Τετάρτη, 14 Νοεμβρίου 2018

Territory


Είναι τόσα πολλά, καημένε. Τα ανοιχτά ζητήματα ντε! Τα πολιτικά μας, τα κοινωνικά μας, τα οικονομικά μας, τα ψυχοσωματικά μας. Τί να πρωτοσυζητήσει δα κανείς; Καμιά φορά σκέφτομαι πως δεν αξίζει τον κόπο καν να προσπαθήσει. Από πούθε να ξεκινήσει και πούθε να τελειώσει; Βάσανο μεγάλο ήτανε πάντοτε τούτος ο κόσμος, ο θαυμαστός και δυσεξήγητος. Μα σα να λωλαίνεται θαρρώ επικινδύνως, σα να τάχει χάσει βρε παιδί μου τελευταία -άλλα του λες, άλλα καταλαβαίνει. Μην αφήσει κανένα μάτι της κουζίνας ανοιχτό, ανησυχώ. Μην ξεχάσει κανένα σίδερο στην πρίζα. Μην φύγει καμιά μέρα και τον εψάχνουμε με το Άμπερ Αλέρτ και δεν τούχω βγάλει μια φωτογραφία της προκοπής για να μοστράρω στην τιβί!

Είναι πράγματι πολλά, καημένε. Μα είχαμε πάντα έναν τρόπο να τα μιλάμε εσύ κι εγώ. Και να τα εννοούμε, δίχως απαραιτήτως να τα λέμε. Μέσα από τις γραμμές, με διάβαζες νομίζω. Μέσα από τις γραμμές, να με διαβάζεις.


Πάει, εχάθη. Το όνειρο πούχαμε κάποτες για έναν τόπο μακρινό που όλα τα υποσχόταν. Καλύτεροι τόποι εξακολουθούν να υπάρχουν βεβαίως. Χειρότεροι τόποι ακόμα περισσότεροι -μην τρέφεις αυταπάτες. Μα παραδείσους πια μην ψάχνεις -χαθήκανε μέσα στη χλαπαταγή του μανιασμένου πλήθους. Που θα σε πάρει στο κατόπι αν δεν φοράς τα δικά του χρώματα, θα στραφεί εναντίον σου αν δεν λες τα δικά του συνθήματα, θα σε ποδοπατήσει αν τυχόν βαδίζεις στην αντίστροφη κατεύθυνση. Μα γίνεται, καημένε, συνεννόηση αν εσύ μιλάς και το πλήθος σού γρυλίζει; Συνέχισε αν το λέει η περδικούλα σου, καλή δύναμη εύχομαι και καλή τύχη.


Πατρίδες, θρησκείες, ιδεολογίες, όλα μαζί αλέθονται και γίνονται πολτός. Σαν αφαιρέσεις εκείνα τα συστατικά που τα κάμανε κάποτε ίσως και νόστιμα (την αισθηματικότητά τους, την έγνοια τους, τη φροντίδα τους, τη νοσταλγία τους), δεν χωνεύονται καημένε, όσο κι αν τ' αλατοπιπερώνεις. Χαλάει η οξύτητα, κόβει η σάλτσα, ξινίζει το γλυκό. Και μένεις στο τέλος νηστικός ή κι αηδιασμένος. Κι ας είναι το εστιατόριο λουσάτο, ας είναι οι σεφ πολυδιαφημισμένοι, ας είναι το μενού πολυσέλιδο, ας είναι οι σερβιτόροι κοστουμαρισμένοι. Δεν ξεγελιέται ο δικός σου ο ουρανίσκος.


Κι αν ίσως θαρρείς πως σου τα λέγω όλα αυτά για να σε απογοητεύσω, τελείως λάθος με έχεις καταλάβει. Να σε ενθαρρύνω προσπαθώ, να σε εμψυχώσω. Να σε καθησυχάσω πως μόνος δεν είσαι κι ας φαίνεσαι μόνος, καημένε. Αν ο κόσμος, σου μοιάζει παράλογος κι άδικος και σκληρός, τότες αυτό κάτι καλό σημαίνει για εσένα: πως δεν τάχεις χάσει και πως μπορούμε ακόμα να στηριζόμαστε απάνου σου. Σαν εκείνες τις παρέες που όλοι μεθάνε και κάποιος αναλαμβάνει να παραμείνει νηφάλιος για να τους γυρίσει σπίτι. Ίσως και νάσαι εσύ αυτός ο κάποιος. Για αυτόν τον κάποιον, σε κόβω.


Ναι ξεύρω πως είναι πολλά εκείνα από τα οποία θα πρέπει να σωθούμε. Οι τυραννίες, οι αλητείες, οι ανοησίες, οι αγυρτείες. Ο ένας τρόπος είναι να κρυφτούμε στα καταφύγια -ο καθείς στο δικό του. Ο άλλος, ο πιο δύσκολος και πιο θαρρετός, να συνεχίσουμε. Χωρίς να φοράμε το χρώμα του πλήθους, αρνούμενοι τα συνθήματά του, βαδίζοντας στην αντίθετη κατεύθυνση. Είναι μεγάλη υπόθεση σε ετούτον τον κόσμο, τον θαυμαστό και δυσεξήγητο, νάχεις το νου σου, να διατηρείς την ψυχραιμία σου και να καταλαβαίνεις. Τότες δεν έχεις ανάγκη από σωτηρία, διότι σωσμένος είσαι.

2 σχόλια:

  1. "Είναι η ζωή που δίνει στη ζωή.
    Ενώ εσύ, που ονομάζεις τον εαυτό σου δότη, δεν είσαι,
    παρά ένας μάρτυρας"...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Aυτό το μπλογκ το έχω χαζέψει πολλές φορές (με ζήλεια) αλλά ποτε το χάνω, πότε το βρίσκω, πότε το ξεχνάω. Γεια σας μια που το ξαναβρήκα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style