Τρίτη, 27 Σεπτεμβρίου 2016

Μεθυσμένη Πολιτεία



Κατάχαμα καθόμουν. Στο μεγάλο χαλί του σαλονιού. Θάμουν-δεν θάμουν τεσσάρων ετών -στην ηλικία εκείνη που όλα είναι συνήθως εύκολα κι απλά. Έπαιζα, θυμάμαι. Με τον συνήθη οίστρο πούχα ως νήπιος να πλάθω ιστορίες. Με στρατούς, με κάστρα, με ζούδια. Αλλά σαν άρχισε αυτό το τραγούδι -δεν ξεύρω γιατί και πώς να στο εξηγήσω- σταμάτησα κι έστρεψα το ενδιαφέρον μου στην οθόνη. Ίσως γιατί έμοιαζε νανούρισμα. Ίσως γιατί μίλαγε για πράματα που δεν καταλάβαινα. Ίσως γιατί απλώς με χάιδεψε η μελωδία του.



Πήγαινε κάπως έτσι: "Μεθυσμένη πολιτεία, με σημάδεψες βαθιά, είχα κάποτε μια αγάπη και την πήρε η συννεφιά, μες την έρημη πλατεία, τ'ονειρό μου το παλιό, Μεθυσμένη πολιτεία, σ'αγαπώ."



Ναι, σαν τραγούδι την πρωτόμαθα τη Μεθυσμένη Πολιτεία. Στους τίτλους της τηλεοπτικής σειράς. Κι ύστερα μετά από χρόνια, ως βιβλίο του Σωτήρη Πατατζή. Που αν δοκιμάσεις να το διαβάσεις, μπορεί να σου φανεί σήμερις κάπως παλιό. Ίσως πάλι και να σου φανεί και σύγχρονο -γι' απλούς ανθρώπους μιλάει άλλωστε. Π' αγαπούνε, που μισούνε, που παλεύουνε. Με τους εαυτούς τους, με τους άλλους, με την ιστορική τους μοίρα.



Βλέπεις, καθένας μας εκτός από τα δικά του, έχει ν'αντιμετωπίσει και το μείζον, εντός του οποίου του'λαχε να ζήσει. Γι'αλλους το μείζον αυτό επιφύλαξε φτώχειες και πολέμους, γι'άλλους κρίσεις και υφέσεις, γι' άλλους ακόμα χειρότερα. Ήσυχος να περάσει κανείς τη ζωή του, δύσκολο το βλέπω.



Βρισκόμαστε στη Μεσσήνη. Την πατρίδα του Σωτήρη Πατατζή. Τη Μεθυσμένη Πολιτεία του.



Κι αν γράφτηκε το 1948, κι αν έχουνε περάσει ήδη σχεδόν εβδομήντα χρόνια από τότες, η πόλη αυτή θαρρείς και ζει ακόμα στις σελίδες του βιβλίου. Με τα χαμηλά της σπίτια, τη νωχελική πλατεία με το ρολόι, τα καφενεία και τους ήσυχους δρόμους της. Με το χρόνο να κυλάει πιο αργά και τις μέρες νάναι πιο ίδιες.



Αυτά τα φθινοπωρινά απογεύματα που ο ήλιος σ' απαρνιέται ενωρίτερα, η πόλη μοιάζει ακόμα πιο μελαγχολική. Σα να περιμένει κάποιο μπουλούκι -όπως εκείνο του βιβλίου- νάρθει να την εξυπνήσει από την πλήξη και τη μονοτονία της. Και κάποια Ρένα με την προκλητική της ομορφιά, νάρθει να ενεργοποιήσει πόθους και αγάπες και φθόνους.  Νάρθει να δώκει νόημα και να μας σώσει. Από μία καθημερινότητα που πάντα καταντάει πνιγηρή.



Οι Ρένες όμως σπανίζουν, αγαπημένε αναγνώστα. Κι όσο δεν έρχονται, τόσο πιο πολύ βυθίζεσαι. Και βυθίζεσαι. Σε ζωή ανέξοδη. Παραπονεμένη. Για όλα εκείνα τα δεν: τα δεν πρόλαβες, τα δεν μπόρεσες, τα δεν έτυχαν. Όσο μεγαλώνω τόσο περισσότερο το καταλαβαίνω, πως δύο είναι οι επιλογές: είτε να μεθύσεις με τη ζωή όσο μπορείς περσσότερο κι όσο σου επιτρέπεται, είτε να μεθύσεις με την πίκρα σου για να ξεχάσεις τη ζωή που σε προσπερνά. Σε κάθε περίπτωση, κάτοικος μιας Μεθυσμένης Πολιτείας είσαι. Κι εσύ κι εγώ και όλοι μας.



"Ο άνθρωπος είναι από γεννησιμιού του ανόητο πλάσμα. Και μονάχα όταν χάσει τις ελπίδες του αρχίζει πια να γίνεται λίγο σοφός." Τόχα σημειώσει τότες, αυτό το απόσπασμα. Απαισιόδοξο τόχα βρει, αλλά όσο περισσότερο προχωρώ, τόσο το συνειδητοποιώ. Πως ο άνθρωπος είναι το πιο τραγικό από τα πλάσματα. Γιατί όσο σκέφτεται, τόσο πιο πολύ απελπίζεται.



"Τι θα πει «σκέφτομαι»; Γίνομαι δυστυχισμένος, ναι, ναι, αυτό θα πει. Ε, λοιπόν, φανταστείτε τώρα να κάνουμε όλους τους ανθρώπους γύρω μας να σκέφτονται, σ’ έναν  κόσμο τόσο γελοίο, τόσο αποκρουστικό! Είναι σα να τους θερίζουμε με πολυβόλο."



"Ώχου!" θα πεις, "Τί μαύρες σκέψεις είναι πάλι ετούτες που σου αραδιάζω στα καλά του καθουμένου;". Όχι δεν μ'έπιασε φθινοπωρινή μελαγχολία, μήτε απεφάσισα να λύσω τα υπαρξιακά σου -εδώ δεν προλαβαίνω να κουμαντάρω τα δικά μου, δεν ευκαιρώ να πιάσω κι εσένα.



Απλώς, περιπατώντας εδώ στη Μεθυσμένη Πολιτεία, μετρώ τα κουράγια μου. Τα όσα με φέρανε ως εδώ και τα όσα με πάνε παρακάτω. Κι αν επιλέγω να σου γελάω πολλές φορές, κι αν σου μιλώ διδακτικά ή υπαινικτικά ή κι εντελώς κυριολεκτικά, θαρρώ πως ξεύρεις πια να με διαβάζεις και μέσα από τις γραμμές.



Ου, έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότες που είχα πρωτακούσει εκείνο το τραγούδι. Αλλά ακόμα με συγκινεί. Όχι σαν νανούρισμα. Όχι γιατί μιλάει για πράματα που δεν καταλαβαίνω. Με συγκινεί γιατί με χαϊδεύει η μελωδία του. Σαν τα τρυφερά απογεύματα του φθινοπώρου. Σαν τη δροσιά της σκέψης των ανθρώπων π'αγαπώ. Σαν το χαμόγελο που χρωματίζει τις πιο σοβαρές κι απαισιόδοξες σκέψεις, με κατανόηση. Κι ειλικρινή έγνοια. Σαν το γλυκό μεθύσι της ομορφιάς που ανακαλύπτω στο τριγύρω μου και με βοηθά ν'αντιμετωπίσω την καθημερινότητα.



Μου επιτρέπεις πού και που να γίνομαι στοχαστικός; Μεγαλώνω, δεν φταίω.

7 σχόλια :

  1. Μου αρέσει να σε διαβάζω..Πάντα μέσα από τις γραμμές!
    Με συγκίνηση στέλνω ένα φιλί πίγκου μου!
    Καλημέρα :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαίρομαι που μετά από τόσα χρόνια, εξακολουθείς να με διαβάζεις.
      Στις γραμμές μου και μέσα από αυτές.

      Την καλησπέρα μου, airis!

      Διαγραφή
  2. Η αγνή (τότε) φωνή της Άννας είναι που κάνει το τραγούδι μοναδικό, Πίγκου μου.
    Όσο για τις σκέψεις σου ... μ'αρέσουν και το ξέρεις, είτε συμφωνώ είτε διαφωνώ μ'αυτές. Καλή σου μέρα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κρυστάλλινη η φωνή της, Αγγελική. Και γιομάτη, ωραία τοποθετημένη, ολόσωστη. Χαίρεσαι να την ακους. Τι κρίμα που γι'αλλού ξεκινούν τα πράγματα κι αλλού καταλήγουν!

      Όσο για τις όποιες διαφωνίες, θα πω ετούτο: θαρρώ πως όσο ωριμάζουν οι άνθρωποι, τόσο βρίσκουν τρόπους να καθιστούν τις διαφωνίες τους, σημείο συνάντησης και όχι αιτία απόκλισης.

      Την καλησπέρα μου και τα φιλιά μου.

      Διαγραφή
  3. Διάβαζα την ανάρτηση και μου ερχόταν στο μυαλό η λέξη "σερμπέτι", ενώ "έβλεπα" ένα γλυκό κουταλιού (σταφύλι, που ταιριάζει με το χρώμα του ηλιοβασιλέματος που απαθανάτισες) να πέφτει αργά στο πιατάκι του, χρυσό και βαρύ και μελωμένο, και να τριγυρίζει τις λέξεις ταπεινότητα, επιείκεια, σοφία.
    Να είσαι καλά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ακριβώς αυτή η εικόνα. Αυτό είναι το νόημα ετούτης της ανάρτησης.
      Αν ήταν φαγώσιμο, θάταν γλυκό κουταλιού, χρυσό, βαρύ και μελωμένο.

      Σε ευχαριστώ για το σερμπέτι που με κέρασες.

      Πολλά φιλιά, μάι ντίαρ.

      Διαγραφή
  4. Ένα φιλί γλυκό για ένα τραγούδι- ταξίδι πεντάγλυκο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts