Τρίτη, 15 Σεπτεμβρίου 2015

Θα έρθω νύχτα


Καλά, δεν μου είπες ότι θες να σε πάω για ψώνια; Βεβαίως και έσιαξα λίστα με αυτά που χρειάζομαι. Και κάλτσες ριγέ θέλω και παπουτσάκια κορδονάτα και παντελονάκι τσίλικο νάχω να συναλλάζω. Είναι να μην με ξεσηκώσεις εμένα!


Ναι, το ξεύρω ότι είναι αργά και κλείνουν τα μαγαζιά. Ναι, το ξεύρω ότι τα μεγάλα πολυκαταστήματα και τα μολς του Χονγκ Κονγκ είναι προς την άλλη κατεύθυνση. Αλλά σταμάτα να γκρινιάζεις και ν'ανησυχείς: πτηνό έχει τους λόγους του που σε έφερε από εδώ.


Παρά την προχωρημένη ώρα, ο κόσμος που σουλατσάρει στους δρόμους είναι κάμποσος. Με δυσκολία διασχίζεις τα πεζοδρόμια, με υπομονή περιμένεις στα φανάρια. Τώρα βέβαια εσύ θα αναρωτηθείς για πού τόχουνε βάλει όλοι ετούτοι και τριγυρνάνε. Άλλοι επιστρέφουν από τις δουλειές τους, άλλοι βγαίνουν για φαγητό και χάζι, άλλοι ολοκληρώνουν τις αγορές τους στα σουπερμάρκετς και τα καταστήματα. Και τελοσπάντων, δεν θα σου δώκουμε και λογαριασμό!


Η νύχτα τρυπώνει στους δρόμους, τα φώτα της πόλης ανάβουν και όλα γίνονται πιο έντονα. Τα χρώματα, οι ήχοι, οι εντυπώσεις, οι εκφράσεις και τα βλέμματα. Τα κορναρίσματα, οι μουσικές, οι μυρουδιές, οι φωτεινές πινακίδες και οι αντανακλάσεις.



Στις στάσεις των λεωφορείων, σχηματίζονται ατελείωτες ουρές με κόσμο που περιμένει υπομονετικά και στη σειρά του. Όχι μπουλούκι όπως στην Ελλάδα όπου πέφτουμε όλοι κλοτσοπατινάδα πάνου στην πόρτα του τρόλεϊ, αλλά ο ένας πίσω από τον άλλον. Αν είναι γιομάτο το λεωφορείο, τότες θα μπουν οριακά οι πρώτοι πεντέξι και οι υπόλοιποι θα περιμένουν το επόμενο. Κοινωνική ευταξία, όχι αστεία. Κι αν τυχόν είσαι κρυωμένος σαν τη Συ Να Χά Κι, τότες θα πρέπει απαραιτήτως να κυκλοφορείς με μάσκα. Μην μας κολλήσεις και τους υπόλοιπους μη-χειρότερα!



Και μπορεί πράγματι κατά τις δέκα τα καταστήματα να κλείνουν, αλλά τίποτις ποτέ δεν τελειώνει στο Χονγκ Κονγκ. Τίποτις δεν παύει και δεν σταματά.



Όλο ο νους σου στα φαγιά! Δεν τα τρως αυτά, πόσες φορές θα σου το πω; Μην επιμένεις, γιατί θα σου αγοράσω μισό κιλό αποξηραμένο ιππόκαμπο, θα στον κάμω σούπα και θα σε βάλω να τον φας! Α δεν αρχίσαμε καθόλου καλά: ακόμα δεν ξεκινήσαμε το σόπινγκ και σ'έπιασε η λιγούρα.



Ορίστε, μπες στα Μακντόναλντς να ντερλικώσεις κανένα Μπιγκ Μακ, να ησυχάσω! Αλλά μην μου ζητήσεις βοήθεια στη συνεννόηση, βγάλτα πέρα μόνος σου! Που παίζει να τα βρεις και σκούρα, διότι σε ετούτη την πλευρά της πόλης αρχίζει να επικρατεί το κινέζικο αντί του αγγλικού και τελοσπάντων ακόμα και όσοι έχουν την καλή προαίρεση να σου απευθυνθούν στ'αγγλικά, θα το κάμουν με μία εντελώς ακαταλαβίστικη προφορά. Που καλύτερα να σου μίλαγαν κινέζικα, περισσότερα θα καταλάβαινες.



Έλα, δεν απέχουμε πολύ ακόμα. Πεντέξι τετράγωνα και φθάσαμε. Ναι, το ξεύρω πως όλα γύρω είναι περίεργα και ξένα και αλλιώτικα. Ένας κόσμος εντελώς διαφορετικός. Με άλλους ρυθμούς και άλλα νοήματα.



Το βλέπεις στις πινακίδες και τις διαφημίσεις που αναβοσβήνουν τριγύρω σου. Στους υπερβολικούς μορφασμούς, στην κραυγαλέα αισθητική, στην ασιατική ποπ κουλτούρα πούναι πολύχρωμη και φαντεζί.



Και πούχει αντιφάσεις και ισορροπεί ανάμεσα στην καρικατούρα, το άγριο και το γλυκερό. Πούναι ιλουστρέ και μπορεί να σου φανεί ψεύτικη και παντελώς στημένη. Αλλά έτσι είναι τα πράγματα εδώ, πάρτο απόφαση και πάμε παρακάτω.


Και μην με προκαλείς γιατί δεν τόχω σε τίποτις να καταλήξω ετούτη τη βόλτα σε κανένα νάιτ κλαμπ. Να φωνάζει ο χονγκογκέζος Δάκης μέσα στ'αυτί σου, να κάμει φωνητικά η χονγκονγέζα Κωνσταντίνα και να καταλήξεις τύφλα με το μικρόφωνο στο χέρι και με συνοδεία σινθεσάιζερ να ερμηνεύεις καραόκε τα Παιδιά του Πειραιά. Έχοντας κατεβάσει και δύο πιάτα ιππόκαμπους στιφάδο. Μην με προκαλείς! Μόνο αυτό σου λέω, μην με προκαλείς!



Ορίστε, φθάσαμε! Στο είπα ότι θα έχει κόσμο. Κι αυτό δεν είναι τίποτα! Περίμενε να ιδείς τί θα γίνεται εδώ σε καμιά-δυο ώρες. Μετά τα μεσάνυχτα. Όχι μόνο σήμερα, αλλά κάθε μέρα. Διότι αυτό αγαπημένε αναγνώστα, δεν είναι ένα τυχαίο μέρος. Είναι το περίφημο Temple Street! Μία από τις πιο μεγάλες και διάσημες νυχτερινές αγορές της Ασίας! Ιτς σόπινγκ τάιμ! Ζήτω και γουάου και αέρα-πατέρα!



Λοιπόν, κάτσε να σου πω τα βασικά. Η ευρύτερη περιοχή από το απόγευμα και μετά πεζοδρομείται, τύπου περπατάς περίπου ελεύθερα. Και λέω περίπου γιατί είμαστε στο Χονγκ Κονγκ και ποτές δεν μπορεί να είσαι απόλυτα βέβαιος. Ότι δεν θα πέσει επάνω σου ένας ποδηλάτης, μία γρια με πατίνια, ένα διερχόμενο οτομοτρίς. Στη μέση του δρόμου, θα παρατηρήσεις πως υπάρχουν διάφοροι πωλητές ή τύποι που κρατάνε διαφημιστικές πινακίδες και σου δίνουν φυλλάδια. Αν αρχίσεις να τα παίρνεις, σε λίγο θα κρατάς σακούλες με δαύτα και δεν θα ξεύρεις τί να γίνεις. Άσε που θάχεις αποκτήσει και συνοδεία καναδυοτρείς από δαύτους που θα θέλουν να σου πουλήσουνε άι-φον ή σινιέ ρολογάκι ή τζάμπα ποτάκι με πολύ ξηγημένα κορίτσα.



Το μέρος χωρίζεται χονδρικά σε δύο μεγάλα τμήματα: την αγορά των γυναικών και την αγορά των ανδρών. Αλλά μην περιμένεις καμία συστηματικότητα, όλα είναι τουρλού και ανακατωμένα. Το λες και αχταρμά! Διότι τελοσπάντων υπάρχουν και κατηγορίες που παίζουν σε όλα τα ταμπλό, όπως τα εστιατόρια ή τα καταστήματα με τα γκάτζετς.



Α ναι, και τα σεξ σοπς. Όπου μπορείς να βρεις άπειρες εναλλακτικές. Από τις πιο απλές, τύπου να ντυθείς νοσοκόμα, γκέισα, γατούλα, κουνελάκι, ως τις πιο εξαντρίκ τύπου να ντυθείς καντηλανάφτης, μούτσος, αρμαντίλο ή δρυοκολάπτης. Όπως τη βρίσκει κανείς, εγώ κουμάντο στο κρεβάτι σου δεν θα κάμω.



Το πιο ενδιαφέρον όμως μέρος είναι τα στενά κάθετα δρομάκια δεξιά και αριστερά της Temple Street, κατά μήκος των οποίων στήνονται κιόσκια με πλανόδιους εμπόρους και στριμώχνεται ο κόσμος για να εντοπίσει προσφορές.



Εδώ μπορείς να βρεις τα πάντα: χαϊμαλιά, βεντάλιες, μαγνητάκια, καθρεπτάκια, τσαντάκια, παιχνιδάκια, μάκια-μάκια, στα χεράκια στα λαιμάκια. Για εσένα, για τη μαμά, για τη γιαγιά, για το βαφτιστήρι, για το θείο Αριστείδη.



Την ώρα αιχμής, εκεί γύρω στις έντεκα με δώδεκα το βράδυ, εδώ επικρατεί το αδιαχώρητο. Πλήθη κόσμου περιφέρονται γύρω από τους πάγκους των πραματευτάδων και τρυπώνουν στα μαγαζιά της περιοχής. Ανάμεσά τους και μερικοί ξέμπαρκοι τουρίστες πούχουν ακούσει για το "Νάιτ Μάρκετ" και έχουν έρθει ίσαμε δω για το εξπίριενς.



Τρία βρακιά, δέκα δολάρια Χονγκ Κονγκ! Σχεδόν ένα ευρώ, δηλαδής. Όχι πες, που θα ξαναβρείς τέτοια ευκαιρία. Και σε τόσο μεγάλη ποικιλία. Τόχω σε Ζούπερμαν, σε Μπάτμαν, σε γουίνι δε-που, σε άνγκρι μπερντς, σε Πέπα, σε Μπομπ Σφουγγαράκη.



Και σε πιο φρου-φρου, έχουμε. Να πετάξεις απάνου σου μερικά στρας, μερικά πον πον, ένα χνουδωτό κατιτίς. Να φορέσεις εσώρουχο ελεφαντάκι -βάλε με το μυαλό σου τ' ανατομικά ζητήματα και καθόλου μην με ανακατεύεις.



Αλλά και σε παιδικά ρουχαλάκια, διαθέτουμε ατελείωτη ποικιλία. Πουκαμισάκια, παντελονάκια, παπουτσάκια. Μην περιμένεις τίποτις πχιότητες και επωνυμίες, αλλά από τιμές, θα τρίβεις τα μάτια σου! Ο τσίπης αναγνώστης, θα κάμει εδώ νέα γκαρνταρόμπα!



Μπροστά σε ετούτη την απεραντοσύνη φτήνιας, έρχεσαι κι αναπολείς το λόκαλ παζάρι της Αγίας Φωτεινής πίσω από το σπίτι σου ως βέρι, βέρι τρέντι αγορά περιωπής. Και επανεκτιμάς τα τσιμπηδάκια πασχαλίτσες και το φουλάρι με τα λαχούρια πούβλεπες στους πάγκους και εσνόμπαρες επιδεικτικώς, παραμονή της Αγίας -μεγάλη η χάρη της!



Αλλά η αλήθεια είναι πως το σόπινγκ είναι για τους περισσότερους εδώ, ένα απλό πρόσχημα. Διότι τα βράδια, το Temple Street μετατρέπεται σε ένα τεράστιο υπαίθριο πάρτι. Ή πιο σωστά, σε ένα λούνα παρκ ανθρώπων. Που χορεύουν, τραγουδάνε, παρακολουθούν τους αναρίθμητους στριτ άρτιστς.



Από ταχυδακτυλουργούς και ζογκλέρ ως επίδοξους τραγουδιστές και οργανοπαίχτες. Δυστυχώς το φάλτσο και τ'ατάλαντο, δεν θα τα γλιτώσεις. Άσε που μπορεί να σούρθει και καμία κορίνα στο δόξα-πατρί -και τελοσπάντων θα σου πρότεινα να μην πολυ-πλησιάσεις τον παππού με τα σπαθιά ή τη φλεγόμενη Κομανέτσι, γιατί καθόλου δεν θα τόθελα να σε τρέχω βραδιάτικα στα επείγοντα.



Και τελοσπάντων παρά τις φοβερές του αντιφάσεις, τις κατηγορίες για οργανωμένο έγκλημα και παράνομες δραστηριότητες, τις κιτς και φανταχτερές του πλευρές, τη φτήνια και την προχειρότητα, το Temple Street παραμένει ένα συναρπαστικό παζλ της χονγκογκέζικης ανθρωπογεωγραφίας. Κι έχεις δύο επιλογές: να το προσεγγίσεις επικριτικά και να το απορρίψεις ή να αφεθείς στο σχεδόν δυσεξήγητο κέφι του. Ένα κέφι πούναι πολύ πιο ανέκφραστο και αφηρημένο σε σχέση με όσα έχεις συνηθίσει.



Διότι ετούτες δω οι κοινωνίες είναι αλλιώτικες σε όλα τους. Στον τρόπο σκέψης, στον τρόπο επικοινωνίας και κοινωνικής επαφής. Τη βλέπεις την έκρηξη παντού. Στα οικονομικά και στις δημογραφίες. Στα νούμερα και στα χρηματιστήρια. Στα κτήρια και στους αυτοκινητόδρομους.


Αλλά δεν μπορώ παρά να παρατηρήσω. Πως κι αν ακόμα σταθεί κανείς εντυπωσιασμένος από αυτές τις εκρήξεις, αν αναγνωρίσει τα πλεονεκτήματα και τις κατακτήσεις, αν αφεθεί στις φανταχτερές εικόνες και στα πυροτεχνήματα, δεν μπορεί να παραγνωρίσει την κρυμμένη όψη πίσω από τις πινακίδες, τις πραμάτειες, τις διαφημίσεις και τους χορούς.


Μία πραγματικότητα μαζική και ισοπεδωτική. Μία πραγματικότητα εντελώς αλλοτριωμένη. Και στη βάση της, εξόχως μοναχική. Η πόλη δεν κοιμάται ποτέ. Τα φώτα δεν σβήνουν. Η κίνηση συνεχίζεται με τους ίδιους ρυθμούς. Αλλά δεν είναι ο θόρυβος που πνίγει την ουσία. Είναι που ο θόρυβος εδώ είναι η μόνη ουσία. 

Πέρασε η ώρα, δεν νομίζεις; Έλα να σταθούμε στην ουρά, στη στάση. Τσέκαρα το απλικέισον στο κινητό μου. Το λεωφορείο θα περάσει σε έξι λεπτά και είκοσι δευτερόλεπτα. Ίσως να μπορέσουμε να μπούμε στο πρώτο που θάρθει. Ίσως και όχι, αλλά δεν έχει μεγάλη σημασία. Δεν έχει καμία απολύτως σημασία.

7 σχόλια :

  1. τη δεκαετία του 80 που ταξιδευε ο πατερας μου ,ένα πράγμα μου έκανε εντύπωση και μου φαινόταν μαγικό: οι φωτογραφίες του από Κίνα και Ιαπωνία ,με τα γράμματά τους ,τα μαγαζιά τους και τη νοοοτροπία τους ,που μας μετέφερε ο πατέρας μου ,συν όλα αυτά τα συμπράγκαλα που μας κουβαλουσε και μας φαινόταν θυσαυρός! Μου έχει μείνει χαραγμένη αυτη η εντύπωση και ειναι τα μόνα μέρη που με εντυπωσιάζουν πάρα πολύ ,χώρια που δε χάνω ντοκυμαντερ για ντοκυμαντερ ,γιατί δε βλέπω να τα επισκέπτομαι ....κλαψ...θόρυβος και φτώχεια ,στο μεγαλύτερο ποσοστό ,πίσω από όλα αυτά,μάλλον γι αυτό βολταρουν ολοβραδίς ,για να ξεγυγουν κι αυτοί...
    Καλημέραααααααααααααααααα Πίγκου!
    (με τις βολτες σου καθυστερησα να ξυπνήσω το δικό μου τσούρμο,που για 2 εβδομάδες θα βολταρουμε τζαμπα στο σχολειο ,δεν υπαρχουν δάσκαλοι ,για μετα δεν ξερουν ακριβως! Δεν εχουμε σχολή Χιλλ εδω να τα στείλω,να ησυχάσω!)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Νάσια μου, τα μέρη αυτά είναι εντελώς διαφορετικά και γι'αυτό διατηρούν για μας τη σαγήνη ενός άπιαστου εξωτισμού. Θόρυβος, φώτα κι εντυπώσεις. Κι είναι πράγματι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα μία επίσκεψη σε μέρη όπως το Χονγκ Κονγκ. Που παρά τις αντιφάσεις του, εγώ συνεχίζω να το αγαπώ.
      Όσο για το... τσούρμο σου, ελπίζω να βρεθούνε λύσεις και να μπει σε μία κανονικότητα. Διότι γενικά η χώρα πηγαίνει εδώ και κάμποσους μήνες στο αυτόματο. Μην σου πω και στο νεκρό. Ας βάλουμε κάποια στιγμή, μία ταχύτητα κι ας τοποθετήσουμε το ποδαράκι μας στο γκάζι, διότι με τούτα και με κείνα, μακριά δεν πρόκειται να φθάσουμε.

      Τα φιλιά μου και τις καλημέρες μου!

      Διαγραφή
  2. Παναγίτσα μου! Τι κοσμοπλημμύρα είναι αυτή! Ζαλίστηκα!
    Όντως μοιάζουν όλοι να είναι μόνοι παρόλο που υπάρχει τόσος κόσμος. Ακόμα κι εδώ που έρχονται ως τουρίστες, όποτε πετύχω κανένα γκρουπ να βγάζει φώτο την Ακαδημία ή το Πανεπιστήμιο κάθομαι και τους χαζεύω, μοιάζουν να είναι τόσο απόμακροι και σοβαροί. Μοιάζουν να είναι τόσο μόνοι.
    Φιλιά πολλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είναι άλλοι κώδικες επικοινωνίας, Ραπουνζέλ μου. Αλλά γενικά, υπάρχει μοναξιά. Και μπόλικη αλλοτρίωση. Φταίει το μοντέλο ανάπτυξης, φταίει η μαζικότητα, φταίει η ιστορία ως εμπειρία και ως πραγματικότητα. Αλλά θα επανέλθω επ'αυτού και καθόλου μη θαρρείς πως τελειώσαμε με το Χονγκ Κονγκ.

      Πολλά, πολλά φιλιά και καλημέρες!

      Διαγραφή
  3. Δεν θα θελα τα βρακιά τα φθηνά, όχι γιατί μου τρέχουν τα λεφτά απ τα μπατζάκια - βερμούδες φορώ ακόμα - αλλά δεν τα πάω καλά με τις μυκητιάσεις - μακριά από μας. Μιαν σουπίτσα ιππόκαμπου όμως πολύ τηνε λαχτάρισα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αγαπημένε Τρεμενς, η αλήθεια είναι πως παρότι εξτρίμλι γουάου, το αποφεύγω κι εγώ το εσώρουχο Γουίνι Δε Που, διότι δεν είμαστε να τρέχουμε στο Συγγρός στα καλά του καθουμένου! Αλλά αφού την πεθύμησες τη σουπίτσα ιππόκαμπου, υπόσχομαι να σου φέρω μισό κιλο να τον πετάξουμε σε μία κατσαρόλα, με λίγο κρεμμυδάκι, κάνα καροτάκι, δύο σκελίδες σκόρδο για τη γεύση κι έναν κύβο κνορ να ισιώσει το μίγμα, να ντερλικώσουμε παρέα και να φχαριστηθούμε. (Κι αν το γλιτώσουμε το Συγγρός, μια φορά στον Ευαγγελισμό μάς βλέπω...)

      Πολλά, πολλά φιλιά!

      Διαγραφή
  4. Σεπτέμβριο παραδόθηκε η πόλη στους κινέζους σεπτέβριο έκανες και την ανάρτηση...
    ωραίες εικόνες,που όπως κρύβουν την αλήθεια και όλα αυτά πριν τις μεγάλες διαδηλώσεις. Δύσκολα να ζεις υπό την απειλή της μαμάς Κίνας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts