Παρασκευή, 25 Οκτωβρίου 2013

Επιχείρηση Καλάβρυτα



Ξεύρεις για το ναζισμό. Έχεις διαβάσει ιστορία, έχεις δει ντοκιμαντέρς, έχεις ακούσει διηγήσεις, υπάρχει τελοσπάντων και η γουικιπίντια. Αλλά επειδής είμαστε σε δύσκολες εποχές και ζούμε συγκεχυμένες πραγματικότητες, τίποτις πια δεν είναι δεδομένο. Γι'αυτό κι εγώ απεφάσισα να σε φέρω εδώ πάνω. Θα κάμουμε ένα ταξίδι στην ιστορία. Για να επαναλάβουμε ξανά όλα εκείνα που δεν δικαιούμαστε να μην ξέρουμε ή να κάμουμε πως δεν συνέβησαν.



Μπορεί το μέρος να είναι ειδυλλιακό, η βλάστηση υπέροχη και η γαλήνη του τοπίου καθησυχαστική, αλλά εδώ έχει γραφτεί μία από εκείνες τις ζοφερές στιγμές της πανανθρώπινης ιστορίας που θα έπρεπε να διδάσκεται ξανά και ξανά στα σχολεία. Ουχί της Ελλάδας, αλλά ολάκερης της γης.


Έτος 1943. Η ελληνική αντίσταση καταφέρνει μερικά σπουδαία χτυπήματα κατά των ναζιστικών στρατευμάτων και οι Γερμανοί αποφασίζουν να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα δραστικά. Έτσι, η Βέρμαχτ οργανώνει μία από τις πιο σκληρές επιχειρήσεις που έχουν γίνει σε ολόκληρη την Ευρώπη: την Επιχείρηση Καλάβρυτα.


Στις αρχές Δεκεμβρίου, ναζίστικα στρατεύματα από διάφορες κατευθύνσεις οδεύουν προς τα Καλάβρυτα, λεηλατώντας και καίγοντας τα χωριά που συναντούσαν στο διάβα τους.


Στις 8 Δεκεμβρίου μπαίνουν στους Ρογούς, ένα μικρό χωριό. Καλούν τον ιερέα παπά-Χρήστο Κανελλόπουλο να χτυπήσει την καμπάνα και να συγκεντρώσει όλους τους άντρες στην πλατεία, τάχα-μου για να τους αποζημιώσουν για τα ζωντανά που τους είχαν επιτάξει. Για να είναι βέβαιοι ότι δεν είχε ξεμείνει κανείς κρυμμένος, οι Γερμανοί ερεύνησαν τα σπίτια και δύο υπερήλικες που δεν μπορούσαν να ακολουθήσουν τους άλλους στην πλατεία, εκτελέστηκαν επί τόπου. Στη συνέχεια τους έκλεισαν όλους μέσα στην εκκλησία της Αγίας Βαρβάρας με την εντολή να βγαίνουν ανά εξάδα για να λάβουν την αποζημίωση. Κανείς δεν ήταν τόσο αφελής. Μέσα στην εκκλησία, ο παπα-Χρήστος από την Ωραία Πύλη καλεί όλους να γονατίσουν και να αλληλοσυγχωρεθούν. Να πουν ένα τελευταίο αντίο ο ένας στον άλλον. Η πρώτη εξάδα καλείται να εξέλθει. Προπορεύονται έξι ηλικιωμένοι. Πυροβολούνται. Ακολουθούν οι επόμενοι έξι. Και οι επόμενοι έξι. Και οι επόμενοι έξι. Και οι επόμενοι έξι. Εξήντα πέντε νεκροί. Το χωριό πυρπολείται και καταστρέφεται ολοσχερώς.


Εντωμεταξύ στη γειτονική Κερπίνη, οι Γερμανοί είχαν ακολουθήσει παρόμοιο σενάριο. Κάλεσαν τους άντρες του χωριού στην πλατεία να τους μιλήσουν. Αλλά καθώς οι πυκνοί καπνοί από το χωριό Ρογοί μαύριζαν τον ουρανό, οι κάτοικοι δεν υπάκουσαν και έτρεξαν να κρυφτούν ή να ξεφύγουν. Τα πολυβόλα άρχισαν να γαζώνουν. Επικράτησε πανικός. Και στη συνέχεια νεκρική σιγή.


Το επόμενο κεφάλαιο διαδραματίστηκε εδώ. Στην αρχαιότερη μονή της Ελλάδας. Αναγνώστα, καλωσήρθες στη Μέγα Σπήλαιο.


Σήμερις θαυμάζοντας τα εντυπωσιακά κτήρια, τα γυαλισμένα πατώματα και τις φροντισμένες τοιχογραφίες, δύσκολα φαντάζεσαι τί έγινε σε ετούτο εδώ το μέρος.


Όμως μέσα στη μεγάλη κουφάλα του βράχου, αντηχούν ακόμα οι κραυγές. Τα ναζιστικά στρατεύματα έφθασαν εδώ, λεηλάτησαν το μοναστήρι και εκτέλεσαν δεκαέξι άτομα. Επισκέπτες, υποτακτικούς και μοναχούς.


Ακόμα εννιά μοναχοί εκτελέστηκαν στη θέση Ψηλός Σταυρός. Κι ύστερα τα κελιά πυρπολήθηκαν και η Μονή καταστράφηκε.


Ετούτη η πινακίδα μνημονεύει τα ονόματα των πεσόντων. Δίπλα της, μία άλλη υπενθυμίζει την απόκρουση των στρατευμάτων του Ιμπραήμ Πασά, που ουδέποτε κατάφερε να πατάξει το μοναστήρι.



Καλάβρυτα, 9 Δεκεμβρίου του 1943. Οι Γερμανοί μπαίνουν στο χωριό. Κυκλώνουν τα σπίτια και αποκλείουν όλους τους δρόμους διαφυγής. Οι κάτοικοι αναστατωμένοι κλειδαμπαρώνονται στα σπίτια τους. Ο Γερμανός Διοικητής προσπαθεί να διασκεδάσει το κλίμα τρόμου, διαβεβαιώνοντάς τους ότι στόχος είναι απλώς οι αντάρτες και πως κανένας δεν έχει να φοβηθεί το παραμικρό.



Στη συνέχεια πυρπολούνται σπίτια ανταρτών. Νυχτώνει. Οι Γερμανοί έχουν κυριεύσει το χωριό και οι ώρες κυλούν βασανιστικά αργά. Εντέλει στις 12 Δεκεμβρίου, ανακοινώνεται στους κατοίκους ότι το επόμενο πρωί οι Γερμανοί θα αποχωρήσουν. Όλοι κρατούν την ανάσα τους και μετρούν τις στιγμές.

Όμως το επόμενο πρωί, 13 Δεκεμβρίου και πριν καλά καλά ξημερώσει, χτυπούν οι καμπάνες της κεντρικής εκκλησίας και οι Γερμανοί στρατιώτες διατάσουν τους κατοίκους να συγκεντρωθούν όλοι στο Δημοτικό Σχολείο, αφού πάρουν μαζί τους μία κουβέρτα και τρόφιμα μίας ημέρας.


Αυτό είναι το σχολείο των Καλαβρύτων. Σήμερις είναι μουσείο. Ένα υποδειγματικό μουσείο. Εδώ έγινε ο μεγάλος αποχωρισμός. Οι Γερμανοί διατάσουν τα γυναικόπαιδα να μπουν μέσα στο κτήριο. Και καλούν όλους τους άρρενες άνω των 14 ετών στον παρακείμενο λόφο. Σε ένα προσκλητήριο θανάτου. Είναι η τελευταία στιγμή που θα ιδούν οι άντρες τις γυναίκες τους. Τα παιδιά τους πατεράδες τους. Οι φίλοι τους αδελφούς τους. Οι άνθρωποι την ελπίδα.


Και ενώ οι άντρες συγκεντρώνονται στο λόφο, οι Γερμανοί βάζουν φωτιά στο σχολείο. Και στο χωριό. Οι κραυγές από τις μάνες και τα παιδιά σκίζουν τις πλαγιές και τα γύρω βουνά. Οι άντρες σφαδάζουν βλέποντας τους ανθρώπους τους να καίγονται ζωντανοί. Την ίδια στιγμή ο Οδοντωτός κατηφορίζει την ειδυλλιακή του διαδρομή, φορτωμένος με τα χρήματα και τα αποθέματα των Τραπεζών, με τα λάφυρα και το βιος όλων των χωριών της περιοχής, που συγκέντρωσαν με επιμέλεια οι Γερμανοί.


Από το ξενοδοχείο Μέγας Αλέξανδρος που βρίσκεται στο μέσον του χωριού, μία πράσινη και μία κόκκινη φωτοβολίδα, δίνουν το σύνθημα της εκτέλεσης. Ακούγονται τα νευρικά πολυβόλα στο λόφο. Και πέφτουν νεκρά τα κορμιά.



Τα γυναικόπαιδα ακούν μέσα από το φλεγόμενο σχολείο τις ριπές. Και ύστερα τη σιωπή. Σπάζουν τα παράθυρα και καταφέρνουν να ξεφύγουν τρέχοντας μακριά. Οι Γερμανοί έχουν ολοκληρώσει τη βαρβαρότητά τους και αποχωρούν.


Οι γυναίκες και τα παιδιά ανηφορίζουν προς το λόφο και αντικρύζουν το αποτρόπαιο θέαμα. Άντρες, πατεράδες, γιοι και αδελφοί πλημμυρισμένοι στο αίμα. Οι γυναίκες κλαίνε πάνω από τους άντρες τους. Κι όταν στερεύουν πια από δάκρυα, μαζεύουν τους νεκρούς τους και τους μεταφέρουν με τις κουβέρτες τους. Σκάβουν με τα χέρια την παγωμένη γη και φτιάνουν λάκους. Για να τους θάψουν.


Έλα μαζί μου, σε ένα προσκύνημα ιερό. Θ'ακολουθήσουμε το μονοπάτι που σκαρφαλώνει στον τόπο της φρίκης. Στον τόπο της μνήμης.


Εδώ αψηλά, ανάμεσα στους λόγγους και τις καταπράσινες ράχες, μνημονεύονται τα ονόματα των νεκρών. Εδώ τριγυρνούν ακόμα οι ψυχές τους.


Σκαμμένη μέσα στη γη, υπάρχει μια μικρή εκκλησιά. Στην κορφή από πάνου της, στέκει ο Λευκός Σταυρός.



Και δίπλα στην είσοδο η Πετρωμένη Καλαβρυτινή Μάνα. Εκείνη που έκλαψε. Που έθαψε. Που ξαναγέννησε το μέρος. Μετά την καταστροφή, εκείνο το Δεκέμβρη, οι γυναίκες σαν μαύρες σκιές γύρισαν στα χαλάσματα. Και ταγμένες στον αγώνα που τους επιφύλαξε η μοίρα, ξαναχτίσανε τα σπίτια τους. Και στεγάσανε τις απορφανισμένες ζωές τους.


Έλα να μπούμε στο εκκλησάκι.


Δεκάδες, εκατοντάδες καντήλια κρέμονται από την οροφή. Κι ανάμεσά τους τα ονόματα των όσων εχάθησαν εδώ.


Θα με ρωτήξεις, και πώς γίνεται σήμερα μετά από τόσα χρόνια να υπάρχουν άνθρωποι που υποστηρίζουν τη φασιστική ιδεολογία. Που έχουν στο σπίτι τους ναζιστικές σημαίες και φωτογραφίες του Χίτλερ και καμώνονται ταυτόχρονα τους πατριώτες. Που ψηφίζουν -ναι, ακόμα και εδώ στα Καλάβρυτα- τους οπαδούς των φονιάδων τους.


Δεν έχω απαντήσεις. Έχω μόνο διαπιστώσεις. Ετούτο το μέρος είναι εξαιρετικά πολύτιμο. Γιατί υπενθυμίζει μία αναπόδραστη αλήθεια: την αλήθεια της ιστορίας. Που θα πρέπει να εγγραφεί στη συλλογική μνήμη και να μην λησμονηθεί ποτέ.


Βγαίνοντας από το εκκλησάκι, αγναντεύω τα Καλάβρυτα. Πυκνά σύννεφα στεφανώνουν το τοπίο και τα αψηλά βουνά σκορπίζουν γαλάζια και μαβιά χρώματα στους ορίζοντες.



Εβδομήντα χρόνια μετά και τα Καλάβρυτα παραμένουν η πιο ισχυρή απάντηση στον τρόμο. Η πιο αδιάψευστη απόδειξη του παραλογισμού. Κι απευθύνουν ένα κάλεσμα: να αναμετρηθεί ο καθείς μας με τον ανθρωπισμό του.

38 σχόλια :

  1. Συγκλονιστικό, μια βαρβαρότητα ασύλληπτη, μια χυδαιότητα ψέμματος και αιματοκυλίσματος μόλις 75 χρόνια πριν. Κι εμείς δε γνωρίζουμε, δεν θέλουμε να ξέρουμε και ξαναπάμε προς τα κει, αν ναι, όπως τό πες, ακόμα και στα Καλάβρυτα. Θλιβερό. Θα μάθουμε ποτέ άραγε το μάθημά μας; Θα αποκτήσουμε άραγε ποτέ γνώση και μνήμη;

    πέραν τούτου, να περάσεις υπέροχα το 3ήμερο πτηνό, με μαγικές στιγμές σε μαγικά μέρη, σε ένα τέτοιο θα είμαι κι εγώ, στο μαγικό βουνό, καλημέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τα Καλάβρυτα είναι μία πολύτιμη κιβωτός ιστορικής μνήμης. Από ετούτο το μουσείο (δεν επιτρέπονταν οι φωτογραφίες, εξού και δεν μπόρεσα να αποτυπώσω τα όσα φρικιαστικά περιγράφονται και εκτίθενται εκεί μέσα), θα έπρεπε να περάσουν όλα τα ελληνικά σχολεία. Κι έπειτα να σκαρφαλώσουν το μονοπάτι προς το μνημείο. Κι εκεί απάνου να συζητήσουν και ν'αναλογιστούν τα παιδιά αυτής της χώρας, την ευθύνη που τους κληροδοτούν οι προηγούμενες γενιές. Την ευθύνη της διαφύλαξης της ιστορικής εμπειρίας.

      ΥΓ. Σε ευχαριστώ θερμά για τις ευχές. Να περάσεις κι εσύ τέλεια, εύχομαι. Αν και στο Μαγικό Βουνό, δεν έχεις και άλλη επιλογή. Τα χαιρετίσματά μου στους Κενταύρους! :)

      Διαγραφή
  2. εγω δε σχολιάσω σήμερα ,γιατί σίγουρα θα θεωρηθω ρατσίστρια .όπως με είχε αποκαλέσει αναγνωστης σου εδω σε παλιά ανάρτησή σου.....αλλά επιμένω στο τότε σχόλιό μου και σήμερα ακόμα περισσότερο ...ε ,και για ένα πράγμα ας θεωρηθώ και ρατσίστρια ,σκασίλα μου για τα μούτρα των Γερμανών!
    Καλημέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Νάσια μου τη θυμάμαι την επίθεση, άστους να λένε, κομπλεξισμοί πίσω από περσόνες...

      Διαγραφή
    2. Νασιούλι, την θυμάμαι κι εγώ την άδικη (και ανώνυμη, τουτέστι δειλή) επίθεση. Δυστυχώς όμως ο ναζισμός/φασισμός και η ωμή βία δεν γνωρίζουν σύνορα, έθνη, κράτη, θρησκείες κλπ. Έγκεινται στην παιδεία και την ψυχολογία του καθενός από μας είτε είμαστε Έλληνες, είτε Γερμανοί, είτε άσπροι, είτε μαύροι, είτε Χριστιανοί, είτε Μουσουλμάνοι είτε ο,τιδήποτε άλλο.

      Είναι αυτό που λέει ο Πιγκουίνος πως τελικά πρέπει να αναμετρηθεί ο καθένας με τον ανθρωπισμό του.

      Διαγραφή
    3. Νάσια μου, καλή μου Νάσια! Υπάρχει η φυσική βία, υπάρχει και η λεκτική βία. Υπάρχει ο ωμός λόγος, υπάρχει και ο πολίτικαλ κορεκτ λόγος. Και όπως λέει και η Αγγελική, έγκειται στην παιδεία και την ψυχολογία μας. Στον πολιτισμό και τον ανθρωπισμό μας.

      Και η αλήθεια είναι πως ετούτα τα εγκλήματα είναι τόσο μεγάλα που είναι δύσκολο να τα προσεγγίσει κανείς στεγνά, χωρίς ίχνος συναισθηματισμού. Ο πατέρας μου είναι ένας άνθρωπος που έχει ζήσει την κατοχική Αθήνα. Κάθε φορά που γίνεται λόγος για τη Γερμανία (όποιο κι αν είναι το θέμα, όποια κι αν είναι η αναφορά), ανασκουμπώνεται και σφίγγει τα χέρια του. Βεβαίως και αναγνωρίζει ότι δεν είναι όλοι οι Γερμανοί, υπαίτιοι. Βεβαίως και ξεύρει ότι τα παιδιά των παιδιών των ναζιστών, δεν μπορεί να φέρουν την ευθύνη για τα όσα έκαμαν οι πατεράδες και οι παπούδες τους. Αλλά το να του ζητήσεις να αντιμετωπίσει με ψυχραιμία και αντικειμενικότητα τους Γερμανούς, είναι κάτι που τον υπερβαίνει. Ας έλθει κάποιος να συζητήσει μαζί του τα όσα πέρασε την κατοχή και τα όσα είδε ως παιδί στους δρόμους του κέντρου της Αθήνας κι ας τον ψέξει μετά για τον υποκειμενισμό του έναντι των Γερμανών.

      Την καλησπέρα μου.

      Διαγραφή
    4. από ένα σχόλιο 2 γραμμών μπορεις να καταλάβεις πολλά ,μπορει όμως και τίποτα ,άρα δεκτή η ''επίθεση'' ...δεν ξημεροβραδιάζομαι με τη σκέψη πώς να εξαφανίσω τους Γερμανούς ή τους Τούρκους!
      Αν γίνει πόλεμος εναντίον των Γερμανών ,δε θα χαρώ γιατί κάποτε μας σφάγιασαν!
      όπως λέει ο Kitsos Mitsos δεν είναι γεγονότα που συνέβησαν πριν χιλιάδες χρόνια ,οπότε επιτρέψτε μου ,να έχω συμπάθεια και αντιπάθεια σε ορισμένους λαούς ,χωρις να επιθυμώ την εξόντωσή τους!
      άλλωστε κι εκείνοι την ίδια ''συμπάθεια'' μας δείχνουν τώρα που τους ζητήσαμε βοήθεια!

      Διαγραφή
    5. Έτσι ακριβώς είναι, Νάσια! Άντε μην αρχίσω και κατονομάζω κι εγώ λαούς που δεν συμπαθώ (γιατί δεν μου ταιριάζει ο κοινωνικός πολιτισμός τους) και μας πάρουν και τους δύο με τις ντομάτες.

      Διαγραφή
    6. Έτσι είναι όπως τα λες, πτηνό μου.

      Πριν από αρκετά χρόνια (καμιά δεκαριά) δίδασκα Ελληνικά στο εδώ παροικιακό σχολείο. Στην τάξη μου είχα πιτσιρίκια 12-13 χρόνων, τα περισσότερα Βρεταννάκια 1ης ή 2ης γενιάς με γονείς/παππούδες Κύπριους. Μια μέρα κάναμε ένα κείμενο σχετικά με την ειρήνη και τους έλεγα όλα αυτά τα όμορφα περί στερεοτύπων και πολέμων και βίας και εγκλημάτων και πως κάθε άνθρωπος δεν πρέπει να κρίνεται από αυτό που φαίνεται ή την καταγωγή/θρησκεία και μπλα μπλα μπλα και τους έφερα ως παράδειγμα την Ελληνοτουρκική διαμάχη/κόντρα... Ένα πιτσιρίκι, ο Νικολής - καλή του ώρα -, παρέμενε σιωπηλός όλη την ώρα και με τις γροθιές του σφιχτά κλειστές. Όταν τον ρώτησα να μας πει την γνώμη του, μου λέει με μάτια που πετούσαν φλόγες:
      "Miss, all I know is that Turks slaughtered my grandparents and uncles and my dad was the only one to escape the village massacre and he was left without family. Excuse me for not being able to see beyond someone's Turkness. It's because I have no reason or desire to do so".

      Έμεινα αμίλητη για πολύ ώρα μετά απ' αυτό.

      Διαγραφή
    7. Σε ευχαριστώ θερμά Αγγελική για αυτό το παράδειγμα. Είναι σα να ζητάμε στο θύμα να συγχωρέσει το θύτη του. Την βιασμένη γυναίκα να φιλιώσει με το βιαστή της. Ας είμαστε λίγο ειλικρινείς με τον εαυτό μας: δεν είναι εύκολο και κάποιες φορές δεν είναι καν σκόπιμο.

      Διαγραφή
  3. Όσες φορές κι αν ακούω παρόμοιες ιστορίες, συνεχίζω να συγκλονίζομαι. Και δεν είναι πράγματα που συνέβησαν χιλιάδες χρόνια πριν...
    Γλαφυρή η περιγραφή σου και μπράβο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δυστυχώς χρειάζεται να τις λέμε και να τις ξαναλέμε αυτές τις ιστορίες, αγαπημένε μου φίλε. Μακάρι ο κοινωνικός μας πολιτισμός να είχε αφήσει πίσω του τη βία και τη φασιστική ιδεολογία. Η ιστορική μνήμη είναι συλλογική μας ευθύνη. Και όπως έχω πει και στο παρελθόν, βαραίνει όλους μας.

      Την καλησπέρα μου!

      Διαγραφή
  4. Απαντήσεις
    1. Είναι πολύ δύσκολη ετούτη η συζήτηση, γιατί δεν γίνεται παρά να προκαλεί τη βαθιά μας οδύνη. Αλλά είμαι βέβαιος πως συμφωνείς ότι είναι μία συζήτηση που πρέπει να γίνεται διαρκώς και ακατάπαυστα.

      Την καλησπέρα μου!

      Διαγραφή
  5. Δάκρυα στα μάτια και Πόνος στην ψυχή....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ...και λαβή για σκέψη και προβληματισμό.

      Την καλησπέρα μου, καλή μου Αφροδίτη!

      Διαγραφή
  6. Ανατριχιαστικό! Θα βάλω τα παιδιά μου να το διαβάσουν για να μάθουν και να θυμούνται, να γνωρίσουν και να μην ξεχνάνε... όπως και όλοι μας..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είμαι βέβαιος πως τα παιδιά σου θα ξέρουν, θα καταλαβαίνουν και δεν θα ξεχάσουν ποτέ. Όχι γιατί μπορεί να διαβάσουν ετούτο το κείμενο. Αλλά γιατί είναι προφανές πως έχουν γονείς που νοιάζονται και αντιμετωπίζουν τη διαπαιδαγώγησή τους με συνέπεια και ευσυνειδησία.

      Την καλησπέρα μου, Σοφία!

      Διαγραφή
  7. Το κείμενο αυτό πρέπει να φωτοτυπηθεί και να διανεμηθεί σε ΟΛΟΥΣ τους κατοίκους των Καλαβρύτων. Και οι 635 που ψήφισαν Χ.Α. να δικαστούν για το πλημέλλημα της ασέβειας στα λείψανα των νεκρών παππούδων τους ! Γιατί αν οι ορίτζιναλ ναζί είχαν το ελαχιστότατο ίχνος δικαιολογίας (που δεν είναι δικαιολογία, αλλά λέμε τώρα ...) ότι ήταν απλοί στρατιώτες που εκτελούσαν άνωθεν εντολές, οι γιαλαντζί-ναζί δεν έχουν καμία μα καμία δικαιολογία για τις πράξεις τους.

    Πηγαίνω συχνά στα Καλάβρυτα και ο τόπος αναδύει ακόμα όλα όσα συνέβησαν εκεί. Τα μυρίζεις, τα ακούς, τα αισθάνεσαι μέχρι το μεδούλι σου. Και το μόνο που σου βγαίνει είναι λυγμοί.

    Καλημέρα, πτηνό μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Με ξεύρεις πόσο περίεργος είμαι. Έχω λοιπόν δοκιμάσει να διαβάσω διάφορες ερμηνείες των συμβάντων στα Καλάβρυτα που υπογράφονται από εθνικιστές (ναι "συνέλληνες" - εθνικιστές, όπως λέει γνωστός τηλεπλασιέ ανιστόρητων βιβλίων). Κάποιοι εξ αυτών δικαιολογούν τους Γερμανούς στρατιώτες, χρησιμοποιώντας το επιχείρημα ότι απλώς εκτελούσαν εντολές και άρα δεν φέρουν ευθύνη. Κάποιοι άλλοι προχωρούν ένα βήμα πιο πέρα, λέγοντας ότι φταίνε οι αντάρτες (που σύμφωνα με τη συλλογιστική τους ήταν προφανώς κουκουέδες) οι οποίοι αν κάθονταν στ'αυγά τους, δεν θα είχαν προκαλέσει τη μήνη των κατακτητών και θα είχανε γλιτώσει τα Καλάβρυτα.

      Στο πρώτο επιχείρημα, έχω να απαντήσω πως υπάρχει και κάτι που το λέμε Ηθική του Πολέμου. Και κάτι ακόμα ανώτερο που το λέμε Προσωπική Ηθική.

      Στο δεύτερο επιχείρημα, ειλικρινά απαξιώ να απαντήσω.

      Διαγραφή
    2. Τζίζους Κράιστ !!! Τέτοια λένε οι αλήτες ;;;

      Έχεις μεγάλη υπομονή και ανοχή αν αντέχεις και διαβάζεις τέτοια κείμενα κι ακούς τους αποτυχημένους τελάληδες παλιοφυλλάδων, πτηνούλι μου !!! Εμένα με υπερβαίνουν. Κι ενώ απεχθάνομαι τον ρατσισμό, είμαι η ίδια ρατσίστρια (και μπορεί να με πεις και ναζί, αν σου πω τις σκέψεις μου γι' αυτούς) με τους φασίστες και τους ηλίθιους.

      Διαγραφή
  8. Καλαμιά στον κάμπο25 Οκτ 2013, 12:46:00 μ.μ.

    Χίλιες φορές να διαβάσω την ιστορία των Καλαβρύτων, χίλιες φορές θα νοιώσω το ίδιο δέος, την ίδια ανατριχίλα, την ίδια συγκίνηση, τον ίδιο πόνο και κυρίως τον ίδιο βαθύ θυμό.
    Αισθήματα που είναι άγνωστα στα 635 θλιβερά υποκείμενα (εγγόνια και δισέγγονα των τραγικών θυμάτων) που ψήφισαν τους Νεοναζί.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είναι ανατριχιαστική η περίπτωση των Καλαβρύτων. Αλλά είναι ανατριχιαστικές και οι δηλώσεις του ιεράρχη Αμβρόσιου Καλαβρύτων που έχει χαρακτηρίσει τη ΧΑ, γλυκιά ελπίδα.
      Και δεν ξεύρω για τις δικές του ελπίδες, αλλά οι δικές μου εναποτίθενται στη γνώση και την αγάπη. Στην ιστορική μνήμη και τον ανθρωπισμό.

      Την καλησπέρα μου, Καλαμιά!

      Διαγραφή
  9. Αχ πτηνούλι μου.... αχ! Πόνος μονάχα, δάκρυα αλλά κι οργή για όσους ξέχασαν!
    Έχω επισκεφτεί τα Καλάβρυτα όταν ήμουν μικρή. Η ομορφιά του τοπίου ξεχνιέται όταν αναλογίζεσαι τι είχε παιχτεί σε κείνα τα ματωμένα χώματα!
    Την καλημέρα μου και την αγάπη μου....♥

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τα Καλάβρυτα βρίσκονται σε ένα από τα ομορφότερα τοπία της Ελλάδας. Αλλά είναι τόσο σημαντική αυτή η ιστορική μνήμη, που προσθέτει ειδικό βάρος στο μέρος.

      Την καλημέρα μου και τα φιλιά μου!

      (καταλαβαίνεις ότι όλο και κοντοζυγώνω τα μέρη σας! και ναι, αυτό ήταν υπονοούμενο!)

      Διαγραφή
  10. Δεν ξέρω γιατί αλλά όποτε πάω έχω πάει αρκετές φορές έχει κάτι περίεργο αυτό το μέρος!
    Μου προκαλεί κάτι σαν να έχω ένα βάρος στην πλάτη μου μια άσχημη αύρα παντού!
    Μια μελαγχολία!
    Το ίδιο συναίσθημα το είχα και στο Παλαμήδι στο Ναύπλιο και στο κάστρο της Ρόδου!
    Τι να πω δεν ξέρω με τραβάει όμως πάντα να πάω και να ξαναπάω!
    Φιλιά πολλά πτηνούλι μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Όντως κάποια μέρη έχουν ειδική αύρα και τα Καλάβρυτα είναι σίγουρα ένα εξ αυτών.
      Φαντάζομαι ότι είναι απλώς η ιδέα μας. Η δική μας προβολή συναισθημάτων και προσωπικών αναφορών. Σε κάθε περίπτωση, τα Καλάβρυτα είναι ένας τόπος μνήμης και περίσκεψης. Και για το λόγο αυτό, επιστρέφω κι εγώ συχνά. Για να ξαναθυμηθώ. Και να ξανασκεφτώ.

      Τα φιλιά μου και τις καλησπέρες μου, Έλενα!

      Διαγραφή
  11. Τα Καλάβρυτα τα επισκέπτομαι σχεδόν κάθε χειμώνα - δυστυχώς, όμως, δεν έχω πάει ποτέ στο μουσείο, δεν οργανώνουμε καλά την εκδρομή και έτσι είναι κλειστό όσο είμαστε εκεί. Όντως, ο τόπος έχει κάτι βαρύ, το αισθάνομαι πάντα. Σφίχτηκε η ψυχή μου με τις εικόνες από το εκκλησάκι στον τόπο της μνήμης...
    Όσο για τους Καλαβρυτινούς που ψηφίζουν Χρυσή Αυγή, δε με εκπλήσσει. Ο τόπος καταγωγής δεν εγγυάται ποιότητες χαρακτήρα. Έτσι, ισχύει και εδώ η γενική αρχή ότι δεν είναι όλοι οι άνθρωποι ίδιοι: υπάρχουν κάποιοι που αποτελούν παράδειγμα προς μίμηση, υπάρχουν και αυτοί που ντροπιάζουν το είδος στο οποίο ανήκουν. Και μπορούν να βρεθούν και όλες οι ενδιάμεσες "ποικιλίες". Ελπίζω, απλά, τα χειρότερα δείγματα να είναι η μειονότητα. Και, με την καθημερινή μας συμπεριφορά, να προσπαθούμε όλοι για αυτό.


    [Άσχετο με την ανάρτησή σου (δε μου κάνει καρδιά να χαλάσω το κλίμα, βέβαια, αλλά με ενοχλούν πολύ οι λογοκλόποι): κοίταξε εδώ (το βρήκα πριν λίγο και εξοργίστηκα) και κάνε ό,τι καταλαβαίνεις.
    http://ektiesthisi.blogspot.gr/2013/10/blog-post_4770.html ]

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Διορθώνω την παραπάνω αγκύλη: τελικά η εν λόγω ανάρτηση περιέχει και την πηγή. Δεν την είδα όμως αρχικά και τώρα δεν ξέρω πώς να τροποποιήσω ή να σβήσω το παραπάνω σχόλιο. Συγνώμη, false alarm. :-)

      Διαγραφή
  12. ποιος σας είπε ότι οι ψηφοφόροι των φασιστών στα Καλάβρυτα είναι παιδιά και εγγόνια Καλαβρυτινών. Να είστε σίγουροι ότι όλοι όσοι έχουν πραγματική καταγωγή από τα μαρτυρικά χωριά των Καλαβρύτων δεν θα μαγάριζαν ποτέ τα χέρια τους να αγγίξουν τα φασιστικά ψηφοδέλτια διότι έχουν γαλουχηθεί με την Ιστορία του δράματος που έζησαν οι γονείς τους, και στην κούνια τους ακόμη άκουγαν τις περιγραφές για το μεγάλο μακελειό . Αναζητήστε λοιπόν τους χρυσαυγίτες ψηφοφόρους στα υπόλοιπα χωριά που έχουν ενσωματωθεί στο δήμο Καλαβρύτων και σ όλους τους ξενομερίτες που έχουν εγκατασταθεί στην περιοχή χωρίς να γνωρίζουν και να ενδιαφέρονται να μάθουν την Ιστορία του τόπου που ζούν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Φαντάζομαι ότι κάπως έτσι συμβαίνει. Διότι δεν θέλω και δεν μπορώ να πιστέψω ότι νοήμων άνθρωπος που έχει μεγαλώσει σε αυτό το μέρος και έχει ακούσει την ιστορική αφήγησή του, μπορεί να ψηφίσει ένα κόμμα που θαυμάζει το Χίτλερ.

      Διαγραφή
  13. Τι να πω... Τα είπες όλα στην ανάρτησή σου...
    Θα πω μόνο ευχαριστώ γι' αυτές τις εικόνες και για την περιγραφή!
    Τα φιλιά μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαίρομαι που σου άρεσε αυτή η ανάρτηση, Rylie. Δεν λέω κάτι καινούργιο, μήτε κάτι άγνωστο. Απλώς νομίζω θα συμφωνήσεις πως αυτή η ιστορική μνήμη πρέπει να συζητείται ξανά και ξανά.
      Διότι κάποιοι αρνούνται να καταλάβουν.

      Τα φιλιά και τις καλημέρες μου.

      Διαγραφή
  14. Την ιστορία αυτή την έμαθα από ντόπιο σε μια εκδρομή μας. Πολύ φιλικό μας ζευγάρι είναι από εκεί και μας έκαναν την ξενάγηση. Δάκρυσα τότε, ανάμεσα στην επιγραφή με τα ονόματα και τους διασκορπισμένους σταυρούς στο λόφο, και δάκρυσα και τώρα, με τις φωτογραφίες σου, που τα ξαναθυμήθηκα. Τραγική ιστορία και σίγουρα θα έπρεπε να τα μαθαίνουμε όλα αυτά, όχι για να μισούμε τους Γερμανούς ή τους Τούρκους, αλλά για να μάθουμε την πραγματική φρίκη του πολέμου, σε ποιό σημείο φτάνουν οι άνθρωποι όταν πολεμάνε μεταξύ τους, για το τι είμαστε (όλοι μας) ικανοί να κάνουμε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Γεια σας.
    Κάνω την πτυχιακή μου και σκέφτομαι να συμπεριλάβω το άγαλμα με την Καλαβρυτινή μάνα αλλά δεν έχω βρει καμιά πληροφορία διαδικτυακά για να ξέρω πως να κινηθώ και στη βιβλιοθήκη. Ξέρεις κάποιος τον γλύπτη ή οτιδήποτε άλλο σχετικό;
    Ευχαριστώ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Πιγκουϊνε μας σήμερα 25/10/15 διάβασα χαρη σε ανάρτηση της Δέσποινας Παπαδοπούλου αυτό σου το οδοιπορικό! Συκλονιστικό! Μακάρι να μπορούσαν να το διβάσουν και άλλοι! Ευχαριστούμε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. Υπέροχο.Υπέροχο! Χίλιες φορές. Η χώρα τούτη έχει πολλούς τέτοιους μαρτυρικούς τόπους. Η ιστορία δεν ξεγράφεται!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. Τα Καλάβρυτα, το Δίστομο καθώς και άλλα μαρτυρικά μέρη της χώρας μας, δεκαετίες μετά την καταστροφή τους, βογγάνε ακόμα.
    ΄Οσο δεν εξαλείφονται από το δακρυσμένο πρόσωπο της γης οι αλλόφρονοι πόλεμοι, τα εθνικιστικά μίση, οι αλληλοσπαραγμοί, όσο δεν παύουν να δολοφονούνται άνθρωποι εν ονόματι της επιβολής και της καταστολής, τα Καλάβρυτα θα καίγονται ακόμα, θα ματώνουν ακόμα...
    Πιγκουίνε, έχω επισκεφθεί τα Καλάβρυτα αμέτρητες φορές, γνωρίζω την ιστορία τους και στο εκκλησάκι - μνημείο με δέος έχω γονατίσει προσκυνώντας τους μάρτυρες, ιερά θύματα ενός ανόσιου εγκλήματος.
    Ωστόσο, διαβάζοντας το κείμενό σου ένιωσα τόσο απορροφημένη, τόσο επηρεασμένη, που οι σκέψεις μου γίνονταν κόμπος, τα μάτια μου πέτρωναν σε κάποιες εικόνες και μια σιωπή έπεφτε σαν στάχτη στην ψυχή μου...
    Ακόμα και στον σχολιασμό κάποιων σχολίων Πιγκουίνε μας, θίγεις μέγιστα θέματα, όπως για την ευθύνη διαφύλαξης της ιστορικής εμπειρίας, την ηθική του πολέμου και την ατομική ηθική, από την οποία εκπηγάζουν όλα.
    Οι τέσσερις τελευταίες παράγραφοί σου, με χροιά πολιτική, ιστορική, τοπογραφική, φιλοσοφική, συνοψίζουν την ιστορία:
    Ο όμορφος τόπος, το τραγικό σκηνικό, το θέατρο του παράλογου, το σενάριο του θανάτου...

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts