Πέμπτη, 12 Ιουνίου 2014

Το συναίσθημα της Αθήνας



Είναι πόλεις που σου βγάζουν ένα και μόνο συναίσθημα. Πας ας πούμε στο Εδιμβούργο και λες γκόθικ αριστούργημα. Πας στο Λος Άντζελες και λες φλατ βαρεμάρα. Πας στη Φλωρεντία και λες αναγεννησιακή εξτραβαγκάντσα. Πας στο Αγρίνιο και λες έλα παναγία μου.

Την Κυριακή το απόγευμα, σε μία από τις συνήθεις διαδρομές μου στην πόλη -εκείνες που διαρκούν κάμποσα χιλιόμετρα και που μπορεί να καταλήξουν στο οπουδήποτε- απεφάσισα να αναζητήσω το κυρίαρχο συναίσθημά της Αθήνας. Ή έστω να προσπαθήσω. Τσάλεντζινγκ, θα πεις. Αλλά με ξεύρεις ότι λατρεύω τα δύσκολα.

Ο περίπατος ξεκίνησε από την Πατησίων. Στο ύψος του Πολυτεχνείου. Υπό άλλες συνθήκες, σε μία άλλη πραγματικότητα, σε κάποια άλλη χώρα βρε αδελφέ, αυτό εδώ το μέρος θα έπρεπε νάναι από τα πιο ζωντανά και προβεβλημένα. Δηλαδής χελόου, μέσα σε ενάμιση τετράγωνο, έχεις ένα από τα τρία σπουδαιότερα αρχαιολογικά μουσεία του κόσμου, το μπίλντινγκ όπου βρίσκεται το διαμέρισμα της Μαρίας Κάλλας, το ιταλικό ινστιτούτο με το μοναδικό βενετσιάνικο ιδίωμά του και το Πολυτεχνείο με τις πολλαπλώς σημαντικές ιστορικές και πολιτικές του αναγνώσεις. Αλλά μπα! Στην Αθήνα του σήμερα, η ευρύτερη περιοχή είναι παραδωμένη στην πρέζα, τη βρωμιά και την απαξίωση.



Αυτό είναι ένα χοτέλ στη συμβολή της Χαλκοκονδύλη με την Πατησίων. Είχε ανοίξει μερικά χρόνια πριν την Ολυμπιάδα. Πλήρως ανακαινισμένο και βέρι βέρι πρεστίτζιους. Πέρασε η Ολυμπιάδα, πέρασε και το πρεστίτζ και απέμειναν οι άστεγοι. Να βολοδέρνουν στα πεζοδρόμια. Όλο το κέντρο, ένα δημόσιο ουρητήριο.


Καλά το κατάλαβες: είναι απόγευμα Κυριακής. Που σημαίνει πως δεν θα συναντήσεις πολύ κόσμο στους δρόμους. Η πόλη στο εντελώς υποτονικό της. Που είναι κι αυτό, μοναδικό χαρακτηριστικό της Αθήνας. Διότι καμία άλλη ευρωπαϊκή πρωτεύουσα δεν ζει αυτήν την ερήμωση στο κέντρο της, τις απογευματινές και βραδινές ώρες. Βρισκόμαστε ακόμα στη Χαλκοκονδύλη. Ανάμεσα στην Πατησίων και την 3η Σεπτεμβρίου. Ενάμιση τετράγωνο μακριά από την Πλατεία Κάνιγκ και δυόμιση τετράγωνα από την Ομόνοια. Η ώρα είναι επτά και τέταρτο. Και το μέρος μοιάζει με σκηνικό ταινίας καταστροφής. Από εκείνες που ξυπνάς ένα πρωί και διαπιστώνεις πως έχεις απομείνει ολομόναχος στον πλανήτη. Σκέαρι φίλινγκ.


Ετούτο είναι το Μινιόν. Των παιδικών αναμνήσεων. Κάποτες εδώ χτύπαγε η καρδιά της εμπορικής κίνησης. Σήμερις εδώ χτυπάνε ενέσεις. Στον πεζόδρομο της Σατωβριάνδου. Ακριβώς κάτου από τις πράσινες λινάτσες που ανεμίζουν και χάσκουν θλιμμένα.


"Σαν την Πλας Πιγκαλ από χρόνια, μία πλατεία πολύ κεντρική, στην Αθήνα μας είν'η Ομόνοια, που η φήμη της ιστορική. Σε κάθε γωνία επτά καφενεία, καρέκλες με κόσμο γεμάτες και ταξί που ψαρεύουν πελάτες. Κομψοί και ωραίοι πόλισμαν τροχαίοι, πεντ'έξι παλιές μπυραρίες, καυγαδάκια στις αφετηρίες. Καμπαρέ με τζαζ-μπαντ και μπελ φαμ, με ταμπέλες που λένε γουέλ καμ. Τι ρυθμός τι ζωή, τι κοσμοσυρροή, μέρα-νύχτα και ως το πρωί. Και τ'ανθοπωλεία σειρά στην πλατεία, τριάντα περίπτερα πλάι, κι από κάτω μετρό που περνάει. Πιο εκεί κουλουρτζή ο ταβλάς, Νά η Ομόνοια Πλας". Κάπως έτσι την περιέγραφε η Ρένα Βλαχοπούλου το 1956.


Σήμερις, η Ομόνοια Πλας είναι ίσως η χειρότερη κεντρική πλατεία της Ευρώπης. Μετά από μία σειρά προσπαθειών, οι ιθύνοντες το επέτυχαν: να σχεδιάσουν και να υλοποιήσουν την πιο άστοχη και αποκρουστική και εντελώς μη-λειτουργική χωροταξία της.


Έλα να κατηφορίσουμε την Πειραιώς. Έναν δρόμο πονεμένο και παντελώς παρηκμασμένο. Με τις παλιές εμπορικές στοές του να μοιάζουν σκονισμένες και ξεχασμένες από το σήμερα. Καμία προσπάθεια για εξωραϊσμό ή καλυτέρευση. Όλα αφήνονται στη φυσική τους φθορά. Τα κτήρια, οι δρόμοι και οι άνθρωποι.


Από εκεί απέναντι ξεκινάει ο πεζόδρομος της Ζήνωνος. Και η Αθήνα των μεταναστών. Των κοινοτήτων της Ανατολικής Ευρώπης και της Κεντρικής Ασίας. Οι πινακίδες των καταστημάτων, τα εστιατόρια, τα γραφεία μεταφοράς χρημάτων, τα μπουρδέλα: οι κοινότητες των Ρώσων, των Ουκρανών, των Γεωργιανών και των Πακιστανών, έχουν στήσει εδώ τις δικές τους πραγματικότητες. Βράδυ, το σκέφτεσαι να περάσεις.


Οι περισσότεροι Αθηναίοι, μήτε μέρα δεν καταδέχονται. Αλλά είναι μία πολύ ενδιαφέρουσα βόλτα αυτή. Και διδακτική. Σε είχα πάει κάποτες, αν θυμάσαι (αν δεν θυμάσαι, σε παραπέμπω εδώ).


Η Αθήνα έχει αλλάξει δραματικά τα τελευταία χρόνια. Πέρα από το κλασικό της παρελθόν, πέρα από το ρομαντισμό των ταλαιπωρημένων νεοκλασικών της, πέρα από το μοντερνισμό των πολυκατοικιών της δεκαετίας του 50 και του 60, πέρα από τους τόνους τσιμέντου που πλημμύρισαν το αττικό τοπίο, η Αθήνα σήμερα ζει την πιο θλιμμένη εκδοχή της μετά τον Εμφύλιο.


Κοντοστέκομαι απέναντι από το κτήριο του ΙΚΑ. Που μπορείς να το πεις και κουφάρι κτηρίου, δεν θα παρεξηγηθεί.


Δεν ξεύρω αν κοιτάζοντας την κατάντια του, αναλογίζεσαι το μέλλον του ασφαλιστικού σε αυτή τη χώρα (ζοφερό) ή αναρωτιέσαι τί έγιναν οι κρατήσεις σου (καπνός). Αλλά ανεξαρτήτως της αλληγορίας, αυτή η εικόνα, εμένα μου φαίνεται ως και σπαραχτική. Λες και βρίσκομαι ξαφνικά σε κάποια εμπόλεμη ζώνη. Κι έχει υποστεί η πόλη, ανηλεή βομβαρδισμό από τους οχτρούς της. Μόνο που οι οχτροί δεν είναι ξένοι. Οι οχτροί μας είμαστε εμείς.


Ένας Ινδός περπατάει δίπλα στο κτήριο. Ναι, πεζοδρόμιο δεν υπάρχει και περπατάμε στην άσφαλτο. Ναι, οι τοίχοι και οι λαμαρίνες είναι παντού μουτζουρωμένες και η πινακίδα στο στενάκι είναι ξεχαρβαλωμένη. Ναι, το παραδίπλα νεοκλασικό δεν έχει στέγη και καταρρέει κατά βούληση. Ναι, αυτή η σκιά που βλέπεις από κάτω του είναι ένας άστεγος που κατουράει. Ναι, αν σου έδειχνα μόνο αυτήν την εικόνα, θα ορκιζόσουν πως πρόκειται για ενσταντανέ από χώρα του τρίτου κόσμου.


Προχωράμε στο επόμενο τετράγωνο. Και σε μία από τις πιο έπικ πολυκατοικίες του κέντρου της Αθήνας. Ορίζεται από τις οδούς Πειραιώς (Τσαλδάρη, σύμφωνα με την επίσημη ονομασία -άλλο και τούτο που οι δρόμοι αλλιώς αναγράφονται κι αλλιώς τους λέει ο κόσμος), Μυλλέρου, Αγισηλάου και Θερμοπυλών.


Ένα τεράστιο, ατελείωτο οικοδόμημα που στεγάζει λογής λογής φυλές από κάθε γωνιά του κόσμου. Στα μπαλκόνια βλέπεις σαρίκια και πολύχρωμες μπουγάδες και δορυφορικές κεραίες και παλιοσίδερα. Αλλά και γλάστρες και παιδικά παιχνίδια και παπούδες που κάθονται ακίνητοι σε καρέκλες. Μία ανθρώπινη βαβέλ. Που αν σταθείς και την ακούσεις, έχει να σου διηγηθεί τόσες ιστορίες, όσα είναι και τα μπαλκόνια της. Οι περισσότερες είναι λυπητερές, μην περιμένεις τίποτις κομεντί και χάπι εντ.


Η πόλη αυτή έχει περάσει πολλές φτώχειες. Και περνάει ακόμα μία. Μην ξεγελιέσαι με τα μολς και τις Γλυφάδες, μην τσιμπάς με το μποτιλιάρισμα στην παραλιακή και τις γιομάτες καφετέριες. Και βεβαίως μην παραμυθιάζεσαι με τα σαξές στόρις και την επιστροφή στις αγορές. Εδώ, στο κέντρο της Αθήνας, βλέπεις πόσο βαθιές είναι οι πληγές. Μίας πόλης που μαζί με τον Πειραιά, έχει υποστεί το ισχυρότερο πλήγμα από την κρίση. Μίας πόλης που πεθαίνει. Κάθε μερά.


Φοβούμαι, αγαπημένε αναγνώστα, πως αυτό είναι το κυρίαρχο συναίσθημα που αναζητούσα να εντοπίσω: η θλίψη της παρακμής. 


Με τέτοιες μαύρες σκέψεις, έφθασα στο Γκάζι. Στην Τεχνόπολη ντε. Κι εκεί -λες και ήταν βαλτά- με περίμεναν πάνου στο σύρμα, κακορίζικα πουλιά. Πιο ντεκαντάνς δεν υπάρχει. Νεκροί δρόμοι, κουφάρια κτηρίων, τα πουλιά του Χίτσκοκ, κακές σκέψεις -στα όρια του θρίλερ, η ανάρτηση.


Μέσα από την Τεχνόπολη, ακούγονταν φωνές. Και μουσικές. Κόσμος πολύς. Και παιδιά. Πολλά παιδιά.


Τρύπωσα κι εγώ. Και βρέθηκα σε ένα όμορφο πανηγύρι. Με χρώματα, με νεαρόκοσμο, με κέφι και καλό γούστο. Το λένε Meet Market, διοργανώνεται εδώ κάθε χρόνο και έπειτα σουλατσάρει ως εκδήλωση σε διάφορα μέρη ανά την Αττική.


Χειροτεχνίες, μοδάτα ρούχα, είδη δώρων, λιχουδιές, σαπούνια κι αρώματα να καλλωπιστείς και να φρεσκομυρίζεις. Κάμποσος κόσμος να περιεργάζεται και να δοκιμάζει και να ψωνίζει. Συντηρητικά μεν, αλλά με χαμόγελο.


Νέοι άνθρωποι. Τουέντι σάμθινγκ. Με τα σκουλαρικάκια τους και τις εξυπνούλικες στάμπες στα τι-σερτς τους και με πολύχρωμα πανταλόνια και με τη χαριτωμενιά στο μαλλί.



Που διψάνε για πρωτοτυπίες, που λατρεύουν τις τσαχπινιές, που προσπαθούν μέσα σ'αυτή τη γκρίζα παρηκμασμένη πόλη (χώρα) να διαμορφώσουν το στίγμα τους. Και να ζήσουν τις ζωές τους όσο πιο όμορφα μπορούν.


Χωρίς να το πολυκαταλάβω, άλλαξα έκφραση. Το θλιμμένο έγινε ως και αισιόδοξο. Κι έτσι απλά -ίσως και εντελώς συνειδητά- αφέθηκα στη μοντερνιά του πανηγυριού. Απήλαυσα τα παιδιά που κάμανε ακροβατικά, τους σκέιτερς που κάμανε φιγούρες. Τη μπάντα που έπαιζε στη σκηνή εν τω μέσω της κεντρικής αυλής.



Όχι, δεν αλλάζει έτσι εύκολα το συναίσθημα ετούτης της πόλης. Μήτε μπορεί κανείς να προσποιηθεί πως τάχα-μου δεν βλέπει το μαύρο που έχει κυριεύσει τους δρόμους και τις ζωές. Μπορεί όμως -και οφείλει- να το εξευμενίσει. Για να μπορέσει να πορευθεί. Και να επιβιώσει της σκληρής πραγματικότητας.


Απόγευμα Κυριακής. Σε μία Αθήνα που βαριανασαίνει και πονά. Αλλά εδώ στο Γκάζι, ευτυχώς, ο ουρανός πάνου από τα κεφάλια μας παραμένει γαλανός. Κι αν έχουν αλλάξει οι εποχές και οι τύχες μας, υπάρχει κάτι που δεν έχει αλλάξει καθόλου: το ροδοκόκκινο φως του αττικού δειλινού. Που χαϊδεύει την πόλη και τους ανθρώπους της. Είναι κι αυτό ξεύρεις, μια κάποια παρηγοριά.

19 σχόλια :

  1. To πόσο μελαγχόλησα δεν λέγεται πτηνό!!
    Την λατρεύω την Αθήνα!
    Γέννημα θρέμμα Αθηναία έχω ποτιστεί με αυτήν και μου λείπει πολύ η παλιά της αίγλη και η αρχοντιά που είχε κάποτε.
    Ξύπνησα με πολύ βαριά καρδιά σήμερα, δεν ξέρω γιατί και όταν διάβασα και το κείμενό σου βάρυνε ακόμα περισσότερο.
    Στο τέλος όμως μου χάρισες και ένα χαμόγελο έτσι για να με γλυκάνεις λίγο.
    Είμαι απο την φύση μου αισιόδοξη και θα πιαστώ από τα τελευταία σου λόγια και τις τελευταίες σου εικόνες και θα χαμογελάσω και θα το παλέψω!
    Πολλά φιλιά την καλημέρα μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το είδα ότι μου βγήκε πολύ βαριά ετούτη η ανάρτηση και θέλησα να δώκω ένα παράθυρο αισιοδοξίας στο τέλος, Έλενα. Άλλωστε στη ζωή δεν υπάρχει μονοχρωμία πουθενά. Και στην πραγματικότητα καμία πόλη δεν βγάζει ένα και μόνο "συναίσθημα".
      Πολλά, πολλά φιλιά! Έρχεται ΣΚ, ας αφήσουμε τις μελαγχολίες κατά μέρος και ας περάσουμε όσο καλύτερα μπορούμε με αυτούς που αγαπάμε!

      Διαγραφή
  2. 1990-95 που έμενα Αθηνα πήγαινα παντου μόνη μου ,δε φοβομουν! Και Ομόνοια ,μέρα ή βραδυ και οπουδήποτε αλλού....μετά απο το -98 που πήγαινα για λίγο άρχισα να φοβάμαι...
    το τι επιδειξίες έχω δει πτηνό ,το σκέφτομαι και γελάω χαχαχαχα μα όλοι σ'εμένα! Έχω δει όλα τα πουλιά ,όλων των εθνικοτήτων χαχαχαχα....ναρκομανεις που με πλησίαζαν ήταν πολύ ευγενικοί και πάντα τους έδινα,δεν άντεχα τους λυπόμουν.......
    ενταξει μπορεις να πας μια μερα σε μια εκδηλωση και να χαρεις ,να ξεφυγεις ,αλλά το καθημερινο στο κεντρο δεν παλευεται !
    Η αδερφή μου έμενε κοντα στο President ,σε παραδρομο της Κηφισίας...όλα τα κτιρια κατάμαυρα ,βρώμα παντού ,σιχαινοσουν να πατησεις στα πεζοδρόμια ,όσοι ειχαν σκυλια τα εβγαζαν και τα αφηναν να τα κάνουν παντού.....
    ενω εγω ως φοιτητρια ειχα βρει τερμα Σινα μια μονοκατοικια με κηπάκο ,μεγαλεία!! χαχαχαχα
    Δίπλα έμενε η Γκερεκου κι ερχόταν τοτε λιμουζίνα του Βαρδινογιαννη (που ηταν παντρεμενος με την Αγάπη ,ντε!0με σωματοφυλακες ,την επαιρναν και καταλαβαινεις ......εχω πολλά κουτσομπολιά απο εκεινη τη γειτονια χαχαχαχα
    Καλημέραααααααααααα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αντιπαρέρχομαι τα όσα λες για τους επιδειξίες, προσπερνώ τα περί γκρίζων κτηρίων, βρώμας και δυσωδίας και πηγαίνω απευθείας στην Άντζελα! Λέγε λεπτομέρειες, πτηνό για κάτι τέτοια ζει! Τότες ήταν και στα καλύτερά της η Αγγελικούλα, ζούπερ γουάου σε όλα της. Κι ύστερα έγινε κυρία Βοσκόπουλου, πολιτικός, βουλευτίνα, υπουργός -και Πρόεδρας της Δημοκρατίας, εύχομαι!

      ΥΓ. Ένα τέτοιο σπιτάκι θέλω κι εγώ. Μονοκατοικία με κηπάκο. Και για γείτονες, σελέμπριτις! Μπορώ;

      Διαγραφή
    2. Ε μα, έκλεψε την παράσταση η χρυσομαλλούσα δασκάλα με τα κουτσομπολιά της, o tempora o mores (πες κι άλλα καλέ, άντε μη με κρατάς σε αγωνία)

      Διαγραφή
  3. Πόσο μα πόσο με στεναχωρεί η παρακμή της Αθήνας πιγκουίνε μου...Γέννημα θρέμμα Κυψελιώτισσα, οι περιοχές που με περπάτησες μου είναι από παιδί γνώριμες και η τωρινή τους μιζέρια είναι μαχαιριά στην καρδιά...Άσχημη πολη η Αθήνα μας πουλί μου, όμως το τέλος της ανάρτησής σου μου άφησε μια χαραμάδα αισιοδοξίας, ένα μικρό χαμόγελο. Γιατί κάποιοι άνθρωποι παραμένουν όμορφοι, παρά την ασχήμια που τους περιβάλλει...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ώστε Κυψελιώτισσα! Είμαι βέβαιος ότι τους γνωρίζεις καλά ετούτους τους δρόμους και ότι τους θυμάσαι σε διάφορες εκδοχές τους. Στην Κυψέλη τριγυρνώ καθημερινώς (είμαι κοντοχωριανός ντε) και τη γνωρίζω πάρα πολύ καλά! Μήπως να της αφιέρωνα καμία ανάρτηση; Δε'ν'κακή ιδέα!

      Την καλημέρα μου και τα φιλιά μου, καλή μου mommyinhappiness!

      Διαγραφή
  4. Αχ αυτή η Αθήνα! Πόσα πολλά πράγματα έχουν αλλάξει! Θυμάμαι το Μινιόν που πηγαίναμε να πάρουμε τα σχολικά και τις ποδιές τότε στο δημοτικό..Αυτές οι κυλιόμενες σκάλες μου έκαναν πάντα τόση εντύπωση! Και μετά συνέχεια στου Λαμπρόπουλου..Όμορφες αναμνήσεις! Και αργότερα στα 19 μου έτρεχα στη Ζήνωνος πρωί πρωί να βρω το λεωφορείο που θα με πάει στο Χαϊδάρι να βρω τον καλό μου που ήτανε τότε φαντάρος και δεν υπήρχε κανείς στους δρόμους παρά μόνο οι βαριεστημένοι οδηγοί και κάποιοι κουρασμένοι επιβάτες..Τώρα τυχαίνει να πάω στη Ζήνωνος μέρα μεσημέρι και η αλήθεια είναι πως σκιάζομαι λιγάκι..Άσε μια άλλη φορά που βγήκα από το ΙΚΑ της Δεληγιώργη και είπα να μην πάω από Ομόνοια για να βγω Κοτζιά, αλλά να περάσω απέναντι και να "κόψω" από τα στενά. Τι το ήθελα!?! Βρέθηκα σ' έναν εντελώς διαφορετικό κόσμο!
    Για μένα η Αθήνα έχει μια μοναδική ικανότητα. Εκεί που σε απογοητεύει, σε θυμώνει και σε πληγώνει, εμφανίζονται περιοχές όπως το Γκάζι που σε κάνουν να χαμογελάσεις! Και συμφωνώ απόλυτα μαζί σου, το ροδοκόκκινο φως του αττικού δειλινού θα μας προσφέρει πάντα παρηγοριά!
    Πολλά, πολλά φιλιά και καλημέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αχ Σοφία μου, είναι μία βαθιά πληγωμένη πόλη η Αθήνα! Κι εγώ θυμάμαι το Μινιόν. Που πήγαινα ως παιδάκι να μου ψωνίσουν τα δώρα μου και να ιδώ τα ζωάκια που είχε στον τελευταίο όροφο, σε έναν στενόμακρο διάδρομο! Οι δουλειές των γονιών μου ήταν εκεί κοντά και πολλές φορές με πηγαίναν βόλτα στην Πανεπιστημίου. Και στη Σταδίου, που είχε όμορφα μαγαζιά και μπόλικη κίνηση. Στον Λαμπρόπουλο και στο Κατράτζος Σπορ. Και στα σινεμά. Να ιδώ κινούμενα σχέδια.

      Όχι, μήτε τότε ήταν ωραία η Αθήνα. Αλλά ήταν λίγο πιο ανθρώπινη.

      Σήμερις απόγνωση και παρακμή. Παντού στο κέντρο. Ευτυχώς δημιουργούνται μικρο-εστίες αισιοδοξίας. Στο Γκάζι, στην Αιόλου, στο Μοναστηράκι. Αλλά χωρίς σχεδιασμό και χωρίς βοήθεια από το κράτος, η όποια προσπάθεια είναι θνησιγενής και ευάλωτη.

      Πολλά, πολλά φιλιά και καλημέρες!

      Διαγραφή
  5. ουφ, ωραια μας πλασαρες την πραγματικοτητα πρωινιατικα :) Συνηθως μου ερχεται να πω "Τι κριμα!" οταν βλεπω τετοιες εικονες. Και μετα θυμωνω , θυμωνω με τον εαυτο μου που δεν εκανε τιποτα για να το εμποδισει αυτο :( Ουτε τι να ευχηθω δεν ξερω πιγκουινακι μου.

    Μια ομορφη μερα να εχεις!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είναι εντελώς αποκαρδιωτικό να βλέπεις το τριγύρω σου να καταρρέει. Και το βλέπω, εδώ και χρόνια. Όπως είμαι βέβαιος ότι το βλέπεις κι εσύ. Και όλοι όσοι κατοικούμε σε αυτήν την πόλη. Αλλά ό,τι και να κάμουμε, όσο κι αν προσπαθήσουμε, η ασχήμια και η μιζέρια είναι -φοβούμαι- απάλευτες. Η Αθήνα χρειάζεται συνολικές λύσεις, χρειάζεται φαντασία και αποφασιστικότητα από πλευράς της κεντρικής διοίκησης. Και επειδής, τίποτα από αυτά δεν υπάρχει, είναι νομίζω καταδικασμένη.

      Πολύ καλή σας ημέρα!

      Διαγραφή
  6. Θα επανέλθω το βράδι για να σου μεταφέρω την άποψη του Χρίστου επί του θέματος, ο οποίος μεγάλωσε στα μέρη αυτά (Φυλής, Μιχ. Βόδα, Ηπείρου). Γιατί αν πω εγώ την δική μου, θα με αποκαλέσετε τοπικίστρια Σαλονικιά :-p.

    Πάντως, γιατί σιγά μην μπορούσα να κρατήσω το στοματάκι μου κλειστό για πολύ - χιχιχιχιχιχι, δεν ξέρω αν αυτό που λες, το "Μην ξεγελιέσαι με τα μολς και τις Γλυφάδες, μην τσιμπάς με το μποτιλιάρισμα στην παραλιακή και τις γιομάτες καφετέριες", ισχύει απόλυτα. Η αλυσίδα συνεχίζεται και το χρήμα μεταφέρεται. Πριν 50-60 χρόνια ήταν απ' την επαρχία προς το κέντρο της Αθήνας, τώρα είναι από το κέντρο της Αθήνας προς τα Βόρεια και Νότια Προάστεια. Και εκεί απ' όπου φεύγει το χρήμα επέρχεται η παρακμή κι η εγκατάλειψη, ενώ εκεί που πηγαίνει γίνονται οι αναπτυξιακές φούσκες (ειδικά τώρα που θα γίνει κι Αθηναϊκή Ριβιέρα ... ... ... ποιος μας πιάνει !!!). Όλα αυτά τα λέω μετά λόγου γνώσεως ότι ουδεμία σχέση έχω με την καθημερινή ζωή, την ιστορία και το γίγνεσθαι το Αθηναϊκό. Μόνο απ' όσα έχω διαβάσει, ακούσει (κυρίως απ' τον Χρίστο και την οικογένειά του) και δει τις λίγες φορές που την επισκέφθηκα.

    Φιλιά και δροσερές καλημέρες ! :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Καλαμιά στον Κάμπο12 Ιουν 2014, 3:12:00 μ.μ.

    Απ΄όλες τις φωτογραφίες που μας έδειξες η πιο χαριτωμένη που μου άρεσε είναι εκείνη με τα χρωματιστά, διαφανή σαν ζελεδάκια σαπούνια.
    Κατά τα άλλα, οι φωτογραφίες σου μου επιβεβαιώνουν αυτό που ξέρω χρόνια τώρα. δηλ. ότι 1)η Αθήνα είναι μία απεχθής πόλη και 2) οι κάτοικοί της την μισούν αφόρητα (και γιαυτό την έχουν καταστήσει απεχθή για εμάς τους υπόλοιπους).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. σόρυ αλλά παρά την ωραία περιήγηση στην τεχνόπολη, μου έμεινε η θλιβερή κατάντια της ζαφειρόπετρας στης γης το δακτυλίδι...
    κατάντια όπως πολύ σωστά είπες!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Εγώ συγκινήθηκα πτηνούλι μου! Και μελαγχόλησα και λιγάκι!
    Έζησα στην Αθήνα τα χρόνια που σπούδαζα (88-93) και πραγματικά το σκέφτομαι που κυκλοφορούσα μόνη μου βράδυ στην Πλατεία Βάθης και ανατριχιάζω! Τότε κανένας φόβος, παρ'ότι είχε ήδη αρχίσει να μαζεύει το κέντρο μετανάστες.
    Αλλά είδα στις φωτογραφίες σου μέρη που περνούσα καθημερινά ( πχ Ζήνωνος ..Πειραιώς...) και όσο να΄ναι ένα σφίξιμο το ένιωσα!
    Τι να πω; Ακόμα και εδώ άξια ανταποκρίθηκες! :)))
    Φιλάκια στο ράμφος! ♥

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Δεν ξέρω γιατί δεν ήρθε αυτό το σχόλιο. Το επαναλαμβάνω:

    Πονάει. Πονάει πολύ και το γκάζι δεν ανακουφίζει τον πόνο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Υπέροχο το post (ως συνήθως) και αληθινό... Ούτε αισιόδοξο, ούτε απαισιόδοξο, απλά αληθινό...
    Γέννημα θρέμμα Ταυριώτης μεγάλωσα μέσα στην Αθήνα που ήταν αληθινά διαφορετική κάποτε... Μην μπερδευόμαστε, πάντα ήταν μια βρώμικη πόλη με αγενείς (κατά κανόνα) κατοίκους και παντελώς αμφίβολη αισθητική αλλά τα τελευταία χρόνια όντως παράγινε η κατάσταση... Αυτή η πλατεία Ομονοίας για να στρώσει δεν χρειάζεται ανάπλαση, βόμβα νετρονίου χρειάζεται... Η εικόνα του κέντρου της Αθήνας είναι η εικόνα της ελληνικής πραγματικότητας, της ζωής που ζούμε, δεν θα μπορούσε ποτέ να είναι καλύτερη...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Ενθυμούμαι πτηνό μου, πριν καμιά 30ριά χρόνια - μη φανταστείς, έφηβος ήμουν και παραμένω - στο σιντριβάνι στην Ομόνοια, εμείς που πήραμε πρώτοι μέρος στο γύρο της Αθήνας, βουτούσαμε να σβήσουμε τη ζέστη και τον ιδρώτα. Όλοι, σωρηδόν, ανυπερθέτως.

    Τώρα η Αθήνα μας, σαν την Ομόνοια καίει απ την ασχήμια και τη βρώμα - και τι κρίμας, κάνοντας ποδήλατο σε πεζόδρομους ξεχασμένους στα Σεπόλια και στην πλατεία Αττικής αφήνω τα μάτια μου να φανταστούν τι θα γινόταν αν. Αν. Με τα αν όμως πτηνό μου δεν έγινε ποτέ προκοπή... Δυστυχώς

    Τα φιλιά μου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Τί θυμήθηκες τώρα Tremens! Ο πρώτος γύρος της Αθήνας. Ήμουν κι εγώ εκεί. Πώς τη χάσαμε αυτή την επαφή με την πόλη; Πώς τα κατάφεραν και το χάσαμε αυτό;

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts