Πέμπτη, 7 Δεκεμβρίου 2017

Η αλεπού στο κοτέτσι


Μια φορά κι έναν καιρό, η μαμά κλώσσα απεφάσισε να καλέσει την αλεπού για να της κάμει το τραπέζι. 

"Μανούλα, δεν μας έχεις πει ότι την αλεπού πρέπει να την αποφεύγουμε και νάμαστε προσεκτικοί σαν τριγυρνάμε τσιμπολογώντας στους αγρούς μην μας ξεμοναχιάσει;" ρώτηξε με απορία, ένα από τα κλωσσόπουλα.

"Άχου, καλό μου, έννοια σου και καθόλου μην μου ανησυχείς: την έπιασα προημερών την αλεπού και της έκαμα εξήγηση. Και μου υποσχέθηκε πως περασμένες-ξεχασμένες οι επιθέσεις στο κοτέτσι μας και μήτε που περνάει πλέον από το νου της να μας απειλήσει η καημένη." 

"Μανούλα, μήπως δεν είναι πια μυτερά τα δοντάκια της; Μήπως δεν είναι γαμψά τα νυχάκια της; Μήπως δεν είναι πονηρά τα μουστάκια της;"

"Κι ας είναι μυτερά τα δοντάκια της, κι ας είναι γαμψά τα νυχάκια της, κι ας είναι πονηρά και τα μουστάκια της, είναι πια φίλη μας η αλεπού κι αν την εβάλουμε μέσα στο κοτέτσι να ιδείς πόσο πολύ θα μας εσυμπαθήσει και θα την εσυμπαθήσουμε." Πείστηκαν τα κλωσσόπουλα και γουργούρισαν ικανοποιημένα.

Εκεί κοντά στο δείλι, φάνηκε στο κοτέτσι η αλεπού. Εβγήκαν τα κλωσσόπουλα να την προϋπαντήσουν, τους κούνησε κι εκείνη με νόημα την ουρά της.

"Καλώστηνα τη φιλενάδα μας την αλεπού!" κακάρισε καταχαρούμενη η μαμά κλώσσα. Κι αφού την ασπάστηκε -ράμφος με μουσούδα- κι αφού την ξενάγησε -στα πάνω και στα κάτω-, την εκάθησε στο τραπέζι για να φάνε. 

"Σούχουμε ωραία πίτουρα!" είπε υπερήφανα η μαμά κλώσσα κι έβαλε δυοτρεις παραγεμισμένες κουταλιές στο πιάτο της αλεπούς. Χαμογέλασε εκείνη.

Άρχισαν να τσιμπολογούνε τα κλωσσόπουλα από τα δικά τους τα πιάτα, γουργούριζε χαρούμενη και η κλώσσα που τάχε καταφέρει να γίνει φιλενάδα με την αλεπού. Μα πρόσεξε πως η εκλεκτή της καλεσμένη, μήτε π'άγγιζε το πιάτο της και πολύ θορυβήθηκε.

"Γιατί δεν τρως, καλή μου; Δεν σου αρέσει το φαγί; Δεν είναι δα του γούστου σου; Τα πιο διαλεχτά μας πίτουρα, σου έβαλα για τράτο! Άχου θα σκάσω η δύστυχη, αν φύγεις ξενηστικωμένη." είπε η κλώσσα, φανερά στεναχωρημένη.

"Μην μου σκοτίζεσαι, κυρά μου και νηστική εγώ δεν φεύγω! Ίσα ίσα που μ'άνοιξε η όρεξη με την πρόσκλησή σου!" απήντησε η αλεπού. Δίνει αμέσως ένα σάλτο, αρπάει ένα κλωσσόπουλο και το εκάμει μια χαψιά. 

Τρέχουνε πανικόβλητα τα άλλα τα κλωσσόπουλα, τρέχει και η μαμά η κλώσσα με έκπληξη μαζί και τρόμο! Φτερά, πούπουλα, ράμφη, όλα μπερδεύονται και όλα καταλήγουν στης αλεπούς τα δόντια. Μονάχα όταν χορταίνει εκείνη με κάμποσα από τα δύσμοιρα κλωσσόπουλα, γκώνει και σταματά. Κοιτάζει με ειρωνεία την σακατεμένη και αφελή κλώσσα και λίγο πριν φύγει, της λέει:

"Μάθε πουλάδα μου καημένη κι ελαφρόμυαλη, πως κι αν ταϊζεις με πίτουρα τα κλωσσόπουλά σου, οι αλεπούδες είμαστε ζούδια σαρκοφάγα. Κι αν θαρρείς πως με τα τραταρίσματά σου θα ξεχάσουμε τάχα την πείνα μας και θα φιλιώσουμε, γελασμένη είσαι και πάντοτε χαμένη θε να καταλήγεις."

Σαν έμεινε πια μόνη, ανάμεσα στα κλάματα και τ'αναφιλητά της, η μαμά κλώσσα σκέφτηκε πως ήταν τελικά μεγάλο λάθος με την αλεπού ν'ανοίξει δα παρτίδες. Ίσως καλύτερα τη λύκαινα νάχε καλέσει -πούναι ζούδι πιο μεγάλο και σίγουρα περσσότερο χορτασμένο. "Την επόμενη φορά, τη λύκαινα!" είπε στον εαυτό της, φανερά μεταμελημένη. Και γουργούρισε ικανοποιημένη με την απόφασή της.

3 σχόλια:

  1. Καλώς όρισες στον τόπο σου, πτηνέ!
    ΄Εγραψες και κακάρησες πάλι!
    Αίσωπος μας προέκυψες, έφτιαξες ένα μύθο καλύτερό του...
    Φτιάξε και ένα μύθο καλύτερό σου:
    Μια ιστορία για τον Πιγκουίνο να μας πεις, ας είναι και παραμύθι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Να γιατί δεν πρέπει να καλούμε την αλεπού, ούτε το λύκο θα έλεγα σπίτια μας κι ας μην είμαστε κλώσσες!

    Χρόνια πολλά κι ευτυχισμένα!
    Φιλιά πολλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Αγαπητό πτηνό, όταν πρωτοδιάβασα την ανάρτησή σου αυτή, επηρεασμένη καθώς ήμουν από τον σκανδιναυικό μύθο που σε ενέπνευσε για την πρόσφατη - τότε - ανάρτησή σου "Μανιταρόπιτα", αλλά και γαλουχημένη από τους μύθους του Αισώπου, όπου κότες, αλεπούδες και λοιπά ζώα της ελληνικής πανίδας πρωταγωνιστούσαν, διαβάζοντας λοιπόν την ανάρτησή σου αυτή τον περασμένο Δεκέμβρη (και πανηγυρίζοντας που θα ήμουν η πρώτη που θα έκανε σχόλιο), έγραψα το σχόλιό μου, εκλαμβάνοντας την κοτοπουλο-ιστορία σου ως μύθο σε στυλ Αισώπου, και καθόλου σε σχέση με την επίσκεψη του Ερντογάν αγά.
    Ωστόσο, λίγο καιρό κατόπιν, με τα γνωστά και πικρά γεγονότα της αιχμαλωσίας των δύο ελλήνων στρατιωτικών από την "φίλη και γείτονα" την αλεπού που τους έχει στην χάψη (χάψη έλεγαν οι μόρτες την φυλακή), συνειδητοποίηση πόσο πολύ προφητικό ήταν το αλληγορικό κείμενό σου αυτό, κι αναρωτιόμουν έκτοτε πόσοι το συνειδητοποίησαν...
    Τώρα που έφερες στην επιφάνεια την ανάρτησή σου, δεν υπήρχε περίπτωση να μην επανορθώσω!
    (Συνειδητοποίησα επίσης ότι η πρώτη μου παράγραφος είναι μία μονοκόμματη φράση εννέα αράδων, χωρίς τελεία!).

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style