγραφή
  6. Αχ, από κει που τρώγαμε τα νύχια μας μικρά και τις τρώγαμε, τώρα μπορούμε να τρώμε τα νύχια συνοδευόμενα με πόδι και να είμεθα γκουρμέ! Πολύ ωραία προοπτική!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αχ Tremens, το χειροτερότερό μου είναι που τρώνε το πόδι της κότας ολόκληρο. Ήτοι ανοίγει η Τσε το ταπεράκι, αρπάει το πόδι από το νύχι κι αρχίζει να μασουλάει μη-χειρότερα!
      Δηλαδής έλεος, καλή μου: δεν σου το φέραμε για πεντικιούρ, αλλά για να το φας!

      Ανακατεύθηκα πάλι! Είμαι και πτηνός, καταλαβαίνεις.

      Διαγραφή
    2. Tremens διπλώθηκα στα γέλια με το σχόλιό σου - χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχααααα !!!

      Διαγραφή
  7. Δεν μου κάνουν ιδιαίτερη εντύπωση οι γαστρονομικές συνήθειες των Καντονέζων, για να πω την αλήθεια. Δεν κάνουν τίποτα παραπάνω απ' ό,τι κάνουν και έκαναν οι άνθρωποι απανταχού της γης - τρώνε ό,τι τους παρέχει το περιβάλλον τους.

    Και δεν μπορώ να καταλάβω γιατί να είναι - ας πούμε - τόσο διαφορετικό το φίδι (που δεν το τρώμε εμείς) από το χέλι, που το τρώμε και είναι και νοστιμότατο ή τα βατραχοπόδαρα. Ή γιατί ν' αηδιάσω με τις ακρίδες και τα τζιτζίκια κι όχι με τον πατσά, την μαγειρίτσα, το κοκορέτσι και το σπληνάντερο.

    Κι αν νομίζουμε ότι οι Ευρωπαίοι δεν τρώνε γάτες και σκύλους ... λετς θινκ αγκαίν: http://www.dailymail.co.uk/news/article-2255684/Farmers-Switzerland-routinely-EATING-cats-dogs-meals.html?ito=feeds-newsxml. Και στην Γαλλία ο κιμάς από αλογίσιο κρέας είναι ο ακριβότερος (υπερεκτιμημένος, κατά την γνώμη μου ... δεν είναι και κάτι το ιδιαίτερο). Για να μην αναφέρω τα δικά μας τα σουβλάκια και τους γύρους και τι κρέατα έχουν μέσα - χεχεχεχεχεχε.

    Μ' αρέσει να δοκιμάζω καινούρια πράγματα (έχω φάει ουκ ολίγα "περίεργα" κρέατα στην ζωή μου, συμπεριλαμβανομένου αλιγάτορα, με τον οποίο τρελάθηκα !) κι αυτό που πιστεύω είναι ότι όλα είναι θέμα του τρόπου μαγειρέματος και ουσιαστικά αυτό είναι που μας αρέσει ή δεν μας αρέσει. Αλλά από μικροπωλητές στο δρόμο δεν θ' αγόραζα ούτε κι εγώ. Δεν είναι τόσο το φίδι που θα φας αυτό που μπορεί να σε πειράξει, όσο σε τι συνθήκες διατηρείται και πόσο παλιό είναι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εξαιρετικά ψύχραιμη προσέγγιση. Και βεβαίως συμφωνώ (φορ-δε-ρέκορντ, εγώ τον πατσά και τη μαγειρίτσα δεν τα βάζω στο στόμα μου με την καμία)! Το φαγητό άπτεται των ειδικών συνθηκών του εκάστοτε περιβάλλοντος και οι γεύσεις / προτιμήσεις προσαρμόζονται αντιστοίχως. Και πολύ καλώς αναφέρεις τα παραδείγματα με τους Ελβετούς και τους Γάλλους, βοηθούν νομίζω εξαιρετικά τη συζήτηση.

      Άσχετο: έχεις καμία καλή συνταγή για τον αλιγάτορα;

      Πολλά, πολλά, πολλά φιλιά! :)

      Διαγραφή
  8. Αμα πεινάς πτηνούλι και έχει κολλήσει το στομαχάκι σου στην πλάτη, ίσως να φας κάτι που δεν το φανταζόσουν ποτέ!
    Οι Ελληνες δεν έτρωγαν γάτες και σκύλους στην κατοχή;;;
    Δεν λέω ποτέ, ποτέ, γιατί η ζωή κάνει κάτι τούμπες αδερφέ μου άστα να πάνε!
    Αν έπρεπε να σώσω το παιδάκι μου από την πείνα δεν ξέρω τι θα έκανα και κανένας δεν ξέρει.
    Οταν είναι γεμάτο το στομάχι μπορείς να κατακρίνεις τα πάντα όταν όμως πεθαίνει απο την πείνα;;
    Πάντως έτσι απλά για να τα δοκιμάσω όλα αυτά ούτε καν!!!!
    Φιλιά καλησπέρες!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έχεις δίκιο, Έλενα. Σε ακραίες συνθήκες, ποιούμε την ανάγκη φιλοτιμία. Και ετούτα τα μέρη του πλανήτη, έχουν βιώσει απερίγραπτη φτώχεια και ανέχεια.
      Αυτό είναι και το δια ταύτα της σημερινής ανάρτησης: ο αγώνας για επιβίωση. Σε συνθήκες πολύ χειρότερες από αυτές που βιώνουμε στην Ελλάδα της κρίσης. Διότι εδώ στην Κίνα -όπως και σε πολλά άλλα μέρη της Ασίας, της Αφρικής και της Λατινικής Αμερικής- η κρίση είναι συνεχής και καθολική. Κι αν βελτιώνεται κατάτι η ζωή, είναι τόσο μεγάλο το χάσμα που μας χωρίζει που αυτή η βελτίωση είναι αμελητέα.

      Την καλησπέρα μου και τα φιλιά μου!

      Διαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts