Παρασκευή, 22 Σεπτεμβρίου 2017

Kristiansund (B-side)



Αυτή η ώρα, αυτή η μαγική ώρα. Της σιωπηλής, κατανυκτικής και άνευ όρων παράδοσής μας στο σκοτάδι. Αυτή η ώρα, αυτή η μαγική ώρα.



Οι φανοί στις δημοσιές ανάβουν πλέον πιο νωρίς. Κι ακόμα πιο νωρίς. Καλπάζει βλέπεις, ασυγκράτητη η νύχτα, σαν δέσει το φθινόπωρο. Κι όλο μεγαλώνει, τρώγοντας με βουλιμία το φως.



Με ζωγραφιά μοιάζουν θαρρείς τα σπίτια γύρω από τον κόλπο του Kristiansund, λίγο πριν υποκύψουνε κι αυτά στην παγωμένη νύχτα.



Μονάχα οι κραυγές απ'τα γλαρόπουλα σκίζουν την υγρασία. Κι αυτό το ψύχος, άτρωτο, κανέναν δεν λυπάται.



Θε να με πεις τρελό; Θε να με πεις γρουσούζη; Μα τ'αγαπώ με έναν τρόπο, αυτό το ψύχος. Την απολαμβάνω τούτη την ησυχία.



Περιπατώ μαζί της και προσπαθώ -όσο μπορώ- να μην την ενοχλήσω. Σιγανά τα βήματά μου, μετρημένη η ανάσα μου. Δεν θέλω να'μαι παρείσακτος, εισβολέας, εκμαυλιστής.



Μέρος της θέλω να'μαι, σιωπή μέσα στην ησυχία.



Κοιτάζω απέναντι το ένα από τα τέσσερα νησιά που συναπαρτίζουνε την πόλη. Ξανά και ξανά. Κάθε στιγμή που περνάει είναι αλλιώς. Σε άλλη παλέτα ομορφιάς -πώς περιμένεις να χορτάσω τέτοια εικόνα; Κλείνω τα μάτια, τα ανοίγω και πάλι αλλιώς είναι.



Ύστερα κοιτάζω προς την πλευρά της γέφυρας. Τινάζει ο ουρανός τα πινέλα του και τα βουτάει μέσα στη θάλασσα. Μπλε, κίτρινα, κόκκινα, μαβιά -μήτε που ξεύρω πόσα χρώματα ανακατεύονται και χύνονται αντάμα. Νερομπογιές που αλλάζουνε διαρκώς το αριστούργημα και πάλι αριστούργημα προκύπτει.



Και οι σκιές; Οι αντανακλάσεις; Τα φώτα που λαμπυρίζουν; Αν είσαι αμάθητος στα κάλλη του Βορρά, πάει σαστίζεις.



Αυτή την ώρα οι περισσότεροι είναι πια στα σπίτια τους. Σπάνια συναντάς άνθρωπο έξω -ίσως κανέναν που αθλείται ή άλλον που κάμει τον περίπατό του με το σκύλο. Με ένα νεύμα χαιρετιέσαι, ένα χαμόγελο ανταλάσσεις. Κι ύστερα πάλι μόνος. Μα δεν με νοιάζει.



Γιατί αυτή την ώρα αγαπώ περσσότερο απ'όλες. Κουμπώνω σφιχτά το μπουφάν μου, κατεβάζω πιο χαμηλά στο μέτωπο το σκούφο μου κι αφήνομαι στην περιπλάνηση. Ανεβοκατεβαίνω τους λόφους του Kristiansund, περνώ τις γέφυρες, σεργιανάω στ'ακρωτήρια.



Ξεκλέβω καθημερινότητες από τα μεγάλα φωτισμένα παράθυρα. Άνθρωποι που κάμουν αυτά που κάμεις κι εσύ, αυτά που κάμω κι εγώ. Μαγειρεύουν, τρώνε, διαβάζουν, βλέπουνε τηλεόραση, συζητούν, γελάνε, μιλάνε στο τηλέφωνο, σιδερώνουν, παίζουν.



Τα ίδια κάμουν -γιατί μού φαίνονται αλλιώς; Ναι, είναι εκείνη η μυστήρια γυναικεία μορφή που μοιάζει με ακρόπρωρο και με κοιτάζει με νόημα από ψηλά. Και μου ψιθυρίζει πως είναι πράγματι αλλιώς.



Μπορούμε για ώρα να συζητούμε -εγώ, εσύ και το ακρόπρωρο- τα πώς και τα γιατί.



Αλλά επέτρεψέ μου, τούτην την ώρα να μην την μαγαρίσουμε με άλλες αναλύσεις.



Μονάχα να τη ντύσουμε με εικόνες και μ'αισθήσεις.



Σκαρφαλώνω σε ένα ύψωμα και κοιτάζω τα σπίτια. Με σκηνικό παραμυθιού, μοιάζουν. Με εικονογράφιση παιδικού βιβλίου.



Κι ύστερα κατηφορίζω στην πίσω πλευρά, πάλι προς τη θάλασσα.


Νόμιζα πως ξεύρω από θάλασσες -μα δες που κι αυτή ακόμα, αλλιώτικη μου φαίνεται εδώ.



Κοιτάζω πέρα μακριά τα λιγοστά φωτάκια που τρεμοπαίζουν ανάμεσα στα βουνά, τους κόλπους και τα σύννεφα. Κατάμονα τα δύστυχα, μα τόσο τυχερά.


Θαρρώ πως πρέπει να γυρίσω, μα δεν θέλω. Άσε με λίγο ακόμα, άσε με.


Το δειλινό διαρκεί περσσότερο εδώ. Όπως και το ξημέρωμα. Κι όλα τα φαινόμενα δεν είναι όπως τα ξεύρεις. Σαν στέκεις μπροστά σε αυτές τις ποικιλίες, πιο ταπεινός γίνεσαι. Πιο γνωστικός, μπορεί. 



Κοίτα ξανά τη γέφυρα πώς μούντεψε! Χρυσάφι απλώθηκε στον ουρανό και χύθηκε στη θάλασσα.



Τώρα θα πεις βεβαίως πως χρυσάφι που δεν πιάνεται, πλούτος είναι χαμένος. Θαρρώ όμως πως χρυσάφι που το χαίρεσαι, ειν'πλούτος κερδισμένος.



Σε μερικές εβδομάδες, η μέρα θα'χει τόσο συρρικνωθεί που θα μοιάζει πια με φευγαλέα εντύπωση. Κι έτσι οι τόποι αυτοί θα'ναι αφημένοι σε ένα συνεχές σκοτάδι.


Αν λογαριάσεις μαζί το κρύο, το χιόνι, την αντάρα, τότες θα πεις στα σίγουρα πως μεγάλο κόστος καταβάλλουν οι άνθρωποι που ζουν εδώ. Πράγματι, έτσι είναι.



Δεν είναι εύκολο πράμα ο Βορράς. Δεν σου χαρίζεται, δεν σε καλομαθαίνει.



Κι έχει έναν τρόπο να επιβάλλεται. Να θέτει τους κανόνες, να απαιτεί, να ορίζει.


Θέλει δύναμη για να τον αντιμετωπίσεις, θέλει σθένος. Μα έχεις και τα οφέλη σου.


Μαθαίνεις να εκτιμάς. Τη φύση, τους άλλους, τον εαυτό σου.


Είναι που λείπει ο θόρυβος. Είναι αυτή η υπέροχη και άτιμη σιωπή.


Αυτή η σιωπή που παύει τα πάντα. Και σου επιτρέπει -όχι απλά σου επιτρέπει, αλλά σου επιβάλει- ν'ακούσεις το μέσα σου. Ακούς, δεν ακούς; Όλον αυτό το θόρυβο της πλημμύρας. Από τη δική σου καταιγίδα. Τη σπαραχτική εκείνη καταιγίδα που μαίνεται βαθιά σου και την οποία κρύβεις πίσω από τις δουλεμένες εκφράσεις του προσώπου σου.


Σημείωση: Τα "B-Sides" του πτηνού περιλαμβάνουν σκόρπιες φωτογραφίες, σκέψεις, εντυπώσεις και παραλειπόμενα που δεν χώρεσαν στην ορίτζιναλ ανάρτηση. Και που κανονικά θα έμεναν στο συρτάρι του μπλογκ. Αλλά βρήκαν τρόπο να σκάσουν μύτη και να μοστραριστούν ως αυτοτελές ποστάκι μη-χειρότερα. Για να ιδείς την βασική ανάρτηση ετούτου του "B-Side", πατάς εδώ

3 σχόλια:

  1. Πίγκου γιατί μας το κάνεις αυτό???Γιατί? Γιατιιιιιιι? Γιατιιιιι???

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πτηνό μου ξέρω ότι επαναλαμβάνομαι αλλά ναι, είσαι απόλαυση!

    Γλυκό, ταξιδιάρικο φθινόπωρο, φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Πιγκουίνε, συνειδητοποιείς ότι οι φωτογραφίες σου είναι ζωγραφικοί πίνακες και τα κείμενά σου στίχοι ποιήματος;
    Εντυπωσιακό πως, για το ίδιο μέρος εκφράστηκες με χιούμορ την πρώτη φορά και με συναισθηματισμό την δεύτερη.
    Μας συνεπήρες όλους... Υπέροχο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style