Δευτέρα, 10 Νοεμβρίου 2014

Υγρή Πόλη


Κουμπώσου και ανέβασε το γιακά. Και κράτα την ομπρέλα κόντρα στον αγέρα, γιατί θα σου τη διαλύσει. Μπορεί να μην το καλοκατάλαβες, αλλά χειμώνιασε και το κρύο πηρουνιάζει. Κατεβάζει παγωνιές η Μαύρη Θάλασσα. Πούρχονται από τις αχανείς απλωσιές της Ρωσίας. Από τις στέπες και τα ρουμάνια της, από τ'αψηλά της όρη. Κι έρχονται οι συννεφιές και σκεπάζουνε την Πόλη.


Μου αρέσει να περιπατώ νωρίς το πρωί -εκεί κάπου μετά το ξημέρωμα- στους μουσκεμένους δρόμους του Εμίνονου. Περιμετρικά του Τοπ Καπί, δίπλα στο πάρκο Γκιουλχανέ. Εδώ που το 1839, ο Μεγάλος Βεζίρης Μουσταφά Ρεσίντ Πασά βγήκε και ανακοίνωσε σπουδαίες μεταρρυθμίσεις. Που μεταξύ άλλων προέβλεπαν την εξίσωση όλων των πολιτών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ανεξαρτήτως θρησκείας ή καταγωγής. Πόσο αβανγκαρντ;


Ύστερα κατηφορίζω προς τον Κεράτιο. Συναντιέμαι με τους γλάρους, καλημερίζω το Πέραν που με θωρεί από απέναντι. Κι εδώ που συναντιούνται οι θάλασσες, οι ήπειροι και οι ιστορίες, μετρώ τις διαθέσεις του καιρού.


Κοιτάζω τα καραβάκια που περνάνε προς το Ουσκουντάρ και το Καντίκιοϊ -δέκα με δεκαπέντε λεπτά απέχει η Ασία. Μία απόσταση που φαίνεται μικρή. Αλλά μπορεί να σου γίνει και πολύ σημαντική. Γιατί έχει το αντίκρυ, ένα βάρος που υπερβαίνει το παρόν του. Κι έχει να σου διδάξει πράματα, να σε συγκινήσει και να σε ωριμάσει.



Είναι κάμποσοι εκείνοι που μένουν στη μια πλευρά του Βοσπόρου και δουλεύουν απέναντι. Κι είναι αυτό το πέρασμα ανάμεσα στις ηπείρους, κομμάτι της καθημερινότητάς τους. Μιας ρουτίνας του πηγαινέλα. Αγουροξυπνημένοι υπάλληλοι, εργάτες του μόχθου, γιαγιάδες με τα εγγόνια τους, κυρίες με τις μαντίλες τους, πολυκαιρισμένα παπούτσια, ταλαιπωρημένες τσάντες, μασούλημα ενός σιμίτ, ξεφύλλισμα μιας τσαλακωμένης εφημερίδας, ένα εσ-εμ-ες σε εκείνον που βρίσκεται στην ήπειρο που άφησες. Ή στην ήπειρο που πας.


Απολαμβάνω αυτήν την ώρα. Είναι ακόμα πολύ πρωί και δεν έχει πυκνώσει ο κόσμος. Σε λίγο θα γιομίσουν οι αποβάθρες και τα πεζοδρόμια. Θα απλώσουν τις κουβέρτες τους οι πραματευτάδες. Θα αναμιχθούν οι φωνές των καστανάδων με τη βοή του κόσμου και τα κορναρίσματα. Σε αυτήν την επαναλαμβανόμενη χορογραφία του βιοπορισμού.


Είναι φορές που προσπαθώ να απομακρυνθώ από το μικρόκοσμο της καθημερινότητας. Και να κοιτάξω από απόσταση τη ζωή, ωσάν να εθαύμαζα έναν πίνακα ζωγραφικής. Σμικρύνοντας τους ανθρώπους, καδράροντας τα κτήρια, αφήνοντας περιθώριο για κάμποσο ουρανό.


Κι άλλοτε προσπαθώ να εστιάσω την προσοχή μου στις λεπτομέρειες. Να ορμηνέψω τους περαστικούς από τη φευγαλέα εντύπωση. Πού να πηγαίνουν η Aϊσέ με τη Ραχιμέ; Μήπως εχάθηκαν και παίρνουν τηλέφωνο για οδηγίες; Μήπως τις έστησε η Χατιμέ πούχαν να πάνε όλες μαζί για ψώνια στο Μισίρ Τσαρσί; Πού να μένουν άραγε; Προς το Τσεγκέλκιοϊ ή το Κουρτουλούς; Μήπως στους μαχαλάδες του Ταρλάμπασι; Και πώς νάναι το σπιτικό τους; Δυο δωμάτια με το ψυγείο στο μπαλκόνι; Δίπλα στην κεραία, στην απλωμένη μπουγάδα και στο δεμένο ποδηλατάκι του μικρού, που κρέμεται πάνου από τον ακάλυπτο; Το πιο σαγηνευτικό ταξίδι είναι οι ζωές των άλλων.



Μια, δυο, τρεις, χιλιάδες, εκατομμύρια ζωές. Με θέα στον ακάλυπτο. Στην Πόλη που γέννησε Βυζαντινούς Αυτοκράτορες. Και Σουλτάνους. Και δυο χιλιάδες χρόνια πυκνής ιστορίας. Στην Πόλη που αγάπησαν και έκαμαν πατρίδα τους, λαοί. Στην Πόλη που αγαπώ και έκαμα πατρίδα μου κι εγώ.



Κι ύστερα έρχεται η φωνή του μουεζίνη. Που σκαρφαλωμένος απάνου στο μιναρέ, καλεί τους πιστούς για προσευχή. Πέντε φορές τη μέρα. Αλλάχου άκμπαρ, ο Θεός είναι μεγάλος. Δεν υπάρχει άλλος Θεός από τον Αλλάχ. Ο Μωάμεθ είναι ο προφήτης του. Ελάτε στην προσευχή. Ελάτε στη σωτηρία. Αλλάχου άκμπαρ. Δεν υπάρχει άλλος Θεός από τον Αλλάχ.



Σαν έμπαινα σε τζαμιά πριν χρόνια, είχα αυτήν την αίσθηση ότι ήμουν απρόσκλητος. Παρείσακτος. Τα προσέγγιζα με την απόσταση του άλλου, του ξένου. Με τον σνομπισμό του δυτικού.



Τώρα στέκομαι και παρατηρώ πιο ουσιαστικά. Την ταπεινότητα με την οποία εισέρχονται μέσα οι πιστοί. Το πλύσιμο των ποδιών. Που θεωρούνται το πιο ακάθαρτο σημείο του ανθρώπινου σώματος. Είναι εκείνο που αγγίζει το χώμα, που βυθίζεται στη λάσπη, που κακοπαθαίνει και μοχθεί. Όπως καταλαβαίνεις, για να μπεις στον ιερό χώρο του τζαμιού, για να μετάσχεις της υπερβατικότητάς του, οφείλεις να κάμεις αυτό τουλάχιστον, να ξεπλύνεις από τα πόδια σου τα σημάδια της γήινης θνητότητάς σου.


Άχου, νάτη και η Χατιμέ που διασχίζει τη γέφυρα του Γαλατά και τρέχει να προλάβει τα κορίτσια στο Μισίρ Τσαρσί. Άργησε γιατί είχε να τυλίξει ντολμάδες και να σιάξει κι ένα μαντί, νάχει ο Χαλίλ να τσιμπήσει όταν γυρίσει κατάκοπος από την οικοδομή, το βράδυ. Άφησε και τα παιδιά στο σχολείο, πήρε το τραμ και ήλθε. Οι ζωές των άλλων.


Οι ζωές που κάθε πρωί αγκυροβολούν απάνου στη γέφυρα και ψαρεύουν την επιβίωσή τους. Κάποτες μού είχε πει ένας φίλος μου Τούρκος, ότι για να διαπιστώσεις την κατάσταση της τουρκικής οικονομίας, αρκεί να μετρήσεις τον αριθμό των όσων ψαρεύουν από τη γέφυρα του Γαλατά. Όταν τα πράματα πηγαίνουν καλά και υπάρχουν δουλειές, τότες μειώνεται το πλήθος τους.



Σαν πολλούς τους βλέπω τελευταία. Σε μία Τουρκία που αλλάζει και πάλι. Έξω της και μέσα της. Που θα πρέπει να επαναπροσδιορίσει τον εαυτό της. Απαλλαγμένη από το παλιό βαθύ της κράτος. Αλλά φορτωμένη με μία νέα διαπλοκή. Έχοντας εγκαταλείψει οριστικά το ευρωπαϊκό της όνειρο. Και προσπαθώντας να μετρήσει τις νέες της ιδιότητες. Στη Μέση Ανατολή, στο Αιγαίο, στον Καύκασο, στα σπλάχνα της Ανατολίας.



Μία Τουρκία που κοιτάζει με δέος, θαυμασμό και οργή τον Σουλτάνο Ερντοάν να χτίζει παλάτια στην άμμο. Και από την άλλη, την ξεθωριασμένη φωτογραφία του εθνάρχη Κεμάλ που παραμένει ο δημιουργός και ο σωτήρας της.



Και στην κορυφογραμμή απάνου από τον Κεράτιο, μετρά τους μιναρέδες του Σουλεϊμανιγιέ. Που θα της υπενθυμίζει πάντοτε το οθωμανικό της παρελθόν. Που αποτυπώνει την καταγωγή της. Που υπογράφει την ιστορία της. Που διδάσκεται στα σχολεία της. Που γυρίζεται σε σήριαλ.



Ένα παρελθόν που αντιμετωπίζεται από κάποιους ως ένδοξη και τιμημένη αφήγηση και από κάποιους άλλους ως συμπλεγματική αναφορά.



Να και ο Αχμέτ με τη ζυγαριά του. Κάθε που περνάω, καλημεριζόμαστε. Γκιουνάιντιν Αχμέτ! Γκιουνάιντιν κιους! Συνήθως τον εβρίσκεις στην άκρη της γέφυρας του Γαλατά από την πλευρά του Μπέγιογλου. Από τ'αξημέρωτα ως αργά το βράδυ. Σήμερα, πήρε θέση στην υπόγεια διάβαση. Λόγω της βροχής ντε!



;Όμως δεν είναι η βροχή πούχει υγράνει την Πόλη. Είναι οι καημοί της. Οι μνήμες της. Τα δάκρυα και οι ιδρώτες της. Είναι τα βάσανά της. Τα πηγαινέλα και οι αποχαιρετισμοί της. Είναι αυτή η εξαιρετική θέση της. Από τη μια οι αχανείς απλωσιές της Ρωσίας -οι στέπες και τα ρουμάνια της, τ'αψηλά της όρη. Και από την άλλη, οι λιακάδες και οι ζέστες της Μεσογείου. Οι γαλάζιες θάλασσες, οι μυρουδιές των εσπεριδοειδών της, οι ξένοιαστες αλμύρες της.


Όχι, δεν ανταμώνουν μονάχα δύο ήπειροι εδώ. Αλλά σμίγουν οι καιροί και οι εποχές. Αγκαλιάζονται το εψές και το αύριο. Και συνάμα κονταροχτυπιούνται. Κι εσύ; Τί δουλειά έχεις εσύ σε ένα τέτοιο μέρος; Τί μπορεί άραγε να αλλάξει η δική σου παρουσία;


Σε εσένα ανήκει μόνο η στιγμή. Εκείνη που μπορείς να αποτυπώσεις στη μνήμη και στη σκέψη σου. Η στιγμή που η δική σου συνειδητότητα έρχεται και ανατέμνει το τριγύρω. Έλα να παρακαλέσουμε τη Χαλιντέ να μας βγάλει μία πόζα νάχουμε να θυμόμαστε. Και άνοιξε την ομπρέλα σου. Μαζεύει πάλι σύννεφα ο ουρανός.

27 σχόλια :

  1. ε ,μα δεν άφησες και τίποτα να σχολιάσουμε!Τα είπες όλα!
    Όχι δε θα την ανοίξω την ομπρέλα μου! Θα αφήσω τη βροχούλα της Πόλης να πέσει πάνω μου!
    Έχεις ζήσει μια τέτοια στιγμή;
    Μοναδική!
    Καλημέραααααα Πίγκου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ήταν πράγματι κατεβατό η ανάρτηση, αλλά δεν σε φοβάμαι εσένα: πάντα μένει κάτι να σχολιάσεις και να μου κουβεντιάσεις! Όσο για τη βροχούλα, έχει τύχει κάποιες φορές να βρεθώ κάτου από καταρρακτώδεις μπόρες χωρίς ομπρέλα (αν και συνήθως είμαι προνοητικός). Και μπορεί ο Τζιν Κέλι να διαφωνούσε μαζί μου, αλλά εγώ καθόλου δεν εκτιμώ την μετατροπή μου από πιγκουίνο σε παπί!
      Τα φιλιά μου και τις ζούπερ καλημέρες μου!

      Διαγραφή
  2. "Το πιο σαγηνευτικό ταξίδι είναι οι ζωές των άλλων."... Στάθηκα σ' αυτή τη φράση, μια που είναι το κλειδί και για τη διήγηση, αλλά και για τη "ματιά" σου στις φωτογραφίες. Αυτό που, τελικά, κάνει και τη μεν και τις δε, μοναδικές...
    Günaydın, καλό μας πουλάκι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είναι πράγματι το κλειδί γι'αυτή την ανάρτηση. Και στην αρχή, αυτή τη φράση είχα βάλει για τίτλο. Οι ζωές των άλλων. Αλλά επειδής οι φωτογραφίες ήταν μουλιασμένες στη βροχή, κατέληξα στο "Υγρή Πόλη" που είναι ασορτί και με τις συννεφιές.

      Την καλημέρα μου, Roula The Cat. Κι ας λένε ότι οι γάτες δεν αντέχουν τη βροχή, εγώ ξεύρω πως χουχουλιάζουν ωραιότατα πίσω από το παράθυρο και την απολαμβάνουν ως θέαμα.

      Διαγραφή
  3. "Ραπουνζέλ"10 Νοε 2014, 9:55:00 π.μ.

    Έχει δίκιο η Νάσια. Τα είπες όλα! Μου έλειψε το γράψιμό σου, οι φωτογραφίες σου..Υπέροχος όπως πάντα!
    Γκιουνάιντιν Πιγκουινάκι! Φιλιά πολλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλή μου Ραπουνζέλ, κι εμένα μου έλειψε πολύ η παρέα και η συντροφιά σας. Το κουβεντολόι και το καλημέρισμά μας. Δυστυχώς αυτή η περίοδος είναι πολύ φορτωμένη και πρέπει να καταβάλω μεγάλη προσπάθεια για να βρίσκω χρόνο για αναρτήσεις. Αλλά θα κάμνω ό,τι μπορώ. Διότι έχω τόσα και τόσα να σας πω!
      Γκιουνάιντιν Ραπουνζέλ! Νάναι ζούπερ αισιόδοξη η βδομάδα που μας ξημέρωσε!

      Διαγραφή
  4. Αχ αυτό το πρίτσι-πλίτσι της Πόλης....
    Καλή εβδομάδα Πιγκού!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μην με τρομάζεις: στάζει και το ταβάνι;
      :)

      Πολύ καλημέρα σου, καλή μου An-Lu!

      Διαγραφή
  5. Έπρεπε να σου έχω γράψει εδώ και καιρό. Έπρεπε να σου πω και να ξέρεις για όλα τα πρωινά που περιμένω τις αναρτήσεις σου. Μια φορά μόνο σου απάντησα και πάλι για ανάρτηση της Πόλης. Εγώ η ορκισμένη που δεν θα πατούσα ποτέ. Που από τότε που αθέτησα τον όρκο μου, έγινε η Πόλη της καρδιάς μου. Με το άρθρο σου υπό μάλης για την Μουχλιώτισσα, χάθηκα στην ανηφόρα της Μεγάλης Σχολής. Το χρώσταγα στον μπαμπά μου αυτό το ταξίδι. Στα δικά του γενέθλια. Ήσουν εκεί για εμάς, με τον τρόπο σου. Πόσες και πόσες φορές μας συγκίνησες. Στην πάνω πόλη της Κυπαρισσίας έπαιζε μικρό παιδί ο πατέρας μου. Νοίκιαζε σπίτι με τον αδελφό του για να πάνε στο Γυμνάσιο. Δύσκολα χρόνια. Μετεμφυλιακά. Ζούσαν με τις σοκολάτες του Ερυθρού Σταυρού και την αγάπη των γονιών τους. Δε βαριέσαι.. τις δικές του ιστορίες και τη δική σου ανάρτηση για τα Καλάβρυτα τύπωσα για να μάθω στα παιδιά μου Ιστορία. Σ΄ ευχαριστώ για την Τήνο, την Ουάσινγκτον, την Αστόρια, το Εδιμβούργο, την Ελλάδα. Μα το σημερινό σου ήταν «απόκοσμο» για μένα. Παρασκευή πρωί, στιγμές πριν μπω στο αεροπλάνο για την Πόλη, γύρισα πίσω. Δεν ήθελα πολλά. Να απολαύσω την αποβάθρα του Eminonu λίγο μετά το ξημέρωμα. Και να περπατήσω πλάι στα τείχη δίπλα στο Gulhane. Και το έκανες εσύ για μένα. Σ΄ ευχαριστώ και σου αφιερώνω το κείμενο της Μαριάννας Κορομηλά, στην παρουσίαση του βιβλίου του Μασσαβέτα για την Κωνσταντινούπολη.
    «Συ που αξιώθηκες μια τέτοια πόλη». Πολλά φιλιά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πόσο πολύ σε ευχαριστώ. Γι'αυτό το τόσο συγκινητικό σχόλιο. Γράφω τις αναρτήσεις, τις βάζω στο μπουκάλι και τις ρίχνω στον ωκεανό του διαδικτύου. Και μήτε που ξεύρω, μήτε που είμαι ποτέ σίγουρος ότι θα βρούνε αποδέκτες. Και ειλικρινά θα σου το πω, κάθε φορά με εκπλήσσει ότι με ένα τοσοδούλι μπλογκ μπορώ να επικοινωνήσω με τόσους ανθρώπους. Και να μάθω από εκείνους και να ανταλλάξω γνώμες και να συναισθανθώ. Από τα Καλάβρυτα και την Κυπαρισσία ως την Πόλη, την Ουάσινγκτον και την Αστόρια. Δεν γράφω ένα τουριστικό, ταξιδιωτικό μπλογκ. Γράφω τη δική μου αφήγηση. Την εντελώς προσωπική μου εκδοχή του κόσμου. Και σχόλια σαν το δικό σου με καθησυχάζουν. Ότι υπάρχουν εκεί έξω άνθρωποι που με νιώθουν. Που μπορούν να με καταλάβουν. Και μπορώ να τους καταλάβω.

      Σε ευχαριστώ θερμά. Νάσαι καλά.

      Διαγραφή
  6. Είναι η πεντάμορφη, η αγαπημένη Πόλη, είναι εκίνη που όταν τη διαβαίνω πνίγομαι μες στα αρώματα και τις ομορφιές της, είναι η ερωμένη, η μάνα, είναι σκληρή και γλυκιά, είναι μοναδική και υπέροχη, να, σαν τα λόγια σου για κείνη, μοναδικά και υπέροχα!

    Την καλημέρα μου στο υπέροχο πτηνό!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αχ τί ωραία που τα είπες: είναι σκληρή και γλυκιά! Και είναι ερωμένη και μάνα και φίλη και πατρίδα. Ακόμα και με τις συννεφιές της, την αγαπώ.

      Την καλημέρα μου και τα φιλιά μου, Τρεμενς!

      Διαγραφή
  7. Πηγαινοερχεται ο Δ μου στην Πολη τον τελευταιο χρονο. Υπηρξε και η συζητηση να μεινουμε εκει, καποια στιγμη. Κι ενω ειχα μαθει να την ονειρευομαι, να την θαυμαζω, βρεθηκα να κανω δεκα βηματα πισω. Με δυσκολια θα ζουσα εκει νομιζω. Τον Ιανουαριο ομως, που θα ξαναπαει ο Δ, θελω να καταφερω να παω κι εγω. Για ενα τριημερο μονο. Ανυπομωνω να την μυρισω αυτη την πολη :)

    Την απολαυσα πολυ την αναρτηση σου.

    Μια ομορφη εβδομαδα ευχομαι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν είναι εύκολη η Πόλη στην καθημερινότητά της. Απέραντη, πολυσχιδής, μποτιλιαρισμένη, θορυβώδης. Λαοθάλασσες παντού, σε σημείο που έρχεσαι στο μη-παρέκει σου. Και ύστερα, υπάρχει κι αυτό το περαδώθε στο Βόσπορο. Ακόμα κι αν οι δουλειές και ασχολίες σου περιορίζονται στη μία ακτή, όλο και θα βρεθεί η ανάγκη να ταξιδέψεις στο απέναντι. Αλλά είναι τόσο μαγευτική η αίσθηση του τοπίου, τόσο συναρπαστική η αφήγηση του τριγύρω σου που πάντα (ΠΑΝΤΑ) θα σε περιμένει μία έκπληξη στο επόμενο βήμα σου. Πάντα θα υπάρχει κάτι να ανακαλύψεις και να αγαπήσεις.

      Να πας λοιπόν. Και να τη γνωρίσεις. Είμαι βέβαιος ότι θα αγαπηθείτε.

      Την καλημέρα μου, Dee Dee!

      Διαγραφή
  8. έχοντας βολτάρει στους δρόμους που αποτύπωσες στις φωτογραφίες σου ένιωσα μια διαφορετική οικειότητα..
    περπατούσα μαζί σου και ήξερα πού πηγαίναμε..
    είναι η Πόλη που αν πας δεν μπορείς να μην αγαπήσεις.. γιατί νιώθεις πως είναι κομμάτι σου.. ιστορία σου.. είναι η Πόλη σου!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είναι πλανεύτρα η Πόλη, Τζίνα μου! Και προσφέρει σε όλους μας, μία πατρίδα.
      Όσο περισσότερο τη γνωρίζεις, τόσο πιο πολύ την καταλαβαίνεις, τη συγχωρείς και την αγαπάς.
      Τα φιλιά μου και τις καλημέρες μου!

      Διαγραφή
  9. Μαγική βόλτα μας έκανες πτηνό!
    Δεν ξέρω για ποιο λόγο αλλά όποτε διαβάζω μια ανάρτηση για την Πόλη κάτι περίεργο νιώθω.
    Σαν να είναι πολύ οικείο το μέρος σαν να το έχω ξαναπερπατήσει σαν κάτι να μου θυμίζει.
    Πολλά φιλιά την καλησπέρα μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έλενα, αυτό το ντεζα-βου, οφείλεται νομίζω στο γεγονός πως η Πόλη είναι βαθιά χαραγμένη στο κοινωνικό και ιστορικό μας ντι-εν-έι. Με έναν τρόπο, βρίσκεις εδώ πράγματα που σε αφορούν και σε έχουν προσδιορίσει.

      Πολλά, πολλά φιλιά και ζούπερ καλημέρες!

      Διαγραφή
  10. Πίγκου έχω αγαπήσει την πόλη τόσο πολύ μέσα από τις εικόνες σου και τα υπέροχα, τρυφερά , θλιμμένα λόγια σου!

    Καλή εβδομάδα πτηνούλι μου♥

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ένας άνθρωπος με τις δικές σου ευαισθησίες και με την καλλιτεχνική σου κλίση, δεν μπορεί παρά να αγαπήσει την Πόλη. Τους ουρανούς της, τους λόφους της, τους μαχαλάδες, τα τζαμιά, τα παλάτια, τις εκκλησίες, το συνάντημα των θαλασσών και των ηπείρων.

      Καλή σου μέρα, airis!

      Διαγραφή
  11. Πολύ όμορφη ανάρτηση και υπέροχες φωτογραφίες!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαίρομαι πολύ που σου άρεσε, Pippi! Οι συννεφιές της Πόλης ενέπνευσαν και εμένα και το φωτογραφικό φακό μου! :)

      Την καλημέρα μου!

      Διαγραφή
  12. να ξερεις πτηνουλι οτι οι αναρτησεις σου θα βρισκουν παντα αποδεκτες γιατι μας ταξιδευεις τοσο ομορφα.
    σ´ευχαριστουμε πολυ γί αυτο

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πάρα πολύ σε φχαριστώ -πάντα με τον καλό κι ευγενικό λόγο είσαι! Αλλά πάντα!
      Χαίρομαι που υπάρχουν αποδέκτες και που μπορώ και επικοινωνώ τις σκέψεις, τις εντυπώσεις και τους ενθουσιασμούς μου μαζί τους.

      Πολλά, πολλά φιλιά και καλημέρες!

      Διαγραφή
  13. "Υγρή Πόλη", ποιητικός τίτλος που παραπέμπει στην κατά πολύ ποιητικότερη Βενετία...
    ΄Ομορφα τα πλάνα σου στα τοπία και στις καθημερινότητες των ανθρώπων, υπέροχα τα κείμενά σου, ως και ο σχολιασμός των σχολίων σου, Πιγκουίνε.
    Γράφεις όχι περιγράφοντας: ζωγραφίζοντας το κάνεις. Συχνά θαρρώ ότι οι φωτογραφίες σου είναι περιττές, τις εικόνες τις μαντεύουμε από τα κείμενα, τόσο ζωντανά είναι!
    Η σχέση μου με την Κωνσταντινούπολη ειδικά και με την Τουρκία γενικά, είναι αμφίθυμη, καθώς έτη επί ετών σχολικής ιστορίας, έχουν κάνει καλή πλύση στον εγκέφαλό μου και όχι, δεν τον μετέβαλλαν σε λευκό χαρτί, πρόσφορο για αποτύπωση γνώσεων, αντιθέτως μου προξένησαν σχεδόν ανεξίτηλες στάμπες...
    Στην ανάρτησή σου αυτή, μου άρεσε ο γλυκόθωρος τρόπος με τον οποίο παρατηρείς τα σκηνικά της ζωής των άλλων, αν και δεν ήταν ποτέ η δική μου οπτική, εκεί.
    Στην Πόλη αισθάνομαι σαν άνθρωπος που του κατάσχεσαν το σπίτι του, από το οποίο φέρει ειδικό βάρος στην ψυχή του, γλυκόπικρες αναμνήσεις και νοσταλγία, και πλέον το κοιτά σαν ξένος, σαν απόκληρος, δίχως δικαιώματα, με πικρία και απορία συνάμα...
    Αντιδρώ αμφίθυμα και από πρακτική άποψη: Ενώ προαποφασίζω ότι δεν πρόκειται να αφήσω φράγγο στα ταμεία τους, αρκεί να βρεθώ σε μαγαζί ασημικών με μαρκασίτες,
    ή σε πάγγο με μαντήλες από βελούδο ντεβορέ, για να κάνουν "ρωμέικο πάσχα" οι
    έμποροι, αν και με ύφος σκόπιμα δυσαρεστημένο, όλα "παχαλί" τα χαρακτηρίζω...
    Εν κατακλείδι, αγαπητέ Πιγκουίνε, με ταξίδεψες εκ του ασφαλούς στην υγρή Πόλη σου, μου πρόσφερες άλλη οπτική στην προοπτική της και αυτό ήταν κάτι πολύ. ΄Ηταν ωραίο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts