Παρασκευή, 10 Ιουνίου 2016

Τα παιδιά του Ουράνιου Τόξου



Εντάξει, έσφιξαν οι ζέστες και τελοσπάντων τάχουμε δει όλα σ'αυτήν την πόλη, αλλά ετούτο το λες κομματάκι ανεξπέκτεντ -ακόμα και για τα δεδομένα της Νέας Υόρκης. Που δηλαδής έρχεσαι κι ανησυχείς για το τι θα ξαμολυθεί στους δρόμους, σε λίγο καιρό που θα ξεπεράσει το θερμόμετρο τους εκατό βαθμούς φάρενάιτ.



Αλλά καθόλου μη μου σκιάζεσαι, αγαπημένε αναγνώστα. Δεν υπάρχει κανένας απολύτως λόγος ανησυχίας. Τουναντίον, υπάρχει μία σπουδαία αφορμή για γλέντι και χαρά! Διότι δεν ξεύρω αν στο είπα, αλλά είσαι καλεσμένος! Σε πάρτι ντε! Σε ένα από τα μεγαλύτερα πάρτι που διοργανώνονται κάθε χρόνο στη Νέα Υόρκη.



Ένα φεστιβάλ υπερηφάνειας. Που διοργανώνει η κοινότητα των ομοφυλόφιλων ανδρών και γυναικών της πόλης, των αμφιφυλόφυλων, των τρανς και όλων των ποικιλοτήτων της ανθρώπινης σεξουαλικότητας που βρίσκονται πέραν της ετεροφυλοφιλίας.



Ναι, προσέχω πολύ τους όρους, διότι εδώ είναι Αμερική και είμαστε βέρι συνειδητοποιημένοι και πολίτικαλ κορέκτ σε τέτοια ζητήματα. Που ως πρακτική έχει τα προβλήματά της (ακρότητες και δηθενιές), αλλά έχει και πολλά πλεονεκτήματα -σε όρους προοδευτισμού και ενστάλλαξης κοινωνικών προτύπων ανοχής και σεβασμού της διαφορετικότητας.



Ειδικά στη Νέα Υόρκη, θα το διαπιστώσεις με τα ίδια σου τα μάτια. Δεν υπάρχει βόλτα σου στο κέντρο του Μανχάταν, κατά τη διάρκεια της οποίας να μην συναντήσεις δύο άντρες να περπατούν χέρι με χέρι ή δύο γυναίκες να απολαμβάνουν τη λιακάδα ανταλλάσσοντας τρυφερά φιλιά πάνου στο γρασίδι στο Μπάτερι ή στο Σέντραλ Πάρκ.



Κι αν στην αρχή εκπλαγείς από το θέαμα, είναι πρόβλημα δικό σου και να το δουλέψεις, αναγνώστα. Διότι όλοι οι υπόλοιποι, όπως θα ιδείς, μήτε θα γυρίσουμε να σχολιάσουμε, μήτε θα κουτσομπολέψουμε, μήτε θα αρχίσουμε τα σταυροκοπήματα και τα Τζίζας.



Δεν υπάρχει περίπτωση να μην κινηθείς προς τις πιο μοδάτες γειτονιές του Τσέλσεϊ και του Γκρίνουιτς Βίλατζ και να μην προσέξεις τις σημαίες με τα ουράνια τόξα που ανεμίζουν πάνω από καταστήματα, μπαρς, εστιατόρια, ξενοδοχεία ή πούναι κρεμασμένες σε παράθυρα και μπαλκόνια σπιτιών.



Και θα σε εκπλήξει πόσος πολύς κόσμος βγαίνει στους δρόμους κάθε Ιούνη για να συμμετάσχει σε αυτό το φαντασμαγορικό πάρτι που σε έφερα. Και να χορέψει και να διασκεδάσει και να τραγουδήσει και να κουνήσει τον απαυτό του.



Σταμάτα να κοιτάς λοιπόν σαν χάνος και μπες στο ρυθμό. Δυνατά, απελευθερωτικά και ακομπλεξάριστα. Ξέχνα τα μη και τα γιατί, άσε πίσω σου τις κοινωνικές συμβάσεις (αν έχεις δηλαδή), βγάλε την Dancing Queen από μέσα σου (έλα που δεν έχεις!) και χοροπήδα!



Η Πέμπτη Λεωφόρος πεζοδρομείται ειδικά για την περίσταση, το κέντρο του Μανχάταν στολίζεται με ευθύνη του Δήμου, τα ηχεία παίζουν την πιο ανεβαστική ντίσκο μουσική και οι παράλληλες εκδηλώσεις με πίστες σε πλατείες και υπαίθριες αγορές, μεταφέρουν τον τόνο απ'άκρη σ'άκρη της πόλης.



Ο κόσμος είναι πάρα πολύς και κανονικά αν θέλεις να εξασφαλίσεις θέση για να βλέπεις την παρέλαση, θα πρέπει να έρθεις πουρνό πουρνό.



Κάποιοι έρχονται οργανωμένοι με τις ξαπλώστρες τους και τ'αναψυκτικά τους και τα σάντουιτς.



Η Του Λου Μπα, η Σου Τζου Κα και ο μικρός Λαλάκης βρήκαν κάτι γραμματοκιβώτια και σκαρφάλωσαν απάνου.



Αλλά ο περισσότερος κόσμος προτιμά να περιφέρεται, να μιλάει, να μετακινείται και να χορεύει. Και σε προειδοποιώ: ακόμα κι αν είσαι ακοινώνητος, τζαναμπέτης, κακορίζικος και μουντρούχος, αν σταθείς πέντε λεπτά σε ένα σημείο, θα έχεις γνωριστεί με ένα σκασμό κόσμο, κάθε φύλου και ηλικίας. Δις ιζ Αμέρικα, όλοι είναι βέρι ανοιχτοί και τον ευρωπαϊκό σνομπισμό δεν τον ξεύρουν ούτε εξ όψεως.



Άλλωστε ετούτο το πάρτι δεν αποκλείει κανέναν. Από παιδιά (πούναι σε πληροφορώ πάρα πολλά, παρέα φυσικά με τους γονείς τους) μέχρι ηλικιωμένους.



Αλλά παρέλαση σού έταξα και παρέλαση δεν βλέπεις! Άσε το κουβεντολόι και την πάρλα με την κυρία Τζέσικα από το Σινσινάτι και έλα να χαζέψουμε τα άρματα και τον κόσμο που παρελαύνει.



Το κέφι έχει ανάψει και από τα ηχεία ακούγεται Νταϊάνα Ρος! Ε καταλαβαίνεις το ντελίριο!



Στο ιβεντ συμμετέχουν πολλές ενώσεις, οργανισμοί, σωματεία και ομάδες υποστήριξης. Ένα τεράστιο δίκτυο προστασίας έχει στηθεί τα τελευταία χρόνια από το κράτος και -κυρίως- την κοινωνία των πολιτών υπέρ της ανοχής και κατά του αποκλεισμού. Και επειδής εδώ στην Αμερική, το έχουμε καταλάβει καλά ότι για να πετύχεις τους στόχους σου, δεν βγαίνεις απλώς στο πεζοδρόμιο, αλλά οργανώνεσαι, κατεβαίνεις με προτάσεις και συγκεκριμένες διεκδικήσεις και κάμεις λόμπινγκ, πρέπει να σου πω ότι οι κοινότητες των ομοφυλοφίλων (αντρών και γυναικών) έχουν να επιδείξουν σημαντικές νίκες εδώ.



Και καθώς όλα έχουν και μία πολιτική διάσταση, έλα να γνωρίσεις τον Κυβερνήτη Chuck Schumer. Δεν χρειάζεται καν να ρωτήσεις: ανήκει στο Δημοκρατικό κόμμα. Ήταν από τους πρώτους που υποστήριξαν το γάμο ανάμεσα σε άτομα του ιδίου φύλου και παρελαύνει χαμογελαστός, εξαργυρώνοντας τη δημοφιλία του.



Εκλογές έρχονται και όπως σωστά φαντάζεσαι, εδώ δεν θα βρεις πολλούς υποστηρικτές των Ρεπουμπλικάνων. Ειδικά το όνομα Ντόλαντ Τραμπ προκαλεί θυμηδία και σαρκαστικά σχόλια.



Ακολουθούν κάμποσα άρματα και ομάδες της λεσβιακής κοινότητας. Που γενικά δεν χαρακτηρίζεται από μεγάλη εξωστρέφεια και διαθέτει τους δικούς της κώδικες επικοινωνίας.



Στην άλλη γωνία, πέφτει ξεσάλωμα. Όμως εσύ σα να μου χαλάρωσες και καθόλου πρέπον δεν είναι -τα χεράκια ψηλά και σχηματίζουμε όλοι μαζί στον αέρα το απόλυτα εμβληματικό σπέλινγκ: γουάι-εμ-σι-έι! Όχι που θα το γλίτωνες!



Εντάξει μη μένεις στους στίχους και τις στερεοτυπικές στολές τους. Οι Village People και παρά την αλαφρότητά τους, υπήρξαν μία από τις πρώτες τολμηρές εκφράσεις της γκέι κοινότητας τη δεκαετία του 70, απευθυνόμενοι σε ευρύτερα κοινά. Το μήνυμα ήταν σαφές: δεν ντρεπόμαστε πια για το ποιοι είμαστε, δεν μπορείς να μας κρίνεις για τις επιλογές μας και τελοσπάντων, γουι χαβ φαν.



Σαν τον Πεπίτο, ένα πράμα! Που τα έχει δώσει όλα. Υπό τους ήχους της Beyonce και της Je-Lo.



Τώρα αν εσύ νομίζεις ότι μία τέτοια ευκαιρία με τόσο κόσμο, έχει μείνει αναξιοποίητη από τις μεγάλες εταιρίες, προφανώς δεν ξεύρεις καθόλου την Αμερική.



Εννοείται πως μεγαθήρια όπως η Coca Cola είναι μεγάλοι χορηγοί. Με δικά τους άρματα και εργαζόμενους που χορεύουν και τραγουδούν.



Και φίρμες γυμναστηρίων έχουμε. Και βιταμινούχα αναψυκτικά. Και εστιατόρια ή κλαμπς. Και ό,τι τραβά η ψυχούλα σου.



Γνωστή εταιρία, έχει αναθέσει σε νεαρούς σαν ετούτον να μοιράζουν προφυλακτικά. Μπέτερ σέιφ δαν σόρι, όπως λένε και κάμποσες πινακίδες.



Τα χειροκροτήματα και οι ζητωκραυγές πέφτουν σύννεφο. Και βεβαίως οι ένοικοι των παρακείμενων κτηρίων χαιρετάνε και φωτογραφίζουν και συμμετέχουν κι αυτοί στις εκδηλώσεις. Σαν μια θεια μου που στήνεται κάθε Μεγάλη Παρασκευή στο μπαλκόνι με το κερί για να περάσει από κάτω ο Επιτάφιος μη-χειρότερα.



Όχι πες ειλικρινά, σε ποια άλλη χώρα θα γινόταν εύκολα αυτό: οι αστυνομικοί της πόλης συμμετέχουν στο Gay Pride με δική τους πολυπληθή αποστολή!



Με μπάντες που παίζουν γνωστές ντίσκο μελωδίες, εντός του κλίματος της παρέλασης.



Με σημαίες, με σημαί-ε-ες και με ταμπούρλα!



Φαντάζομαι ότι δεν περιμένεις να ιδείς κάτι τέτοιο στην Αθήνα ποτέ. Ναι, μην το περιμένεις.



Ε λοιπόν, μπορώ να σούρω κάμποσα πράγματα στους Αμερικάνους. Αλλά αυτό, τους το αναγνωρίζω: είναι επικοινωνιακοί, ακομπλεξάριστοι και έχουν ένα τρόπο τα δύσκολα να τα κάμουν απλά -το αντίθετο με κάτι άλλους λαούς που ξεύρω!



Βάζουν μπροστά το χαμόγελο, λίγη αφέλεια (και πολύ, αν τους ξεφύγει η δοσολογία) και τσουπ, προοδευτισμός και παρακάτω. Σχεδόν χωρίς να το πολυκαταλάβεις.



Σιγά που θα έλειπαν οι πυροσβέστες από το πάρτι!



Ο οδηγός του οχήματος φωνάζει στο πλήθος, κορνάρει και δέχεται βροχή από χειροκροτήματα. Η μουσική δίνει το σύνθημα και μικροί-μεγάλοι πιάνονται χέρι με χέρι και τραγουδούν: Γουί αρ φάμι-λι, άι γκατ ολ μάι σίστερς γουιθ μι!



Η ένταση ανεβαίνει και ακολουθεί ένα πανδαιμόνιο. Είναι η σειρά των τρανς.



Μάντεψε ποιος σέρνει τον χορό!



Ναι, είναι η υπερπαραγωγή που είχαμε δει νωρίτερα να σιάχνεται στον καθρέπτη της βιτρίνας. Το κόνσεπτ είναι φοράμε την Άρτα και τα Γιάννενα, η διάθεση είναι Φλωρινιώτης και Παρατράγουδα, αλλά το αποτέλεσμα έχει το νάζι του.



Ακολουθεί μία εξτραβαγκάντσα από μπότες, τακούνια και ψηλές σέλες. Το φαντεζί στο απόλυτό του. Κάτσε να σου κοτσάρω άσμα με την Κάιλι, να πάρεις γραμμή.



Και αν νομίζεις ότι δεν έκαμα φιλίες επειδής είμαι πτηνός, κάνεις μεγάλο λάθος.



Φίλη νούμερο ένα: η Γυμνή Καουμπόισσα. Που μου έκαμε τα τσαλιμάκια της, πόζαρε χαμογελαστή και μου έστειλε φιλάκια! Πολύ συμπαθηθήκαμε.



Σε σημείο που μου έδειξε και τον πωπό της!



Φίλη νούμερο δύο: η Μίνα Ντολόρες ντε λα Φιόρα. Που εσύ τη βλέπεις εδώ σε στάση μπλαζέ και ντεμέκ σοβαρή, αλλά εγώ την είδα να χορεύει αργότερα σε κατάσταση παροξυσμού, τραγούδια των Pet Shop Boys και να ανεμίζει την πολύχρωμη ομπρέλα της.



Φίλος νούμερο τρία: ο Κάρλο. Που πουλάει ματσό και αγριάδα στο πάνω μέρος. Και το αποδομεί με γόβα στιλέτο, στο κάτω.



Φίλη νούμερο τέσσερα: Φούλα η Αφρούλα. Που δηλαδής, ανάθεμα την ώρα που της έδωκαν το μπλιμπλίκι και τ'απορρυπαντικό, μας γιόμισε σαπουνάδες!



Φίλος νούμερο πέντε, έξι, επτά και οκτώ: ο Μεγάλος των Μπάτσων Σχολή.



Μαζί με όλα τα σίκουελς.



Φίλη νούμερο εννιά: η Λολότα. Που μου πόζαρε με το αγαπημένο της κουκλί -με το συμπάθειο! Ναι, ψηφίζει και Ομπάμα!



Φίλη νούμερο δέκα: η Αμπέμπα. Που μιλούσε με όλους και χαμογελούσε και κούναγε τα ροζ σκουλαρίκια της.



Και βεβαίως, η Τζουλιάνα και η Μανιάνα. Με τα διχτυωτά τους που έρχονται κι αναδεικνύουν το φιζίκ, κλέβοντας τα φλας από τον Κάρλος και τις γόβες του.



Ε μην ξεχάσω και τον μικρό Ποκοπίκο. Πούναι κι αυτός υποστηρικτής της LGBT κοινότητας, όπως βλέπεις από το στέιτμεντ-λουράκι του!



Ε λοιπόν ειλικρινά θα σου το πω: ετούτη η εμπειρία είναι από τις πιο απρόσμενες που έχω να θυμάμαι. Διότι όχι, δεν είχα σκοπό, μήτε περίμενα ποτέ να παρευρεθώ σε τέτοιου είδους εκδήλωση. Τυχαία βρέθηκα, επιφυλακτικά το αντιμετώπισα αρχικώς.



Θες όμως το κέφι, θες η διάθεση όλων, θες η απλότητα και η ειλικρίνια στον τρόπο προσέγγισης; Δεν μπορείς παρά να χαμογελάσεις και να μπεις στο πνεύμα.



Ακόμα και πράγματα που θα σου φαίνονταν κραυγαλέα ή υπερβολικά υπό άλλες συνθήκες, εδώ με έναν τρόπο γίνονται κομμάτι της επικοινωνίας και της χαρουμενιάς.



Διότι έχει στ'αλήθεια σημασία; Αγάπη δεν είναι ο στόχος; Αγάπη δεν είναι ο προορισμός; Και αποδοχή και ανοιχτοσύνη και γενναιοδωρία. Και ειλικρινής προοδευτισμός. Επί της ουσίας, εδώ. Της απόλυτης ουσίας.



Που είναι ότι δύο άνθρωποι (ή και περισσότεροι δηλαδής, δεν θα τα χαλάσουμε στους υπολογισμούς και τις γεωμετρίες) μπορούν να αποφασίσουν να ερωτευθούν, ν'αγαπηθούν, να συμπορευτούν στη ζωή, να δωθούν ο ένας στον άλλον. Είναι απόλυτο και αδιαπραγμάτευτο δικαίωμα. Δικό σου, δικό μου, του καθενός. Πέραν από κάθε υπόδειξη του ΕΣΡ, της εκκλησίας, της θείας Παναγούλας και του πνευματικού σου.



Προοδευτισμός επί της ουσίας, λοιπόν.

Από ανθρώπους απελευθερωμένους από τα στεγανά, τα πρέπει και τους ρόλους. Προς ανθρώπους λυτρωμένους από τα στεγανά, τα πρέπει και τους ρόλους.

Από ανθρώπους που δεν θέτουν όρια και προϋποθέσεις στην ελευθερία. Προς ανθρώπους που δικαιούνται χωρίς όρια και προϋποθέσεις να ζήσουν ελεύθερα τη ζωή τους.



Εντέλει από ανθρώπους. Προς ανθρώπους.



Διότι όλοι έχουμε μία θέση κάτω από το πολύχρωμο Ουράνιο Τόξο. 
Διάλεξε ένα χρώμα και πάμε.

28 σχόλια :

  1. Το λοιπόν Πίγκου ,επιβάλλεται -αν και ειμαι εναντιον όλων των ειδών παρελάσεων και καρναβαλιών - να κάνουμε και όλοι οι μπλογκεραίοι μια παρέλαση ! Κι εμείς ένα ουράνιο τόξο είμαστε ,που μας ανεβάζει στον ουρανό η αγάπη μεταξύ μας ( λέμε και κανένα αστειάκι) και η αγάπη των αναγνωστών (εδώ κι αν γελάμε)και δικαιούμαστε να έχουμε επιλογές χωρίς κράξιμο από ανώτερα όντα που νομίζουν πως είναι μερικοί ( άγνωστη-γνωστή μπλογκέρισσα μην σχολιασεις εδω ,δεν αναφερομαι πάντα σε εσένα,ειναι αλληγορικό το μήνυμά μου).Δυστυχώς από ανθρωπους προς ανθρωπους μόνο αλληλεγγύη και σεβασμός δεν υπάρχει και θα σφαχτούμε για το ποιος θα πάρει τα περισσότερα μπαλόνια!
    Καλημέρααααααααααααααα Πίγκου !

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Συμφωνώ και επαυξάνω, Νάσια μου! Αν και νομίζω ότι το μπλόγκινγκ βρίσκεται σε κάθετη πτώση τα τελευταία χρόνια -τόσο σε ποσοτικούς, όσο και σε ποιοτικούς όρους, κατά τη γνώμη μου. Το ενδιαφέρον φθίνει, οι νέοι μπλόγκερς δεν είναι πολλοί, ούτε φαίνεται να έχουν κάτι εξαιρετικά πρωτότυπο ή καινούργιο να μας πουν (προφανώς μιλάω γενικά και προφανώς υπάρχουν εξαιρέσεις). Αλλά είναι μεγάλη συζήτηση αυτή, ίσως την κάμουμε κάποια στιγμή!

      Την καλημέρα μου! (και άρπαξε γρήγορα κάνα μπαλόνι, διότι προβλέπω να στα βουτάει όλα ο Τρεμενς μέσα από τα χέρια σου!)

      Διαγραφή
  2. Η Νάσια μας έχει δίκιο, εγώ αν και αύριο θα πάω στη δική μας παρέλαση - για πρώτη φορά - μια παρέλαση μπλογκεραίων δεν θα με χάλαγε καθόλου! Θα σας δω εκεί;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Παρότι -όπως γνωρίζεις- το πτηνό κυκλοφορεί ινκόγκνιτο και δεν επιθυμεί τις πολλές πολλές επισημότητες, αν γίνει παρέλαση μπλογκεραίων, θα συμμετάσχω με άρμα βέρι φαντεζί, με γιγάντιο ράμφος και πούπουλα και χορευτικά μπαλέτα ντυμένα πιγκουίνους.

      Διαγραφή
  3. Πόσο μας ξενίζουν όμως εμάς τέτοιου είδους παρελάσεις. Φοβερό δεν είναι; Κι αν εμάς μας φαίνεται κάπως (στην καλύτερη!), πόσο δύσκολο μπορεί να είναι γι' αυτούς τους ανθρώπους να βγουν στην Αθήνα και να δείξουν τη διαφορετικότητά τους;
    Προσωπικά δεν έχω κανένα πρόβλημα. Ο καθένας μας έχει δικαίωμα να αγαπήσει και ν' αγαπηθεί με τον τρόπο που τον εκφράζει καλύτερα.
    Όμως, δεν μου άρεσε καθόλου όταν είδα φευγαλέα στην τηλεόραση κάποια στιγμή την Ακρόπολη στα χρώματα του ουράνιου τόξου..
    Πολλά φιλιά πιγκουινάκι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Παρότι καμωνόμαστε τους προοδευτικούς και τους υπεράνω, τα κοινωνικά μας αντανακλαστικά σε τέτοια ζητήματα παραμένουν αρκετά οπισθοδρομικά, Ραπουνζέλ. Δεν μπορεί ο σεξουαλικός προσανατολισμός κάποιου να αποτελεί λόγο περιθωριοποίησης ή διακριτικής του μεταχείρισης. Ούτε μπορεί να αντιμετωπίζουμε τους ανθρώπους στερεοτυπικά και φοβικά. Είπαμε: αγάπη είναι ο προορισμός. Και σεβασμός και κοινωνικός πολιτισμός.

      Την καλημέρα μου!

      Διαγραφή
    2. Δεν πειράζει, σιγά σιγά θα συνηθίζουμε και δεν θα φαίνεται περίεργο, παρά μόνον ευχάριστο. Ίσως όχι άμεσα αλλά σε μερικά χρόνια ίσως η Ψωροκώσταινα να καταφέρει να μην κυνηγά τους ανθρώπους που γεννήθηκαν διαφορετικοί.

      Διαγραφή
    3. Δεν ξέρω Tremens αν κάποια στιγμή θα φαίνεται ευχάριστο. Ίσως και ν' αργήσει πολύ να γίνει αυτό. Ίσως και να μη χρειάζεται να φαίνεται ευχάριστο. Αυτό που ελπίζω εγώ όμως είναι να σταματήσουμε σύντομα να κοιτάμε περίεργα, επικριτικά ή κι εγώ δεν ξέρω πως αλλιώς, όλους τους ανθρώπους που έχουν γεννηθεί διαφορετικοί με τον ένα τρόπο ή τον άλλο και όχι μόνο όσον αφορά στο σεξουαλικό τους προσανατολισμό. Δεν ξέρω γιατί, αλλά μου φαίνεται σχεδόν αδύνατο να γίνει αυτό αφού λείπουν οι κατάλληλες προϋποθέσεις -βλέπε παιδεία γενικότερα!
      Καλημέρα Tremens!

      Διαγραφή
    4. Έχω πίστη - για κάποιον απίθανο λόγο - στην ανθρωπότητα! Την καλημέρα μου!

      Διαγραφή
  4. Μια μονο παρατηρηση στο πολυ ωραιο ποστ. Οχι "επιλογη". Δεν ειναι. :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Απόλυτα σωστό και ευχαριστώ θερμά για το σχόλιο και τη διόρθωση. Άλλαξα τη διατύπωση.

      Διαγραφή
    2. Εγώ ευχαριστώ, από καρδιάς. Και για την ανθρώπινη (έως συγκινητική) παρουσίαση, και για τη γρήγορη ανταπόκριση στο σχόλιο. :)

      Διαγραφή
    3. Την πολύχρωμη καλημέρα μου! :)

      Διαγραφή
  5. Καλαμιά στον κάμπο10 Ιουν 2016, 1:17:00 μ.μ.

    Δεν είναι καπως αλλοπροσαλλο απο την μια μεριά να διατυμπανίζουν σε ολους τους τόνους ( και πολύ συχνά επιθετικά) ότι είναι σαν ολους τους άλλους ανθρώπους της πλάσης και από την άλλη να κάνουν την διαφορετικότητά τους σημαία και να την επιδεικνύουν τόσο πολύ που να αγγίζει και τα όρια της γελοιότητας;;;
    Δεν με ενοχλεί η διαφορετικότητα αλλά ο κραυγαλέος τρόπος επίδειξής της. Σαν να μου επιβάλλεται και να με εξαναγκάζει να την δεχτώ βιαίως.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είμαστε όλοι διαφορετικοί - γιατί είμαστε άνθρωποι σαν όλους τους άλλους ανθρώπους. Γεννιόμαστε, πεθαίνουμε, ζούμε, αρρωσταίνουμε, αγαπάμε, μισούμε, ερωτευόμαστε, ξενερώνουμε, δουλεύουμε, πληρώνουμε - ακριβώς όπως όλοι.

      Η πολιτεία όμως μας συμπεριφέρεται διαφορετικά λες και δεν ανήκουμε εκεί. Μέχρι λοιπόν να σταματήσουν να μας βρίζουν, να μας χτυπούν, να μας σκοτώνουν, να μας γελοιοποιούν, να μας κοροιδεύουν και απλά να μας ανέχονται - θα φωνάζουμε. Θέλουμε κι εμείς οικογένεια, αγάπη και φροντίδα.

      Ελπίζω να καταλάβατε το γιατί!

      Διαγραφή
    2. Καλαμιά, καταλαβαίνω ότι η κραυγαλέα επίδειξη μπορεί και να ενοχλεί. Εντούτοις θα πω το εξής: όταν οι σουφραζέτες σήκωναν τις φούστες τους ή έκαιγαν τους στηθόδεσμούς τους για να διαδηλώσουν υπέρ των δικαιωμάτων τους, τα αντίστοιχα σχόλια πολλών ήταν καταδικαστικά και οι εφημερίδες της εποχής μιλούσαν για γελοιότητες και απρέπειες. Η δημόσια έκθεση της διαφορετικότητας αποτελεί ένα εργαλείο γενναίου αυτοπροσδιορισμού (σε μία κοινωνία που ξέρεις ότι δεν τα σηκώνει αυτά) και αφετέρου μία εξόχως πολιτική πράξη αντίδρασης. Ακόμα κι όταν εκδηλώνεται υπό τους ήχους των Village People.

      Όπως θα συμφωνήσετε -είμαι βέβαιος- και οι δύο, εάν ο Γιάννης έχει συμπορευτεί όλη του τη ζωή με τον Κώστα και θέλει να του κληροδοτήσει την περιουσία του ή να του αφήσει τη σύνταξή του, θα πρέπει να έχει το δικαίωμα να το κάνει. Η πολιτεία οφείλει να αναγνωρίσει τα ίδια δικαιώματα σε όλους τους πολίτες της. Κι αυτό δεν είναι ζήτημα προοδευτικότητας, είναι ζήτημα δημοκρατίας.

      Η λέξη "υπερηφάνεια" δεν είναι μία τυχαία λέξη. Είναι μία δύσκολη λέξη σε μία κοινωνία που όπως λέει ο Tremens, σχεδόν σαδιστικά λιθοβολεί και καθυβρίζει.

      Την καλησπέρα μου και στους δυο σας!

      Διαγραφή
    3. Λατρεμένο μου πτηνό τα είπες ακριβώς όπως πρέπει. Την καλησπέρα μου!

      Διαγραφή
    4. Καλαμιά στον κάμπο12 Ιουν 2016, 8:45:00 μ.μ.

      Καθόλου δεν διαφωνώ με αυτά που λες. Αντιθέτως κι εγώ πιστεύω ότι ο Γιαννης και ο Κώστας έχουν δικαίωμα να ζουν μαζί και να μοιραστούν και την ζωή τους και την περιουσία τους και την κληρονομιά τους.
      Εκείνο που με ενοχλεί, χωρίς όμως να αντιδρώ, απλώς είναι κάτι που το αισθάνομαι, είναι που θα δω τον Κώστα ή τον Γιάννη να παντρεύονται φορώντας νυφικό (και από πάνω να κρέμεται το μούσι της "νύφης"). Δηλαδή, την εικόνα βρίσκω γελοία και όχι την πράξη.
      Εξάλλου, πιστεύω, ότι η κοινωνία μας έχει προχωρήσει πολύ μπροστά και οι όποιες αντιδράσεις καμμία σχέση δεν έχουν με αυτές του παρελθόντος. ΄Εχουμε εμπεδώσει ότι όλοι είμαστε ίσοι αλλά όχι ίδιοι και επομένως τέτοιες κραυγαλέες επιδείξεις μάλλον δεν χρειάζονται. Ειδικά δε, σε μία χώρα όπως η Αμερική όπου η ελευθερία του ατόμου προστατεύεται με κάθε τρόπο.

      Διαγραφή
    5. Κατανοώ πλήρως αυτό που λες και συμφωνώ: η κακή αισθητική είναι πρόβλημα, από όπου κι αν προέρχεται. Το ότι κάποιος έχει δίκιο στη διεκδίκηση των δικαιωμάτων του, δεν σημαίνει αυτομάτως ότι η όποια αισθητική του δεν μπορεί να επιδέχεται κριτικής. Διότι έτσι, θα φθάναμε στο άλλο άκρο.

      Εγώ πάντως βρίσκω την εικόνα του νυφικού γελοία εν έτει 2016, ακόμα και όταν δεν υπάρχει μούσι. :) (αλλά αυτό είναι δικό μου θεματάκι, επομένως δεν τίθεται ζήτημα)

      Την καλησπέρα μου, Καλαμιά!

      Διαγραφή
    6. Η κακή αισθητική είναι ένα θέμα πολύ μικρότερο από τη σφαγή 50 αθώων στα καλά καθούμενα, με συγχωρείτε που είμαι θλιμμένος κι εκνευρισμένος, αλλά, προχτές, εκεί που παρήλαυνα στο Athens gay pride, ενδεδυμένος φυσιολογικά χέρι με χέρι με τον αγαπημένο μου, και πριν μάθω τα γεγονότα στο Ορλάντο, είχα στο νου μου μεταξύ σοβαρού και αστείου συνεχώς μην πεταχτεί κανάς μουρλός και μας τη μπουμπουνίσει - και τελικά, δυστυχώς είχα δίκιο. Μπορεί να έγινε σε άλλη ήπειρο, αλλά έγινε. Οπότε το νυφικό με το μούσι είναι το μικρότερο των προβλημάτων. Και πάλι με συγχωρείτε και καλή σας εβδομάδα!

      Διαγραφή
  6. Εγώ αγαπάω όλα τα παιδιά του κόσμου του Ουράνιου Τόξου συμπεριλαμβανομένου γιατί είναι έξω καρδιά,άσε που μου αρέσουν τα χρώματα του και έτσι μόλις τα βλέπω(τα χρώματα λέμε)…..αγαπώ τον κόσμο όλο!
    Να φανταστείς ότι είμαι και φαν της παιδικής εκπομπής Ουράνιο Τόξο,για τέτοια χρωματική τρέλα μιλάμε!
    Πτηνό είσαι φανταστικό στην περιγραφή και το χιούμορ σου απίστευτο,λεπτό,κεντάς παιδί μου λέμε,κεντάς!
    Τις φιλούρες μου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κι εγώ ήμουν φαν του Ουράνιου Τόξου και πολύ το απολάμβανα ως νήπιος τη δεκαετία του 80!
      Σε ευχαριστώ θερμά για τα καλά σου λόγια, xristin! Να ξεύρεις ότι τα εκτιμώ εξαιρετικά πολύ!
      Την πολύχρωμη καλησπέρα μου!

      Διαγραφή
  7. Δυστυχώς η τραγική επίθεση με τους πενήντα νεκρούς στο Ορλάντο την Κυριακή 12 Ιουνίου, κατέστησε αυτή την ανάρτηση τραγικά επίκαιρη. Δεν έχω να προσθέσω κάτι στα όσα είπα.

    Μόνο τη θλίψη μου για το φανατισμό και το μίσος.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Δεν ξέρω τι να πρωτοσχολιάσω. Σε απόλαυσα για άλλη μία φορά και φεύγω με φαρδύ χαμόγελο...και πάω να ψάξω να διαβάσω καμία άλλη ανάρτησή σου μιας και έχω λίγο χρόνο σήμερα και πολύ καιρό να έρθω και σε επιθύμησα :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Το περίμενα από εσένα αγαπητέ Νίκο να ανεβάσεις κι ένα τέτοιο άρθρο κατάμεστο από πολιτική ορθότητα και μπαρουφολογία περί ανεκτικότητας και αποδοχής. Τι σου φταιξε η γριουλα του επιταφίου που προσεύχεται στο θέαμα του επιταφίου και την συνέκρινες υποτιμητικά με το "μονδέρνο" πολύχρωμο πανηγυράκι. Αναμενόμενο θα έλεγα αφού οι παραδοσιακές δομές και αξίες του δυτικού πολιτισμού αντιρροούν στη λαιλαπα της πολιτικής ορθοτητας. Γιατι να λες ότι αυτό είναι ενα φεστιβάλ περηφάνειας... όχι βέβαια επειδή αυτοί οι άνθρωποι δεν μπορούν να συνεισφέρουν σε βιολογική ύλη που προσθέτει στη κοινωνία.. Μάλλον υπονοείς επειδή υποστηρίζουν με σθένος τη διαφορετικότητα τους και την επιδεικνύουν - γιατί άραγε χρειάζεται να την επιδεικνύουν.. Γιατί βέβαια στο μεσαίωνα που ζούμε το θέαμα επικρατεί κι ο εκφυλισμός διογκώνεται και πριμοδοτείεται σα κάτι εξαιρετικό.. Ντάξει ρε Νίκο ξέρουμε το πάθος σου και το θαυμασμό που έχεις για ό,τι είναι του εξωτερικού .. άσε όμως τους οπισθοδρομικούς έλληνες να απολαμβάνουν χωρίς ενοχές τις παραδοσιακές τους αξίες και έθιμα .. μη συγκρίνεις τόσο βάναυσα .. μη παρασύρεσαι..."Από ανθρώπους ελευθερωμένους από τα στεγανα" .. Ο μάι γκοντ.. έλεος ρε Νίκο. Πιο στεγανό από την προσκώλληση και την ιδεοληψία στο ποιος είναι ο φυλικός μου ρόλος και εφ όρου ζωής μάλιστα δεν υπάρχει.. Και άλλα πολλά ρε Νίκο .. απλα βαριέμαι να τα πάρω όλα ενα ενα ... Τέλος πάντων να μερικά δώρα για τους αποσβολωμένους αναγνώστες σου .. 1) https://www.lifesitenews.com/opinion/the-danish-girl-people-arent-born-transgender-but-playing-dress-up-can-spar 2) https://www.lifesitenews.com/news/new-movie-pink-depicts-suffering-of-children-adopted-by-homosexuals?utm_source=LifeSiteNews.com+Daily+Newsletter&utm_campaign=8cef67f124-LifeSiteNews_com_Intl_Headlines_06_19_2013&utm_medium=email&utm_term=0_0caba610ac-8cef67f124-326199502

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Απόψεις σαν τη δική σου καθιστούν αυτές τις εκδηλώσεις διαφορετικότητας και υπερηφάνειας, σημαντικές. Κατά τα λοιπά, θα σου πρότεινα να σταματήσεις να διαβάζεις αυτό το μπλογκ: δεν σε αφορά καθόλου.

      Διαγραφή
    2. Μα μου αρέσουν πολύ οι φωτογραφίες και τα οδοιπορικά που κάνεις.. απλά η διάνθιση και η οπτική γωνία που προσδίδεις σε μερικά θέματα είναι τόσο πολύ πολιτικά ορθή που και γω παρασύρομαι και σχολιάζω. Οπως είδες το είχα βουλώσει για πολλούς μήνες. Εξάλλου δε λέω ότι είσαι λάθος. Αφού αλήθεια δεν υπάρχει ..

      Διαγραφή
    3. Τέλος πάντων δεν θα ξανασχολιάσω .. δε νομίζω ότι άλλαζει και τίποτα ..

      Διαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts